«Ποπλαδόρες Γκριέγος»..(Απόγονοι αρχαίων Ελλήνων στης Ισπανίας)

Απο την Αλεπού του Ολύμπου

Εθνος, καθαρές ράτσες,αίματα και Αλβανοφάγα βατράχια

Κάποια ανεγκέφαλα "βατράχια" έχυσαν στην παρέλαση ρατσιστικό μίσος και φάνηκε ότι στο αξιακό τους σύστημα Έλληνας είναι ο Ελληνοφωνογεννημένος ή απλώς ο Ελληνόφωνος πού του απονέμεται από το κράτος αυτοδίκαια η ιθαγένεια του Έλληνα, επειδή έτυχε να γεννηθεί στο Ελλαδικό κρατίδιο.
Ο Ελληνισμός δεν έχει σχέση ούτε με αίματα ούτε με την εύκολη, κρατικά απονεμόμενη Ελληνικότητα του ελλιπούς γομώσεως πρωθυπουργού. Ο ΓΑΠ και οι όμοιοί του, ταυτίζουν τον Ελληνισμό με το κράτος. Γι αυτούς, δεν υπάρχει η κοινωνία του Έθνους ως πολιτικά αυτόνομη οντότητα. Υπάρχουν μόνο ιδιώτες υπήκοοι του ιδιόκτητου κράτους τους.
Ο Ελληνισμός που ήκμασε στην οικουμένη του Αλέξανδρου και της Ανατολικής Ρώμης, ήταν ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ, ικανός να αφομοιώνει διαφορετικούς, υποδεέστερους πολιτισμούς και να τους Ελληνοποιεί, αδιαφορώντας για τα αίματα...
Το χαρακτηριστικό του Ελληνισμού, για 2500 χρόνια, από τις Δημοκρατικές πόλεις κράτη μέχρι και το 1922, ήταν η ελευθερία των Πόλεων-κοινών του. Αυτή η Ελευθερία, -που ήταν μοναδική, γιατί γύρω-γύρω, και στην Δύση, υπήρχε μόνον ανελεύθερη Δεσποτεία- γέννησε έναν αξεπέραστο μέχρι σήμερα πολιτισμό.
Ο Ελληνικός πολιτισμός ήταν και είναι αξεπέραστος, γιατί ήταν ο μόνος πολιτισμός ΕΛΕΥΘΕΡΑ σκεπτόμενων ανθρώπων . Ο Ελληνισμός δεν έχει σχέση με καθαρά αίματα, δεν τα έχει ανάγκη για να αυτοκαθοριστεί. Αιμα έχουν όλοι. Ελληνικό πολιτισμό στα μυαλά τους και στην ζωή τους, πολύ λιγότεροι… Τα αίματα, είναι η επιχειρηματολογία των ανελεύθερων και απολίτιστων.

