Πώς στήθηκε η προδοσία της παράδοσης του Οτζαλάν στους Τούρκους

του Σάββα Καλεντερίδη
Πριν από 40 ημέρες, κρίθηκε η αξιοπιστία μας από τις δηλώσεις Μεσούτ Γιλμάζ για τις πυρκαγίες στα ελληνικά δάση. Τώρα, κρίνεται και πάλι από το βιβλίο του Μεχμέτ Αλί Μπιράντ.
Από τα αποσπάσματα που διάβασα, όσον αφορά στα διαδραματισθέντα στην Κένυα, ο Μπιράντ γράφει ανακρίβειες. Για τα της Άγκυρας, σχεδόν ταυτίζονται με όσα έγραψα στο βιβλίο.
Ποια είναι η διαφορά;
Ότι για το δικό μου βιβλίο έγιναν ελάχιστες αναφορές από τα ελληνικά ΜΜΕ και από τους Έλληνες δημοσιογράφους.
Ο καθένας λοιπόν μπορεί να βγάλει τα συμπεράσματά του, για την κατάντια της Ελλάδος και των Ελλήνων!!!


Και εννοώ κι εκείνους που τον παρέδωσαν, κι εκείνους, ειδικά τους δημοσιογράφους, που έκαναν γαργάρα την αλήθεια και κάλυπταν τους συνεργάτες της CIA και των Τούρκων τόσα χρόνια!
Για τους "δημοσιογράφους", που προσπαθούσαν να με δολοφονήσουν ηθικά, παίρνοντας στη συνέχεια μαύρο χρήμα για τα "περιοδικά" τους ή δωράκια εκπομπές από τη δημόσια τηλεόραση, έχω να πως ότι πράγματι, είναι "άξιος ο μισθός τους" και τους αφήνω στη χλεύη των συναδέλφων τους. Αυτοί ξέρουν!
Ακολουθεί απόσπασμα από το βιβλίο "Παράδοση Οτζαλάν: Η Ώρα της Αλήθειας"
10. Πως στήθηκε η προδοσία
Στο σημείο αυτό πρέπει να γίνει ένας απολογισμός. Ο Άπο βρέθηκε στα χέρια των Τούρκων και κάποιοι από την ελληνική κυβέρνηση έπαιξε τον πλέον καθοριστικό ρόλο σ’ αυτό. Πως όμως φθάσαμε ως εδώ;

