Ο Φίλων Κτενίδης, στήν Λέσχη Ποντίων Καβάλας, 16 Δεκεμβρίου 1951

Ο Φίλων Κτενίδης, στο κέντρο, πίσω απο το αριστερό τραπέζι. Τρίτος από δεξιά, ο πατέρας της μάνας μου, δάσκαλος Γιάννης Πεϊμανίδης.

Ο ΠΑΠΟΥΣ ΕΠΙΣΤΡΕΦΕΙ ΣΤΟΝ ΠΟΝΤΟ ΜΕΤΑ ΑΠΟ 40 ΧΡΟΝΙΑ

Ο παπούς μου ο Γιάννης Πεϊμανίδης επέστρεψε στόν Πόντο τό 1962, σε ταξίδι πού έκανε μαζί μέ τον κουμπάρο του Κ. Ανδρεάδη. Εδώ βρίσκονται στό Πεξιλέρ τής Ζύγανας. Ειναι συγκινημένοι. Ο παπούς μου δεξιά.

ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΕΪΜΑΝΙΔΗΣ : Ο ΔΑΣΚΑΛΟΣ

Ο παπούς μου, πατέρας της μητέρας μου, Ιωάννης Πεϊμανίδης, ο Δάσκαλος.

ΑΜΕΛΕ ΤΑΜΠΟΥΡΟΥ
Το τρένο φεύγει και σφυρίζει.
Μονάχος σ’ άγνωστο σταθμό στου Ερζερούμ την χώρα,
Στα στήθια σου η καρδιά χορεύει εδώ και ώρα
Καθώς κρυφάκουγες των δολοφόνων τις πλεκτάνες,
Θανάτου μήνυμα θα φέρει θρήνο στων ρωμιών τις μάνες .

Γλύτωσες την σφαγή του τρένου πού μακριά ματώνει

Δυό μαύρα χρόνια στο φριχτό της κόλασης καζάνι
Πού αντί για φλόγες παγωνιά κι αίμα ζεστό ξερνάει,
Στο τάγμα του θανάτου ο χάροντας γλεντάει,
Τά ζωντανά τα σκέλεθρα πού σπάζουν πέτρες τυρανάει.

Τρύπια κουρέλια πάνω σου η στολή σου,
Στάζει απ τις τρύπες κάθε μέρα η ψυχή σου,
Σαν νεφελώδες όνειρο η Ματσούκα σε στοιχειώνει
Όμως για σένα Γιάννη το μαρτύριο δεν τελειώνει..