Ποιες ήταν οι ελευθερίες των Ελλήνων που δεν είχαν οι υπήκοοι των Δεσποτικών καθεστώτων;
Στην Ελλάδα είχαμε ΑΤΟΜΙΚΗ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ (των πολιτών, οι δούλοι και οι μέτοικοι είχαν απλώς δικαιώματα) από την Αθηναϊκή δημοκρατία του 5ου π.Χ. αιώνα, όταν, την ατομική Ελευθερία, η Δύση την κατέκτησε τον 19ο με 20ο αιώνα.
Στις Ελληνικές πόλεις είχαμε ΚΟΙΝΩΝΙΚΉ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ, όταν, οι πολίτες έπαψαν για δύο αιώνες να εργάζονται εξαρτημένα, και πέρασαν στην κοινωνία της σχόλης, στην πολιτική εργασία της εκκλησίας τού Δήμου και των υπόλοιπων πολιτικών σωμάτων, παίρνοντας πολιτικό μισθό.
Και αργότερα, με την παρακμή της Αθηναϊκής Δημοκρατίας, όταν οι πολίτες αναγκάσθηκαν να ξαναεπιστρέψουν στην εργασία, συνέστησαν τις συντεχνίες, τα σινάφια, όπου η εργασία ήταν συνεταιρική, ή κεφαλαιοποιούνταν, οπότε δεν υπήρχε εργασιακή εκμετάλλευση.
Και αυτό, καθ΄όλη την διάρκεια του βίου της Ανατολικής Ρώμης, ακόμη, σε μεγάλο βαθμό και μέσα στα κοινά της Τουρκοκρατίας..
Αντίθετα, τό Δυτικό μοντέλο που ζούμε σήμερα, θεσπίζει την εργασιακή ανελευθερία, με ολίγη από (καταπατούμουνα) εργασιακά δικαιώματα.
Η Δύση δεν κατέκτησε ποτέ της μέχρι σήμερα την κοινωνική της Ελευθερία..
Νά μη μιλήσουμε, δε, για την ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ των αρχαιοελληνικών Δημοκρατικών πόλεων-κρατών, που διατηρήθηκε, σε μεγάλο βαθμό και στα κοινά των Ελληνικών πόλεων, και μέσα στην Ρωμαϊκή Οικουμένη, ακόμα και μέσα στην Τουρκοκρατία, όχι γιατί το επιθυμούσε ο βάρβαρος Δεσπότης, αλλά γιατί του συνέφερε για την είσπραξη των φόρων..
Το σημερινό πολίτευμα, πού η Δύση, ομφαλοσκοπώντας αυτοθαυμαζόμενη ονομάζει "Δημοκρατία", όποιος διαβάζει Αριστοτέλη, κατανοεί, ότι όχι μόνον Δημοκρατία δεν είναι, αλλά ούτε καν αντιπροσώπευση. Είναι ένα στάδιο εκλογικά νομιμοποιούμενης ολιγαρχίας, αντίστοιχο με το προαντιπροσωπευτικό και προδημοκρατικό καθεστώς του Σόλωνα. Αυτό το καθεστώς πού ζει σήμερα η Δύση, το έζησαν οι Έλληνες τον 7ο π.χ. αιώνα.
Τό στάδιο της Δημοκρατίας και της Οικουμένης, ακόμα ο υπόλοιπος κόσμος, ούτε το έχει σκεφτεί, ούτε φυσικά και το έχει ζήσει.
Η ανωτερότητα και η πρωτοτυπία του Ελληνικού Πολιτισμού, έγκειται στο ότι έχει συναντήσει και απαντήσει σε προβλήματα, που η τότε δεσποτική περίμετρος του Ελληνισμού και η σημερινή προδημοκρατική Δύση, -πού μόλις πρόσφατα κατέκτησε την ατομική της Ελευθερία από τον Φεουδάρχη-, ούτε καν έθεσαν στον εαυτό τους ακόμα, πόσο μάλλον δεν απάντησαν.
Η ηρωική και απαράμιλλη επανάσταση του 21, δυστυχώς, όχι μόνο δεν μπόρεσε να ανασυστήσει την Οικουμένη που οραματίζονταν ο Ρήγας, αλλά, κατέληξε στο σημερινό Ελλαδικό προτεκτοράτο, πού, το 1922, -όταν στην ηγεσία του βρέθηκαν οι οπαδοί του "οίκαδε" και του "μικρά πλην έντιμος Ελλάς",- παρέσυρε στην κατάρρευση τον Ελληνισμό.
Αντί να ανασυστήσουμε, την σύγχρονη Ελληνική(στον πολιτισμό), πολυεθνική (στην καταγωγή), Ελεύθερη Οικουμένη με κέντρο την Κωνσταντινούπολη, οπισθοδρομήσαμε στο ολιγαρχικό καθεστώς του Σόλωνα, αλλά σε μεγάλη κλίμακα.
Οι σημερινοί, Παπανδρεοκαραμανλήδες, τα κόμματά τους και το κράτος τους, είναι μια ολιγαρχική ελίτ, που περιβάλλεται ιδιοκτησιακά την πολιτική εξουσία, επικάθεται επί του Εθνους, το οδηγεί στην κοινωνική και Εθνική καταστροφή, και μας κάνει πλύση εγκεφάλου ότι έχουμε Δημοκρατία..