Πρώτον, αν και του είχε διαμηνυθεί με κάθε τρόπο να μην το κάνει, ο Άπο επέλεξε και ήλθε στην Ελλάδα, κάτω από καθεστώς τεράστιας πίεσης που ασκήθηκε σ’ αυτόν από τη Ρωσία, η οποία με τη σειρά της πιέσθηκε από τις ΗΠΑ, αν η Μόσχα δεν συμμετείχε συνειδητά στην όλη επιχείρηση, ειδικά μετά την κορύφωση των πιέσεων της Ουάσιγκτον προς την ιταλική κυβέρνηση, τα μέσα Δεκεμβρίου 1998.
Δεύτερον, μπροστά στην ατυχή επιλογή απελπισίας ενός κατατρεγμένου ηγέτη εθνικοαπελευθερωτικού κινήματος, ενός αγωνιστή της ελευθερίας, η ελληνική κυβέρνηση δεν κατόρθωσε να εκτιμήσει ψύχραιμα την κατάσταση και να κάνει ένα σχέδιο εξόδου από την κρίση. Αντέδρασε τουλάχιστον σπασμωδικά και στην ουσία παραδόθηκε στις εξελίξεις. Ο Άπο, είναι ηγέτης, είναι αγωνιστής, αλλά είναι και άνθρωπος, ενώ η Ελλάδα είναι κράτος, με αρχές, παραδόσεις και ιστορία. Ένα κράτος, μάλιστα, που χτίστηκε εκτός των άλλων και πάνω στο αίμα εκατοντάδων Φιλελλήνων, που πολέμησαν στο πλευρό των Ελλήνων αγωνιστών του 1821, τρομοκρατών, σύμφωνα με τη λογική της Άγκυρας, των ΗΠΑ και δυστυχώς ορισμένων Ελλήνων. Μπροστά στο λάθος ενός απελπισμένου και κυνηγημένου ανθρώπου, όμως, το ελληνικό κράτος συμπεριφέρθηκε και αυτό σαν άνθρωπος και δεν αντέδρασε απλά με ένα άλλο λάθος. Κάτι χειρότερο. Υπέκυψε στις εξωφρενικές πιέσεις των ΗΠΑ και της Άγκυρας και δεν πρόδωσε μόνο τον Άπο, πρόδωσε και την ίδια την ιστορία του.
Τρίτον, σύμφωνα με όλες τις ενδείξεις και τα στοιχεία που παρατέθηκαν σε αυτό το βιβλίο, κατά πάσα πιθανότητα οι ΗΠΑ ήσαν αυτές που υπέδειξαν στην ελληνική κυβέρνηση το Ναϊρόμπι, έδρα της CIA και των άλλων αμερικανικών υπηρεσιών πληροφοριών, για να πάρουν στη συνέχεια από εκεί τον Άπο και να τον παραδώσουν στους Τούρκους.
Τέταρτον, η ελληνική κυβέρνηση δεν είχε τουλάχιστον την πρόνοια να χειριστεί την υπόθεση πολιτικά, σύμφωνα με την πρόταση του Αλέκου Παπαδόπουλου, που ζητούσε τη σύλληψη του Άπο και την αντιμετώπιση του θέματος μέσα από τους θεσμούς και τους νόμους. Έτσι, δέχτηκε να αναθέσει την υπόθεση στις μυστικές υπηρεσίες, να γίνει δηλαδή υποχείριο της CIA και της ΜΙΤ, εμπλέκοντας μάλιστα με τρόπο καταστροφικό δύο εν ενεργεία διπλωμάτες και εμένα.
Πέμπτον, ο πρωταγωνιστής της υπόθεσης Οτζαλάν, σύμφωνα με την εκτίμησή μου, ήταν ο πρωθυπουργός. Η παράδοση Οτζαλάν δεν ήταν κάτι στιγμιαίο, για να το φορτωθεί ένας υπουργός ή ένας Καλεντερίδης. Ήταν μια υπόθεση που εξελίχτηκε επί 15 μέρες, υπό τον συντονισμό του πρωθυπουργού. Ο Σωκράτης Κοσμίδης ήταν αυτός που ενημέρωνε τον πρωθυπουργό για τις εξελίξεις.
Έκτον, στον τρόπο χειρισμού της υπόθεσης του Οτζαλάν από τον πρωθυπουργό, σύμφωνα με την εκτίμησή μου, καθοριστικό ρόλο έπαιξε το σύνδρομο των Ιμίων, για το οποίο έχω κάνει πιο πάνω σύντομη ειδική αναφορά. Δηλαδή, ο Σημίτης, πίσω από το θέμα της έλευσης του Άπο, από την πρώτη στιγμή που το έμαθε, είδε μια κίνηση κάποιων εξ αντικειμένου προβοκατόρων να τον εκθέσουν στην πίεση των Αμερικανών. Έτσι εγωιστικά είδε το θέμα και δεν κατάφερε να το δει σαν πρωθυπουργός της Ελλάδας. Αυτό καθόρισε την παραπέρα στάση και αποφάσεις του.
Έβδομον, ο Πάγκαλος, δυστυχώς γι’ αυτόν, για την ιστορία του και την προσφορά του στο έθνος και την πατρίδα, που είναι μεγάλη, δεν είδε μακριά και δέχτηκε να παίξει τον άχαρο ρόλο που του ανέθεσε ο πρωθυπουργός. Τα υπόλοιπα είναι γνωστά. Το ίδιο ισχύει και για τον Σταυρακάκη.
Όγδοον, όσοι έπαιξαν στην ουσία το ρόλο του καταδότη στους Αμερικανούς και στους Τούρκους, κατά την άποψή μου αιχμαλωτίστηκαν πολιτικά και φαλκίδευσαν το πολιτικό τους μέλλον, γιατί οι Τούρκοι και οι Αμερικανοί γνωρίζουν πρόσωπα και πράγματα. Τους έχουν ομήρους. Άσχετα με το αν τους προστάτεψε ο Ετζεβίτ δηλώνοντας δημόσια την επόμενη της σύλληψης του Άπο: «Δεν μπορώ να πω ποιοι είναι αυτοί που μας βοήθησαν. Πρέπει να τους προστατέψω, να μην τους φέρω σε δύσκολη θέση».
Ένατον, από τη στιγμή που πατήσαμε το πόδι μας στο Ναϊρόμπι ήταν αδύνατον να σωθεί ο Άπο. Αποτελεί περίπου απόδειξη το γεγονός ότι Τούρκοι και Αμερικανοί δεν έκαναν κανέναν διάβημα στην Ελλάδα από τη στιγμή της προσγείωσής μας στο Ναϊρόμπι μέχρι τις 15 Φεβρουαρίου, μέρα που συνέλαβαν τον Άπο. Απλά περίμεναν να βγάλουμε τον Οτζαλάν από την πρεσβεία, για να τον παραλάβουν. Η λύση του ΟΗΕ ήταν, ίσως, η μόνη λύση. Το θέμα είναι ότι αυτό δεν απασχολούσε την Αθήνα, μάλλον το αντίθετο θα έλεγα την απασχολούσε και δεν μπορούσαμε να πάρουμε εμείς μια τέτοια πρωτοβουλία. Ίσως θα έπρεπε.
Δέκατον, ο Κωστούλας, ο Διακοφωτάκης κι’ εγώ προσπαθήσαμε να χειριστούμε μια κατάσταση, που ήταν από την αρχή μέχρι το τέλος υπονομευμένη από το ίδιο το ελληνικό κράτος και την κυβέρνηση. Από την αρχή μέχρι το τραγικό τέλος βαδίζαμε πάνω στην κόψη του ξυραφιού. Αυτή η λαϊκή έκφραση στην κυριολεξία τα λέει όλα. Εύχομαι να μην τύχει τέτοια εμπειρία σε κανέναν υπάλληλο του ελληνικού κράτους και μάλιστα σε αξιωματικό.
Τέλος, επειδή δεν θέλω να αδικώ κανέναν (ξέρω πολύ καλά πως είναι να σε αδικούν), αν κάποια στιγμή προκύψουν στοιχεία ότι υπήρχε ένα σχέδιο για να σωθεί ο Οτζαλάν από τη στιγμή που προσγειωθήκαμε στο Ναϊρόμπι, σχέδιο το οποίο για οποιονδήποτε λόγο ακυρώθηκε ή τορπιλίστηκε, τότε θα αποδειχτεί ότι τα στοιχεία και, κυρίως, οι εκτιμήσεις αυτού του κεφαλαίου χρειάζονται αναθεώρηση.
Ας δούμε όμως τι γινόταν στην άλλη πλευρά του λόφου, όσο διαρκούσε η επιχείρηση Αθήνα-Μινσκ-Κέρκυρα-Ναϊρόμπι.
10. Η άλλη πλευρά του λόφου
Είναι 28 Ιανουαρίου και βρισκόμαστε στη Ρωσία. Οι Τούρκοι τα έχουν βρει με τους Ρώσους και το μόνο που απομένει είναι να βρεθεί η χώρα που θα υποδεχτεί τον Άπο. Την 29 Ιανουαρίου, μόλις ο Άπο πέταξε για Αθήνα, οι Ρώσοι ενημέρωσαν τους Τούρκους και τους Αμερικανούς. Το ίδιο βράδυ που ο Άπο έφθασε στην Ελλάδα, ο Τούρκος πρέσβης στην Αθήνα Τατζάν Ιλτέμ τηλεφώνησε στο διευθυντή της αρμόδιας διεύθυνσης του υπουργείου εξωτερικών, πρέσβη Κώστα Γεροκωστόπουλο, και τον ρώτησε για το θέμα, ενώ την άλλη μέρα το πρωί, 30 Ιανουαρίου, επέδωσε διάβημα στην ελληνική κυβέρνηση για την παρουσία του Άπο στην Αθήνα.
Στις 2 Φεβρουαρίου ο διοικητής της ΜΙΤ Σενκάλ Ατασαγκούν είχε ενημερωθεί από τους Αμερικανούς και ίσως και από κάποιους στην Αθήνα, ότι ο Άπο πετούσε για Ναϊρόμπι. Μετά την ενημέρωση αυτή και με τη βεβαιότητα που του έδινε η επιλογή της αφρικανικής χώρας, δήλωνε στους δημοσιογράφους που είχε καλέσει για γεύμα την ίδια μέρα που φθάσαμε στο Ναϊρόμπι, ότι «θα συλλάβουμε τον Άπο. Έχει κλειδωθεί στο έδαφος».
Στις 4 Φεβρουαρίου ο σταθμάρχης της CIA στην Άγκυρα έκανε πρόταση στο διοικητή της ΜΙΤ Σενκάλ Ατασαγκούν για παράδοση του Άπο στις τουρκικές αρχές. Η πρόταση έγινε αποδεκτή από την τουρκική κυβέρνηση και υπογράφηκε σχετικό πρωτόκολλο, σύμφωνα με το οποίο η Αμερική θα παρέδιδε σώο τον Οτζαλάν στην Τουρκία και αυτή θα αναλάμβανε την υποχρέωση να μην τον σκοτώσει, να τον δικάσει σε μια δίκαια δίκη και να προχωρήσει σε παραχώρηση δικαιωμάτων στους Κούρδους.
Στις 6 Φεβρουαρίου οι Τούρκοι ήδη άρχισαν να ετοιμάζουν τη φυλακή του Ιμραλί, για να φυλακίσουν τον Άπο, που θεωρούσαν ότι τον είχαν ήδη στα χέρια τους. Σύμφωνα με τη λογική τους, δηλαδή, εμείς που τον είχαμε στα χέρια μας στο Ναϊρόμπι, ήμασταν Τούρκοι. Μάλιστα!!!
Στις 7 ή 8 Φεβρουαρίου, ομάδα Τούρκων που αποτελούνταν από στελέχη της ΜΙΤ και της Διεύθυνσης Ειδικών Επιχειρήσεων του ΓΕΕΘΑ πέταξε με ιδιωτικό αεροπλάνο για το αεροδρόμιο Έντεμπε της Ουγκάντα, κατόπιν άδειας που έδωσε προσωπικά ο πρόεδρος της Ουγκάντα Μουσεβένι, μετά από παρέμβαση του εκεί σταθμάρχη της CIA.
Πριν φθάσουν οι Τούρκοι στην Ουγκάντα, σύμφωνα με τον έγκυρο δημοσιογράφο Μουράτ Γετκίν της εφημερίδας Ραντικάλ, οι Αμερικανοί έδειξαν να υπαναχωρούν από την υλοποίηση του σχεδίου. Οι Τούρκοι όμως ήδη ήξεραν ότι ο Άπο βρίσκεται την κατοικία του Έλληνα πρέσβη. Δεν γνωρίζω τι ήταν αυτό που έκανε τους Αμερικανούς να υπαναχωρήσουν, έστω και προς στιγμήν. Θα είχε ενδιαφέρον όμως κάποια στιγμή να μάθουμε. Επίσης, θα είχε ενδιαφέρον να μάθουμε πως οι Τούρκοι ήξεραν συγκεκριμένα ότι ο Άπο κρύβεται στην κατοικία του πρέσβη.
Μετά την εμπλοκή στο Ναϊρόμπι και την άρνηση του Άπο να βγει από την πρεσβευτική κατοικία, οι Τούρκοι αναγκάστηκαν να εγκατασταθούν σε ένα ξενοδοχείο, κοντά στο αεροδρόμιο του Έντεμπε, περιμένοντας εμάς (τον Κωστούλα, τον Διακοφωτάκη και μένα), να εκτελέσουμε τις εντολές που παίρναμε από την Αθήνα και στη συνέχεια να πετάξουν στο Ναϊρόμπι και να παραλάβουν τον Άπο. Είπαμε, να μην το ξαναζήσει κανένας αξιωματικός αυτό που έζησα.
Σύμφωνα με προσωπική μαρτυρία του προέδρου Μουσεβένι στον Κωστούλα και στον Πάνο Παναγιωτόπουλο, λίγες μέρες μετά τους Τούρκους, η αγγλική ΜΙ6 ζήτησε άδεια να σταθμεύσει στο Έντεμπε ένα αεροπλάνο με Άγγλους ένοπλους πρώην κομάντο. Η ομάδα αυτή ήταν ο άλλος «θίασος», που είχαν νοικιάσει Άγγλοι, Αμερικανοί και Τούρκοι και τους προόριζαν για μας. Ήταν οι μέρες που δεχόμασταν τις αφόρητες πιέσεις από την Αθήνα. Ο Μουσεβένι το αρνήθηκε.
Μετά, οι Τούρκοι ετοιμάστηκαν να πετάξουν για Ναϊρόμπι. Τους είχαν πει από την Άγκυρα ότι θα παραλάμβαναν τον Οτζαλάν από ένα ξενοδοχείο. Ήταν τότε που είχε πει ο Παπαϊωάννου στον Διακοφωτάκη ότι θα έλθει ο «θίασος» από την Αθήνα, θα βάλει τον Άπο σε ένα σεντόνι και «θα τον αφήσει σε ένα ξενοδοχείο». Μάλιστα.
Όταν στράβωσε κι’ αυτό το σχέδιο και δεν υπήρχε άλλη λύση, τότε, τη Δευτέρα, 15η Φεβρουαρίου, κλήθηκε επιτακτικά ο Κωστούλας στο κενυατικό υπουργείο εξωτερικών και εκεί έγινε η «συμφωνία», για να μας βοηθήσει το κενυατικό κράτος και να πάει ο Άπο όπου θέλει.
Οι Τούρκοι που περίμεναν τόσες μέρες στο Έντεμπε, πέταξαν την ίδια μέρα για το Ναϊρόμπι. Εκεί περίμεναν πάνω στο αεροπλάνο και απλά παρέλαβαν τον Οτζαλάν από Κενυάτες και Αμερικανούς.
Όλα τα παραπάνω που αφορούν την άλλη πλευρά του λόφου, έχουν γραφεί στον τουρκικό τύπο και έχουν διασταυρωθεί από τα πιο επίσημα στόματα. Η μαρτυρία Μουσεβένι έγινε το 2002 στον Κωστούλα και τον Πάνο Παναγιωτόπουλο, όταν ο πρόεδρος της Ουγκάντα επισκέφθηκε επίσημα τη χώρα μας.
Μπορεί να χάσαμε τον Άπο στο αεροδρόμιο του Ναϊρόμπι, η υπόθεση όμως δεν έχει τελειώσει. Ας δούμε τι έγινε στη συνέχεια.