Ο Ελληνισμός, από Οικουμενικός πολιτισμός, εκλαμβάνεται από τους θλιβερούς -ένστολους και μη- κήρυκες του σύγχρονου ρατσιστικού Εθνικισμού ως αίματα πού γεννιούνται και δεν γίνονται και ως αλβανοφαγία.
Από τα δε πορφυρογέννητα περιττώματα της Παπανδρεοκαραμανλοκρατίας- πού ελέω ολιγαρχικού καθεστώτος, φέρονται ως επιβήτορες της κοινωνίας-, ο Ελληνισμός ταυτίζεται με την πολιτειότητα του ιδιόκτητου κρατιδίου τους, πού μπορούν να την απονέμουν εύκολα και κατά το δοκούν, για να ανανεώνουν την εκλογική τους πελατεία.

Μαρδοχαίος Φριζής

Ενα σχόλιό μου, στην ανάρτηση του Ινφογνόμωνα-πολιτικά, για τον Μαρδοχαίο Φριζή


Ο/Η vripol είπε...

Ελλήνας ΓΙΝΕΣΑΙ, γιατί αν έφτανε μόνο το να σε γεννήσει Ελληνίδα μάνα, τότε και ο Εφιάλτης, και ο Νενέκος ήταν Έλληνες
Έλληνας ΓΙΝΕΣΑΙ, γιατί η ΕΛΛΑΔΑ είναι ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ, ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ και ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ.
Ούτε πολιτισμένος γίνεται κανείς εύκολα, ούτε Ελεύθερος, ούτε και αντιστέκονται εύκολα όλοι.
Δέν γίνεσαι Έλληνας εύκολα...
Όσοι λένε ότι Έλληνας γεννιέσαι, κατεβάζουν την ιδιότητα του Έλληνα στο φτωχό τους μπόι, για να την φτάσουν εύκολα.

Δεν έγιναν όλοι οι Εβραίοι ΕΛΛΗΝΕΣ, ούτε έγιναν και όλοι οι Ελληνόφωνοι ΕΛΛΗΝΕΣ.
Αντίθετα, οι Τουρκόφωνοι Πόντιοι Μπαφραίοι, έγιναν Τριάντα φορές Έλληνες (ΤΡΑΝΤΕΛΛΕΝΕΣ), διότι αντιστάθηκαν και πέθαναν, αγωνιζόμενοι ως ΕΛΛΗΝΕΣ αντάρτες στον Πόντο...
Όσοι από αυτούς, αργότερα συνεργάστηκαν με τους Γερμανούς κατακτητές, έπαψαν να είναι Έλληνες
Συμπέρασμα: Έλληνας μόνον γίνεσαι, και μπορεί να μην παραμένεις για πάντα.
Δεν είναι εύκολο να γίνεις Έλληνας και είναι δύσκολο να συνεχίσεις να είσαι..
Ο Μαρδοχαίος Φριζής, έγινε Έλληνας και συνέχισε να είναι μέχρι το τέλος...

26 Μαρτίου 2010 10:33 μ.μ.

Μια φορά κι έναν καιρό...

Στάθης (Σταυρόπουλος)

«Ο εδικός μας πόλεμος ήταν ο πλέον δίκαιος, ήτον έθνος με άλλον έθνος (...) Ούτε ο Σουλτάνος ηθέλησεν ποτέ να θεωρήσει τον ελληνικόν λαόν ως λαόν, αλλ' ως σκλάβους»

Θεόδωρος Κολοκοτρώνης

..........................................

Διαπιστώνει ο Φίνλεϋ στο έργο του «Ιστορία της Τουρκοκρατίας και της Ενετοκρατίας στην Ελλάδα», για την περίοδο 1453-1676: «Οι αγρότες γίνονται οι αληθινοί εκπρόσωποι του ελληνικού έθνους επί τρεις ολόκληρους αιώνες». Και παρακάτω: «Η πρωταρχική αιτία της καρτερικής απαντοχής των ελλήνων βρισκόταν στην εθνική τους συνείδηση».

..........................................

Σωτήριον έτος 1611 μ.Χ. Μεγάλη σύσκεψη λαϊκών και κληρικών στην Αλβανία. Λαμβάνουν μέρος Ελληνες, Αλβανοί, Σέρβοι, Κροάτες, Βούλγαροι και Βόσνιοι. Αποφασίζεται γενική εξέγερση κατά των Τούρκων. Ο Διονύσιος, επίσκοπος Τρίκκης, καθαιρεθείς ήδη από το Πατριαρχείο το 1601 και «Σκυλόσοφος» αποκαλούμενος απ' τους κοτζαμπασήδες, ξεσηκώνει τα Γιάννενα. Οι αγρότες του οπλισμένοι με δικέλλες και κασμάδες διαλύονται με την πρώτη αντεπίθεση των Τούρκων και ο ίδιος πιάνεται απ' τους Οθωμανούς που τον γδέρνουν ζωντανό...