Εκδόσεις-Βιβλιοπωλείο ΙΝΦΟΓΝΩΜΩΝ: Φιλελλήνων 14, Τ.Κ. 10557, Σύνταγμα, Αθήνα, 210 3316036, bookstore@infognomon.gr, http: /infognomonpolitics.blogspot.com/2012/02/blog-post_8651.html#more

ΠΡΩΤΑ ΤΟΥΣ ΕΣΦΑΞΑΝ ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΕΒΑΛΑΝ ΣΕ ΣΧΟΛΕΙΑ ΤΗΣ ΠΕΡΙΟΧΗΣ ΤΑ ΟΝΟΜΑΤΑ ΤΩΝ ΣΦΑΓΕΩΝ…

Από τά "Τουρκικά Νέα"


Posted on November 26th, 2011

Κάθε πινακίδα στο Ντέρσιμ θυμίζει την σφαγή

Ενώ έχει ανάψει η συζήτηση για την ¨Σφαγή του Ντέρσιμ¨ αποκαλύφθηκε ότι τα ονόματα του Στρατάρχη Φεβζή Τσακμάκ και Αμπντουλλάχ Αλπντογάν που μετείχαν στις επιχειρήσεις δόθηκαν σε σχολεία του Τούντζελι.

Και ενώ διαρκεί η συζήτηση που άρχισε με την δήλωση του CHPλή βουλευτή Χουσείν Αϊγκούν πως ¨Υπεύθυνοι για την σφαγή στο Ντέρσιμ είναι το κράτος και το κόμμα CHP. Και ο Ατατούρκ ήταν ενήμερος για τα γεγονότα.¨, πάντα τίθεται το ποιος ήταν υπεύθυνος για τις επιχειρήσεις του 1937 και 1938.

Υπό το φως των εγγράφων σχετικά με την στρατιωτική επιχείρηση που άνοιξε τον δρόμο για την σφαγή στο Ντέρσιμ αναφέρονται 4 ονόματα : Ατατούρκ, ο τότε πρωθυπουργός Ισμέτ Ινονού, ο Τζελάλ Μπαγιάρ και ο αρχηγός του Γενικού Επιτελείου Φεβζή Τσακμάκ.