Μέρες σαν αυτές, τις πρώτες της Ανοιξης, πριν από 240 χρόνια, εκεί γύρω στα 1770, περίπου 5.000 Μανιάτες που, κατά τους νεωτερικούς, δεν ήξεραν και τόσον ότι ήταν Ελληνες, έπαιρναν παραμάζωμα τους Τούρκους πέριξ του Μυστρά και της Μονεμβασιάς -άρχιζαν τα Ορλωφικά...

Αλλα 300 περίπου χρόνια πριν απ' τα Ορλωφικά και περί τα 500 χρόνια πριν απ' τη Συνθήκη του Μάαστριχτ, ένας βασιλιάς μαρμάρωνε στην Πόλη. Ηταν ο Κωνσταντίνος Παλαιολόγος Δραγάτσης. Ο τελευταίος αυτοκράτορας των Ρωμαίων στην Ανατολή· θα έπεφτε μαχόμενος, δηλώνοντας στον Πορθητή, «το την Πόλιν σοι δούναι ουκ εμόν εστί»...

Λίγο πριν να πέσει και να μαρμαρώσει ο Δραγάτσης, λάβαινε επιστολές από τον Αργυρόπουλο, στις οποίες τον εξόρκιζε να «λάβει τον τίτλο του βασιλέως των Ελλήνων». Και τον διαβεβαίωνε: «Και μόνον αυτός ο τίτλος θα ήταν αρκετός για να εξασφαλίσει τη σωτηρία των ελεύθερων Ελλήνων και την απελευθέρωση των υπόδουλων αδελφών τους».

Ακόμα πιο αλλοπαρμένος κι αλαφροΐσκιωτος από τον Αργυρόπουλο, σε έναν «τόνο σχεδόν προφητικό» (κατά τον Charles Diehl), ο ιστορικός Χαλκοκονδύλης έγραφε: «Η φήμη της ελληνικής γλώσσας είναι μεγάλη και θα μεγαλώσει ασφαλώς στο μέλλον, όταν κάποια μέρα ένας έλληνας βασιλιάς και οι διάδοχοί του θα αποκαταστήσουν ένα βασίλειο που οι γιοι των Ελλήνων, ενωμένοι, θα διοικούν μόνοι τους τις υποθέσεις τους και θα αποτελούν ένα έθνος».

Το ίδιο παράξενος και ο Γεώργιος Γεμιστός Πλήθων, όταν λίγα χρόνια πριν από την πτώση της Πόλης ο Μανουήλ Β' Παλαιολόγος επισκεπτόταν τον Μωριά, έλεγε στον αυτοκράτορα: «Εμείς των οποίων είστε αρχηγός και βασιλεύς, είμαστε απ' το γένος των Ελλήνων, όπως μαρτυρούν η γλώσσα και τα πάτρια έθιμα της πατρίδας μας».

Περίεργα πράγματα. Τριακόσια περίπου χρόνια πριν τον Διαφωτισμό (όταν κατά τους νεωτερικούς οι Ελληνες τη υποβολή των Δυτικών «επινόησαν τους προγόνους τους»), «έγινε μια παράξενη αλλαγή, ένα ξαφνικό ξύπνημα της ελληνικής εθνικότητας».

*****

Ισως το φαινόμενο να ιχνηλατείται ήδη από το 1204, όταν με την Αλωση της Πόλης απ' τους Φράγκους κλονίσθηκε το «ρωμαϊκό αυτονόητο» και το απαρασάλευτο της θεϊκής τάξης πραγμάτων στην ελληνόφωνη και χριστιανική ανατολή. Καθότι,

και στα έργα των συγγραφέων της εποχής «βλέπουμε να επανεμφανίζονται τα ονόματα και τα έργα που οι "ένδοξοι πρόγονοι" κατόρθωναν για το "κοινό" και την "πατρίδα"», ενώ στην πολιτική ρητορική η λέξη «έλληνας να αποκτά νέα και μοναδική αξία».