Με βάση την είδηση όμως από τον Μουράτ Αϊντίν του Cnnturk.com το όνομα του ¨Γενικού Επιθεωρητή¨ στρατηγού Αμπντουλλάχ Αλπντογάν στον οποίον είχαν δοθεί το 1936 έκτακτες αρμοδιότητες, και ήταν αυτός που προσωπικά διηύθυνε τις επιχειρήσεις, συνεχίζει κανονικά να υπάρχει σε σχολεία και σε κρατικές υπηρεσίες.

Ο ΓΙΟΣ ΤΟΥ ΣΕΪΧΗ ΡΙΖΑ ΔΟΛΟΦΟΝΗΘΗΚΕ ΜΕ ΕΝΤΟΛΗ ΤΟΥ

Ο εξουσιοδοτημένος από την τότε κυβέρνηση στρατηγός Αμντουλλάχ Αλπντογάν μόλις ήρθε στην περιοχή ήρθε σε επαφή με αρχηγούς φυλών. Σε εκείνες τις συνομιλίες ο σεΐχης Ριζά έστειλε τον γιό του τον Ιμπραήμ και ζήτησε να σταματήσει η αιματοχυσία αλλά ο Ιμπραήμ δολοφονήθηκε με εντολή του Αλπντογάν. Μετά από αυτό λέγεται πως οι άντρες του Ριζά γκρέμισαν μια γέφυρα και επιτέθηκαν σε ένα αστυνομικό σταθμό, κάτι που πυροδότησε το φυτίλι στο Ντέρσιμ, διότι το κράτος το θεώρησε αυτό ως εξέγερση και άρχισε την προ πολλού ετοιμαζόμενη στρατιωτική του επιχείρηση τον Απρίλιο του 1937. Από αυτή την πλευρά τα ονόματα του τότε αρχηγού του Γενικού Επιτελείου στρατάρχη Φεβζή Τσακμάκ και του Αμπντουλλάχ Αλπντογάν συνεχίζουν να αποτελούνε μια άσχημη πληγή στην μνήμη των κατοίκων του Ντέρσιμ.

Η ΣΑΜΠΙΧΑ ΓΚΙΟΚΤΣΕΝ ΣΤΗΝ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΗ…

Μετά την ¨σφαγή του Ντέρσιμ¨ έγιναν πολλές αλλαγές ονομάτων στο Τούντζελι, και τα κουρδικά τοπωνύμια άλλαξαν. Ονόματα ατόμων που μετείχαν στην στρατιωτική επιχείρηση δόθηκαν σε δρόμους, λεωφόρους και σε σχολεία. Το όνομα της Σαμπιχά Γκιοκτσέν-θετής κόρης του Ατατούρκ, που μετείχε σε αεροπορικούς βομβαρδισμούς στο Ντέρσιμ δόθηκε σε ένα αεροδρόμιο στην Κωνσταντινούπολη. Σχετικά με αυτό ο βουλευτής του ΑΚΠ Μεχμέτ Μετινέρ δήλωσε πως κινητοποιείται για να αλλάξει αυτό το όνομα.

ΚΑΙ ΟΙ ΟΝΟΜΑΣΙΕΣ ΣΤΟ ΤΟΥΝΤΖΕΛΙ ;

Στα σχολεία του Τούντζελι και της γύρω περιοχής είναι πολύ συχνά τα ονόματα Φεβζή Τσακμάκ, Αμπντουλλάχ Αλπντογάν και Ισμέτ Ινονού αλλά πριν από αυτούς πρέπει να μνημονεύσουμε τον στρατηγό Μουσταφά Μούγλαλι ο οποίος τιμωρήθηκε με 20 χρόνια φυλάκισης διότι πριν από 68 χρόνια έδωσε εντολή για εκτέλεση 33 ατόμων στην πόλη Οζάλπ του νομού Βαν.

Το όνομα του δόθηκε το 2004 στο 2ο συνοριακό τάγμα. Λόγω όμως της μεγάλης κοινωνικής πίεσης και προσδοκίας και μετά από κινητοποίηση συλλόγων, εντέλει καταργήθηκε το όνομα του στις 27-6-2011.

ΕΚΕΙΝΑ ΤΑ ΟΝΟΜΑΤΑ ΘΑ ΑΛΛΑΞΟΥΝ ;

Η συζήτηση για την ¨Σφαγή του Ντέρσιμ¨ μαζί της δημιούργησε και την προσδοκία για την απόδοση στο Τούντζελι του παλιού του ονόματος που ήταν το ¨Ντέρσιμ¨. Μετά από σχετικά αιτήματα συλλόγων της περιοχής, ο βουλευτής του ΑΚΠ Μεχμέτ Μετινέρ πρότεινε να δοθεί ξανά η παλιά ονομασία στην πόλη.

……………………..

Εφ. Ραντικάλ 23-11-2011

Πώς έγινε η επίθεση των ανταρτών του ΡΚΚ; (Ο Τουρκικός στρατός, όχι μόνον δέν είναι αήττητος, αλλά, αντίθετα, είναι πολύ ευάλωτος)

Άγγελος σοβαρών εξελίξεων είναι η επίθεση που πραγματοποίησαν αντάρτες του ΡΚΚ εναντίον του στρατοπέδου που στεγάζεται η 21η Ταξιαρχία Συνόρων, του τουρκικού στρατού. Η συγκεκριμένη επίθεση του ΡΚΚ, που είναι η τέταρτη μεγαλύτερη στην ιστορία της 27χρονης πολεμικής του δράσης, εκδηλώνεται σε μια στιγμή που η τουρκική κυβέρνηση και το τουρκικό κράτος, εξετάζουν τρόπους να αποφύγουν οδυνηρές αποφάσεις που θα μπορούσαν να οδηγήσουν στην πολιτική επίλυση του Κουρδικού Ζητήματος. Να σημειωθεί ότι το στρατόπεδο που δέχτηκε την επίθεση, είχε επισκεφθεί μόλις πριν από τέσσερις ημέρες ο πρόεδρος της Τουρκίας, Αμπντουλλάχ Γκιούλ, για να τονώσει το ηθικό των στρατιωτών που υπηρετούν σε μονάδες και φυλάκια των συνόρων. Αν αναζητήσουμε πολιτικά μηνύματα στη συγκεκριμένη επίθεση του ΡΚΚ, μπορούμε να επικεντρώσουμε στα εξής:


α. Η τουρκική κυβέρνηση, προσπαθούσε να αποδείξει εδώ και καιρό ότι το ΡΚΚ δεν έχει ουσιαστική στρατιωτική δύναμη και ότι η δράση του υποστηριζόταν από τους μηχανισμούς της ΕΡΓΕΝΕΚΟΝ, για να καθίσταται καθοριστικός ο ρόλος του στρατού. Τώρα που η ηγεσία του τουρκικού στρατού ελέγχεται από ανθρώπους του Ερντογάν, το ΡΚΚ πραγματοποίησε αυτήν την επίθεση για να αποδείξει ότι οι αντάρτες του είναι πανίσχυροι και ότι μπορούν να προσβάλουν όχι μόνο φυλάκια/στρατόπεδα λόχων και ταγμάτων, όπως συνέβαινε μέχρι τώρα, αλλά και στρατόπεδα ταξιαρχιών.


β. Ο Γκιούλ, συνοδευόμενος από τον αρχηγό ΓΕΕΘΑ, Νετζντέτ Οζέλ, τον αρχηγό του ΓΕΣ, Χαϊρί Κιβρίκογλου, τον διοικητή της Στρατοχωροφυλακής, Μπεκίρ Καλυοντζού και τον διοικητή της 2ης Στρατιάς, Σερβέτ Γιορούκ, επισκέφθηκε τα φυλάκια και το συγκεκριμένο στρατόπεδο, και έκανε δηλώσεις για την αποφασιστικότητα του τουρκικού κράτους αλλά και για την ισχύ των τουρκικών ενόπλων δυνάμεων, που μπορούν να συντρίψουν στρατιωτικά το ΡΚΚ. Το ΡΚΚ με την επίθεση αυτή εξουδετέρωσε τις εντυπώσεις από την επίσκεψη του Γκιούλ.


γ. Πέρισυ, στις 19 Οκτωβρίου, κατόπιν συμφωνίας με την τουρκική κυβέρνηση, 34 στελέχη του ΡΚΚ μπήκαν στην Τουρκία από τη συνοριακή πύλη, Χαμπούρ, με σκοπό την δημιουργία κλίματος εμπιστοσύνης, που θα βοηθούσε στην επίλυση του Κουρδικού. Τότε η τουρκική κυβέρνηση είχε δεσμευθεί ότι δεν θα κινηθεί οποιαδήποτε δικαστική διαδικασία εις βάρος των ατόμων αυτών. Παρόλα αυτά, 7 από τα άτομα εκείνα σύρθηκαν σε πολιτκές δίκες και καταδικάστηκαν σε φυλακίσεις από 7 μέχρι 10 χρόνια. Η επίθεση έγινε την ίδια ημέρα, για να πάρει το μήνυμα η τουρκική κυβέρνηση ότι ο εμπαιγμός δεν έμεινε αναπάντητος.


δ. Πριν από λίγες ημέρες, μονάδες του τουρκικού στρατού εισέβαλαν στο στρατόπεδο Καβακλί, που χρησιμοποιούσαν οι αντάρτες του ΡΚΚ ως διοικητικό κέντρο και ως βάση ανεφοδιασμού των ομάδων που δρουν στο νομό Χακιάρι.Η επίθεση του ΡΚΚ στο στρατόπεδο της 20ής Ταξιαρχίας είχε το χαρακτήρα αντεκδίκησης για την καταστροφή του στρατοπέδου τους.


ε. Πριν από λίγες ημέρες, στις επιχειρήσεις του τουρκικού στρατού στο όρος Κάτω, έχασε τη ζωή του υψηλόβαθμο στέλεχος του ΡΚΚ. Τότε οι Κούρδοι είπαν ότι ο θάνατος του στελέχους τους δεν θα μείνει αναπάντητος. Η επίθεση στην ταξιαρχία είναι μια απάντηση.


στ. Μέχρι πριν τις εκλογές του Ιουνίου, η τουρκική κυβέρνηση είχε αναθέσει σε μια επιτροπή πολιτικών και κρατικών αξιωματούχων την ευθύνη να συνομιλεί με τον φυλακισμένο Αμπντουλλάχ Οτζαλάν, για την εξεύερεση λύσης. Οι δυο πλευρές κατέληξαν σε ένα πρωτόκολλο, το οποίο, σύμφωνα με όσα συμφωνήθηκαν στις συνομιλίες, θα έπρεπε να το θέσει σε εφαρμογή η τουρκική κυβέρνηση. Η τουκρική κυβέρνηση, μετά τις εκλογές, σκλήρυνε τη στάση της και οδήγησε στις φυλακές περισσότερα από 1000 στελέχη του κουρδικού εθνικοαπελευθερωτικού κινήματος. Ο Άπο είπε ότι η κυβέρνηση τον εξαπάτησε και τον χρησιμοποίησε ως άλλοθι προεκλογικά για να κλέψει τις κουρδικές ψήφους. Η επίθεση έγινε για να λάβει το μήνυμα η τουρκική κυβέρνηση και το τουρκικό κράτος, ότι τέτοιες συμπεριφορές θα έχουν ανάλογο κόστος για την Τουρκία.



Τέλος, όσον αφορά το καθαρά επιχειρησιακό σκέλος της επίθεσης, μπορούμε να επικεντρώσουμε στα εξής:


α. Οι μονάδες του τουρκικού στρατού παραμένουν εγκλωβισμένες στα στρατόπεδα και τα φυλάκιά τους από τις απογευματινές ώρες μέχρι τις πρώτες πρωινές ώρες καθημερινά. Οι κινήσεις τους περιορίζονται σε ορισμένες ώρες της ημέρας και κάτω από δρακόντια μέτρα ασφαλείας. Τη νύχτα, δεν κινείται τίποτε στους δρόμους. Αυτό σημαίνει ότι τη νύχτα το τουρκικό Κουρδιστάν ανήκει στους αντάρτες. Τη φορά αυτή επιτέθηκαν μεσάνυχτα (01:00), για να μην υπάρχει καμία δυνατόττηα ενίσχυσης του προσβαλλομένου στόχου.


β. Μέχρι τώρα οι αντάρτες χτυπούσαν έναν ή το πολύ δυο διαφορετικούς στόχους, για να προκληθεί σύγχυση ως προς την κύρια προσπάθεια και να αποτραπεί η ενίσχυση με δυνάμεις του προσβαλλόμενου στόχου. Τη φορά αυτή οι αντάρτες χτύπησαν ταυτόχρονα οκτώ διαφορετικούς στόχους, προκαλώντας διοικητικό χάος στον τουρκικό στρατό.