Πράγματι, μετά το 1204 το Βυζάντιο επί μακρόν ψυχορραγούσε, αλλά ταυτοχρόνως «ο ελληνισμός συγκέντρωνε για να εκπέμψει μια τελευταία λάμψη, όλες τις πνευματικές δυνάμεις του, σαν να ήθελε επικαλούμενος τις δόξες του παρελθόντος, να συμβολίσει και να αναγγείλει το μέλλον».

«Κι όντως», σημειώνει ο βυζαντινολόγος Charles Diehl, «αν η βυζαντινή αυτοκρατορία είχε διαρκέσει περισσότερο, πιθανόν να είχε βρει την πραγματική εθνικότητά της μέσα σε αυτές τις ιδέες».

Ομως η Ιστορία δεν έχει «αν», ο θρόνος των Καισάρων είχε σαπίσει - ο ίδιος ο Μανουήλ Β' Παλαιολόγος, για παράδειγμα, συνέδραμε με στράτευμα τους Οθωμανούς, για να καταλάβουν την τελευταία βυζαντινή κτήση στη Μικρασία, τη Φιλαδέλφεια..!

Ο Κωνσταντίνος ΙΑ' Δραγάτσης Παλαιολόγος το είδε αλλοιώς, δήλωσε μολών λαβέ, έπεσε και μαρμάρωσε.

Με τον μαρμαρωμένο βασιλιά, μύθο στα παραμύθια της γιαγιάς, αναθρέφονταν τα ρωμιόπουλα - όσα δεν τα 'παιρναν γενίτσαρους, και γίνονταν έμποροι στην Τεργέστη, μισθοφόροι στον Ναπολέοντα ή τους Αγγλους, παπάδες στα χωριά ή την Πόλη, υπουργοί στη Μόσχα ή Βεζύρηδες στην Υψηλή Πύλη, ραγιάδες ή πειρατές, επαναστάτες σαν τον Ρήγα ή αρνησίθρησκοι, νεομάρτυρες ή προσκυνημένοι...

...................................

Σαράντα χρόνια μετά τα Ορλωφικά, 400 περίπου απ' την Αλωση της Πόλης και 190 πριν από σήμερα ο Θόδωρος Κολοκοτρώνης εξηγούσε στον Αμιλτων που ζητούσε συμβιβασμό με τους Τούρκους:

«Αυτό δεν γίνεται ποτέ, ελευθερία ή θάνατος! Εμείς καπιτάν Αμιλτων ποτέ συμβιβασμόν δεν εκάμαμεν με τους Τούρκους. Αλλους έκοψαν, άλλους σκλάβωσαν με το σπαθί κι άλλοι, καθώς εμείς, εζούσαμε ελεύθεροι από γενεά σε γενεά. Ο βασιλεύς μας εσκοτώθη, καμμία συνθήκη δεν έκαμε, η φρουρά του είχε παντοτεινόν πόλεμο με τους Τούρκους και δυο φρούρια ήτον πάντοτε ανυπότακτα»

»Με είπε: "Ποια είναι η βασιλική φρουρά του, ποια είναι τα φρούρια;".

»Η φρουρά του βασιλέως μας είναι οι λεγόμενοι Κλέφται, τα φρούρια η Μάνη, το Σούλι και τα βουνά.

Ετσι δεν ωμίλησε πλέον...»

Μετά ήρθαν οι Βαυαροί και ο Κολοκοτρώνης, περίπου 200 χρόνια μετά το γδάρσιμο του Σκυλόσοφου, (ξανα)μπήκε στη φυλακή...

Κι έβλεπε, λέει, ονείρατα τον Ρήγα Φεραίο, τον Παπαφλέσσα, τον Αθανάσιο Διάκο, τον Κοσμά τον Αιτωλό σε ένα νεκρόδειπνο λαμπρό με τον Αριστείδη τον Δίκαιο, τον Λεωνίδα, τον Μαρμαρωμένο Βασιλιά κι όλα τα άλλα παραμύθια της γιαγιάς...

ΣΤΑΘΗΣ Σ. 20.ΙΙΙ.2010 stathis@enet.gr