Οι αντάρτες του ΡΚΚ επιτέθηκαν ταυτόχρονα εναντίον των εξής στόχων:
Τάγμα Στρατοχωροφυλακής Τσουκούρτζα (Çukurca Jandarma Tabur Komutanlığı)
Λόχος Εσωτερικής Ασφγάλειας Τουκούρτζα (Çukurca Asayiş Bölük Komutanlığı)
Συνοριακή Διοίκηση Στρατοχωροφυλακής Γκαζίτεπε (Gazitepe Jandarma Sınır Komutanlığı)
Συνοριακά Φυλάκια Μαρκάντι (Barkandi) και Κεκλίκτεπε (Keklikkaya)
Διοίκηση 2ου Μηχανομεταφερόμενου Λόχου (2. Motorize Bölük Komutanlığı)
Τμήματα Διεύθυνσης Ασφάλειας Τσουκούρτζα (Çukurca Emniyet birimleri)
Οικίες αστυνομικών Ασφάλειας Τσουκούρτζα (Çukurca Emniyet lojmanları)

Όπως είναι δυνατόν να αντιληφθεί ακόμα και κάποιος που δεν έχει ειδικές στρατιωτικές και επιχειρησιακές γνώσεις, το προϊστάμενο κλιμάκιο του τουρκικού στρατού στην περιοχή, κλήθηκε να διαχειριστεί επιχειρησιακά μια κατάσταση, κατά την οποία οκτώ μονάδες ή τμήματα των υφισταμένων κίμακίων δέχονταν ταυτόχρονη επίθεση, χωρίς να είναι σε θέση να συμπεράνει πού ήταν η κύρια προσπάθεια των ανταρτών. Αυτό, σε συνδυασμό με το γεγονός ότι τη νύκτα είναι σχεδόν αδύνατο να σταλούν ενισχύσεις, σημαίνει ότι οι αντάρτες αφέθησαν σχεδόν ανενόχλητοι να πραγματοποιήσουν την επίθεσή τους στην ταξιαρχία, έχοντας να αντιμετωίσουν μόνο τις δυνάμεις που ήταν κλεισμένες μέσα στο στρατόπεδο.


γ. Τέλος, ένα άλλο συμπέρασμα που εξάγεται από την όλη επιχείρηση, είναι το εξής: το γεγονός ότι οι αντάρτες έχουν τη δυνατότητα να σχεδιάζουν και εκτελούν οκτώ ταυτόχρονες επιθέσεις εναντίον πολύ καλά φυλασσόμενων στόχων στην ίδια περιοχή, δείχνει ότι το ΡΚΚ διαθέτει:


-πολλές και πολυάριθμες μονάδες ανταρτών
-επιχειρησιακή αρτιότητα
-καλό δίκτυο ασφαλείας, αφού δεν διέρρευσε τίποτε για τις σχεδιαζόμενες επιχειρήσεις.


Αυτά σε γενικές γραμμές είναι τα πολιτικά και επιχειρησιακά συμπεράσματα της επίθεσης του ΡΚΚ, μια επίθεση που στοίχισε τη ζωή σε 26 στρατιωτικούς και αστυνομικούς, ενώ υπάρχουν και 22 τραυματίες.


Θα επανέλθουμε.

Σάββας Καλεντερίδης

Για όσους ετοιμάζονται να «μοιραστούν» το Αιγαίο με τους Τούρκους

Γράφει ο
Σάββας Καλεντερίδης
Οι ελληνικές κυβερνήσεις, από το 1974 μέχρι σήμερα, δείχνοντας μια απαράδεκτη αναποφασιστικότητα και διστακτικότητα, δεν αποφάσισαν την επέκταση των χωρικών υδάτων της Ελλάδος στα 12 ν.μ., όπως είναι αναφαίρετο δικαίωμά μας.
Αν είχε γίνει αυτό, η Τουρκία δεν θα είχε κανένα δικαίωμα να αμφισβητεί νησιά και βραχονησίδες, αφού όλα αυτά θα βρισκόταν πλέον μέσα στα ελληνικά χωρικά ύδατα. Τώρα, η Ελλάδα σύρεται στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης, όπου θα συζητηθούν και θέματα πέραν της οριοθέτησης της υφαλοκρηπίδος, με κίνδυνο να τεθούν στην αίρεση του δικαστηρίου κυριαρχικά μας δικαιώματα.

Ενώ λοιπόν η Ελλάδα στην ουσία αποδέχεται τις προκλήσεις και τους εκβιασμούς και σκύβει το κεφάλι στην Τουρκία, που, σημειωτέον, συνεχίζει να κατέχει το 40% της Κύπρου, ένας υπόδουλος λαός, χωρίς να έχει κανέναν φίλο σε διεθνές επίπεδο, παλεύει και βήμα βήμα ανοίγει το δρόμο που οδηγεί στην Ελευθερία.

Στις 14 Ιουλίου 2011, «την ώρα που έπεφταν νεκροί οι 13 Τούρκοι στρατιώτες, λίγα χιλιόμετρα πιο κει, οι Κούρδοι ανακοίνωναν την αυτονομία τους».

Η κίνηση αυτή των Κούρδων, κινητοποίησε όλα τα κόμμα του τουρκικού κοινοβουλίου (εκτός φυσικά από το κουρδικό BDP) που εξέδωσαν κοινό ανακοινωθέν, με το οποίο «καταδικάζουν τις πολιτικές και στρατιωτικές επιθέσεις που στρέφονται εναντίον της ενότητας του τουρκικού κράτους και έθνους».

Σύμφωνα με δηλώσεις των εκπροσώπων της Εθνοσυνέλευσης της Δημοκρατικής Κοινωνίας του Κουρδιστάν (DTK), το αμέσως επόμενο διάστημα τα όργανα της Εθνοσυνέλευσης σκοπεύουν να προβούν σε όλες εκείνες τις ενέργειες που θα επιτρέψουν στους Κούρδους να υλοποιήσουν σε πρακτικό επίπεδο τη Δημοκρατική Αυτονομία σε περιοχές που υπάρχει έντονη παρουσία κουρδικού στοιχείου. Η Δημοκρατική Αυτονομία θα υλοποιηθεί στους τομείς της Πολιτικής, της Δικαιοσύνης, της Αυτοάμυνας, της Κοινωνικής Ασφάλειας, της Οικονομίας, του Πολιτισμού και της Οικολογίας.

Οι εκλεγμένοι αντιπρόσωποι θα συγκροτήσουν την Βουλή των Κούρδων.

Η «Δημοκρατική Αυτονομία», που χαράχτηκε ως πλαίσιο από τον Αμπντουλάχ Οτζαλάν, στο Ιμραλί, παρουσιάστηκε από το Κόμμα Ειρήνης και Δημοκρατίας (BDP) ως μοντέλο επίλυσης του Κουρδικού Προβλήματος. Η Εθνοσυνέλευση Δημοκρατικής Κοινωνίας (DTK) και το Κόμμα Ειρήνης και Δημοκρατίας χαρακτηρίζουν την αυτονομία ως «αυτοδιοίκηση και αυτοδιάθεση των Κούρδων».

Η Δημοκρατική Αυτονομία δεν θεωρείται από τους πρωταγωνιστές της ως μια απόπειρα δημιουργίας πολιτικής δομής κάτω από τη στέγη ενός ξεχωριστού κράτους, αλλά ως μια απόπειρα μεταβίβασης μέρους των αρμοδιοτήτων της διοίκησης και του κράτους στου τοπικούς εκλεγμένους αντιπροσώπους των Κούρδων.

Το DTK από την πλευρά του ονομάζει την αυτονομία ως μια «περίοδο οικοδόμησης του δημοκρατικού έθνους» και δηλώνει ότι για την εκλογή αντιπροσώπων του κουρδικού λαού, στις 24 Ιουλίου θα διεξάγει εκλογές στις πόλεις, τις κωμοπόλεις, τις γειτονιές και τα χωριά του Κουρδιστάν.

Οι αντιπρόσωποι αυτοί, στις 30-31 Ιουλίου, θα συμμετέχουν σε μια γενική συνέλευση, στο Ντιγιαρμπακίρ. Στη συνέχεια, το DTK, σχεδιάζει να δραστηριοποιηθεί σε διεθνές επίπεδο, με την ονομασία «Δημοκρατικό Αυτόνομο Κουρδιστάν».

Στο πλαίσιο των δραστηριοτήτων αυτών θα προετοιμαστούν οι δομές της Αυτονομίας και θα καταβληθούν προσπάθειες για την συνταγματική αναγνώριση του αυτόνομου καθεστώτος των Κούρδων. Επίσης, παράλληλα θα καταβληθούν προσπάθειες για τη διεθνή αναγνώριση του καθεστώτος του Δημοκρατικού Αυτόνομου Κουρδιστάν.

Να ξανατονίσουμε και να υπενθυμίσουμε σε όλους εκείνους που υποχωρούν στην τουρκική κρατική τρομοκρατία της απειλής πολέμου, προβαίνοντας σε κινήσεις που καθιστούν γκρίζες ζώνες τα Ίμια και το Καστελόριζο, ότι οι Κούρδοι σ΄ αυτόν τον αγώνα έχουν απέναντι τις μεγάλες δυνάμεις του πλανήτη και ελάχιστους φίλους. Παρ’ όλα αυτά, επειδή πιστεύουν στο δίκαιο του αγώνα τους, αγωνίζονται και κερδίζουν.

Τουλάχιστον, ας ελπίσουμε ότι οι Κούρδοι, στα πλαίσια της δραστηριοποίησής τους σε διεθνές επίπεδο, θα προσπαθήσουν να αναζητήσουν πολιτική στήριξη στην ελληνική κοινωνία και σε εκείνα τα κόμματα που σέβονται τον εαυτό τους και την ιστορία αυτού του τόπου.

http://infognomonpolitics.blogspot.com/2011/07/blog-post_4783.html

Τουρκία: Ξαναζωντανεύει το κράτος συμμορία;

Τί σημαίνει η πρόσφατη απελευθέρωση των ηγετικών στελεχών της Χιζμπουλάχ στην Τουρκία!

Του Σάββα Καλεντερίδη

skal@infognomon.gr

Η ανάληψη της εξουσίας από το Κόμμα Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης (2002) και η άνοδος του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν στον πρωθυπουργικό θώκο (2003), υπήρξε γεγονός που σηματοδότησε σειρά εξελίξεων στον τομέα του εκδημοκρατισμού και της μείωσης του ρόλου του στρατού και των μηχανισμών του βαθέος κράτους στην άσκηση εξουσίας, ακόμα και στην καθημερινή ζωή των πολιτών.

Οι εξελίξεις αυτές τροφοδότησαν και τις ελπίδες για την αλλαγή της στάσης της Τουρκίας στο Κυπριακό και τα λεγόμενα ελληνο-τουρκικά προβλήματα, αφού η σκληρή στάση που τηρούσε η Τουρκία στα ζητήματα αυτά εδώ και δεκαετίες, χρεωνόταν από τους Έλληνες διπλωμάτες και αναλυτές, στο στρατό και το βαθύ κράτος, δηλαδή στο κεμαλικό κατεστημένο.

Είναι αλήθεια ότι ο Ερντογάν συγκρούστηκε με τους στρατιωτικούς και τους μηχανισμούς του βαθέος κράτους, αν και υπάρχουν σοβαρές απόψεις που θέλουν τις ΗΠΑ να είναι αυτές που ισχυροποίησαν και ‘όπλισαν’ το χέρι του Τούρκου πρωθυπουργού, για να μπορέσει να βάλει στη φυλακή δεκάδες ανωτάτους αξιωματικούς (βλέπε υποθέσεις ΕΡΓΕΝΕΚΟΝ, ΒΑΡΙΟΠΟΥΛΑ, ΚΛΩΒΟΣ κλπ), που αντιστέκονταν σθεναρά και έμπρακτα στις πολιτικές της Ουάσιγκτον στο Βόρειο Ιράκ.

Επίσης είναι αλήθεια ότι τα τελευταία χρόνια σταμάτησαν οι λεγόμενες ‘ανεξιχνίαστες δολοφονίες’ που έκαναν μηχανισμοί του βαθέος κράτους, με θύματα κυρίως Κούρδους αγωνιστές ή συμπαθούντες στο εθνικο-απελευθερωτικό κίνημα. Να σημειωθεί ότι πάνω από είκοσι χιλιάδες Κούρδοι έχασαν τη ζωή τους, θύματα αυτών των ‘ανεξιχνίαστων δολοφονιών’ του τουρκικού κράτους. Οι κύριοι μηχανισμοί που ανέλαβαν το βρώμικο έργο της διάπραξης των δολοφονιών αυτών ήταν η Υπηρεσία Πληροφοριών και Καταπολέμησης της Τρομοκρατίας της Στρατοχωροφυλακής, γνωστή ως Jitem, η μαφία των Γκρίζων Λύκων και η ισλαμιστική οργάνωση Χιζμπουλάχ (Hizbullah ή Hizbi-Kontra).

Η ένοπλη ισλαμιστική οργάνωση Χιζμπουλάχ, που είχε ιδρυθεί στις αρχές της δεκαετίας του 1990 και είχε εξοπλιστεί από το ίδιο το τουρκικό κράτους, ήταν στελεχωμένη εξ ολοκλήρου από Κούρδους και δρούσε κυρίως στο Κουρδιστάν, υπό την κάλυψη της Στρατοχωροφυλακής, εκτελώντας Κούρδους πατριώτες που βοηθούσαν το κουρδικό αντάρτικο. Όπως προαναφέρθηκε, τα χρήματα, τα όπλα, τα πυρομαχικά και η κάλυψη των δολοφόνων της Χιζμπουλάχ, εξασφαλιζόταν από την Στρατοχωροφυλακή, που είναι κατά νόμον αρμόδια υπηρεσία για την τάξη και την ασφάλεια στην ύπαιθρο του Κουρδιστάν.

Μόλις ένα μήνα μετά τη σύλληψη του Αμπντουλλάχ Οτζαλάν, δηλαδή τον Μάρτιο του 1999, οι τουρκικές αρχές ασφαλείας ‘ανακάλυψαν’ το αρχείο της οργάνωσης, στην κωμόπολη Κιζίλτεπε του Μαρντίν. Ανάμεσα στα άλλα, η τουρκική Ασφάλεια απέκτησε πρόσβαση στο μυστικό ‘στρατό’ της Χιζμπουλάχ, αφού στο αρχείο υπήρχαν οι κωδικοί και τα πραγματικά ονόματα είκοσι χιλιάδων μελών της ένοπλης ισλαμιστικής οργάνωσης, που εκπαιδεύτηκαν στην ένοπλη δράση από ειδικές μονάδες του τουρκικού στρατού. Ένα χρόνο μετά, τον Ιανουάριο του 2000, οι τουρκική Ασφάλεια εισέβαλε στο ‘επιτελείο’ της οργάνωσης, στη συνοικία Μπέικοζ της Κωνσταντινούπολης, σκοτώνοντας τον Χουσεΐν Βελίογλου, αρχηγό της Χιζμπουλάχ. Στον κήπο και στους τοίχους της μονοκατοικίας είχαν βρεθεί θαμμένα και ‘χτισμένα’ τα πτώματα δεκάδων θυμάτων της οργάνωσης, ενώ στα πλαίσια της επιχείρησης εξάρθρωσής της, συνελήφθησαν και αρκετά ηγετικά στελέχη της, τα οποία δικάστηκαν και καταδικάστηκαν σε ισόβια, για το θάνατο 188 ατόμων.

Τα τέλη της προηγούμενης εβδομάδος η τουρκική δικαιοσύνη απελευθέρωσε όλα τα φυλακισμένα ηγετικά μέλη της Χιζμπουλάχ, αφήνοντας άναυδο το νομικό κόσμο αλλά και τη δημοκρατική κοινή γνώμη στην Τουρκία.

Οι Κούρδοι και ο έγκλειστος στη φυλακή του Ιμραλί ηγέτης τους, εξέλαβαν την απελευθέρωση των εγκληματιών της Χιζμπουλάχ ως κίνηση που υπαγορεύθηκε από το βαθύ κράτος, έχοντας ως στόχο την επαναδραστηριοποίηση της δολοφονικής οργάνωσης για εξουδετέρωση της πολιτικής επιρροής των Κούρδων, εν όψει των βουλευτικών εκλογών του Ιουλίου 2011.

Για να κατανοήσουμε καλύτερα το στόχο που επιδιώκει η κυβέρνηση και το Ερντογαν-ικό πλέον βαθύ κράτος, με την επαν-ενεργοποίηση της Χιζμπουλάχ, πρέπει να υπενθυμίσουμε στους αναγνώστες μας μερικά πράγματα.

Στις τελευταίες δημοτικές εκλογές το κουρδικό κόμμα DTP κέρδισε 100 δήμους, οι οποίοι ήδη λειτουργούν ως νησίδες αυτοδιοίκησης και αυτονομίας των Κούρδων στα πλαίσια της Τουρκικής Δημοκρατίας. Επίσης, στο πρόσφατο δημοψήφισμα οι Κούρδοι έδειξαν την πολιτική τους παντοδυναμία στο Κουρδιστάν, σημειώνοντας αποχή που σε ορισμένους νομούς ξεπέρασε το 85 και το 90%, δίνοντας έτσι το στίγμα της βούλησης του κουρδικού λαού και το κατάλληλο μήνυμα στην Άγκυρα και στη διεθνή κοινότητα, που παρακολουθεί με ενδιαφέρον τα τεκταινόμενα στο Κουρδικό. Τέλος, στη συνδιάσκεψη της Κουρδικής Δημοκρατικής Εθνοσυνέλευσης, στο Ντιγιαρμπακίρ, στις 20 Δεκμεβρίου2010, η εγκρίθηκε και δόθηκε στη δημοσιότητα προσχέδιο δράσης που ήδη άρχισε να εφαρμόζεται, με σκοπό να οδηγήσει στην δημοκρατική αυτονομία των Κούρδων, χωρίς, προς το παρόν, να θίγεται η ενότητα του τουρκικού κράτους.

Με βάση τις ως άνω εξελίξεις, το τουρκικό κράτος και η φαινομενικά μετριοπαθής και δημοκρατική κυβέρνηση του Ερντογάν, και μπροστά στην αδυναμία να αντιμετωπίσει το κουρδικό κίνημα με πολιτικά μέσα, δεν περιορίστηκε στην απελευθέρωση των δολοφόνων της Χιζμπουλάχ. Συνεργαζόμενη με τα πιο συντηρητικά και σκοταδιστικά κομμάτια του τουρκικού κράτους και της τουρκικής κοινωνίας, σχεδιάζει να χρησιμοποιήσει συνολικά το Ισλάμ ως το υπερόπλο που θα κατανικήσει το κουρδικό εθνικο-απελευθερωτικό κίνημα. Όπως πληροφορούμεθα από το βιβλίο του Κούρδου συγγραφέα Ρόνι Αλασόρ, «Ο Σαΐτ-ι-Νουρσί και ο Φεττουλάχ Γκιουλέν», που κυκλοφόρησε πριν από λίγες μέρες στις Βρυξέλες, από τον εκδοτικό οίκο ARARAT NEWS-PUBLISHING, το τουρκικό βαθύ κράτος και η κυβέρνηση Ερντογάν πρόκειται να κατασκευάσει 1400 τζαμιά εντός του 2011 μόνο στην περιοχή του τουρκικού Κουρδιστάν. Επίσης, πάντα με βάση την ίδια πηγή, η Διεύθυνση Θρησκευτικών Υποθέσεων έχει προετοιμάσει περί τους δέκα χιλιάδες ειδικά εκπαιδευμένους έμμισθους ιμάμηδες και μουεζίνηδες, που θα αναλάβουν δράση σε πόλεις και χωριά του Κουρδιστάν, όπου ήδη δραστηριοποιούνται στελέχη της οργάνωσης του Γκιουλέν, που υπηρετούν στα δεκάδες εκπαιδευτικά ιδρύματα που χρηματοδοτούνται από τον αμφιλεγόμενο ισλαμιστή ηγέτη που ζει εδώ και δεκαπέντε χρόνια στις ΗΠΑ.

Με άλλα λόγια, η κυβέρνηση Ερντογάν, ταυτισμένη πλέον απόλυτα με το τουρκικό βαθύ κράτος, για να αντιμετωπίσει το Κουρδικό Ζήτημα, αντί να προχωρήσει σε παραχώρηση δημοκρατικών δικαιωμάτων, όπως απαιτούν τα είκοσι εκατομμύρια Κούρδοι της Τουρκίας, χρησιμοποιεί ως υπερόπλο το Ισλάμ και τους ίδιους μηχανισμούς που χρησιμοποιούσαν οι προκάτοχοί του κεμαλιστές, με αιχμή του δόρατος την τρομοκρατική ισλαμική οργάνωση Χιζμπουλάχ, δημιούργημα του τουρκικού βαθέος κράτους.

Ας ελπίσουμε το παράδειγμα αυτό και ιδιαίτερα το γεγονός της απελευθέρωσης των δολοφόνων χιλιάδων ανθρώπων, για να χρησιμοποιηθούν ως όπλο για την ‘αντιμετώπιση’ του Κουρδικού Ζητήματος, να φρονηματίσει τους Έλληνες διπλωμάτες και πολιτικούς που προσδοκούν δημοκρατική και λογική συμπεριφορά από την κυβέρνηση Ερντογάν για την επίλυση του Κυπριακού και των ελληνο-τουρκικών προβλημάτων.

Είπαμε, ο λύκος αλλάζει το τρίχωμα, αλλά δεν αλλάζει τις συνήθειές του. Ιδιαίτερα όταν αυτός είναι γκρίζος...

Δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ, 14-1-2011