| Posted: 04 Jun 2010 09:00 PM PDT Ένας από τους τελευταίους επιζώντες της Γενοκτονίας των Ποντίων θυμάται όσα συνέβησαν σαν σήμερα πριν από 91 χρόνια.  Ο 98χρονος κ. Σταύρος Κοντογιαννίδης αφηγείται για την αλησμόνητη πατρίδα και όσα έζησε και τον πληγώνουν.Για ορισμένους μοιάζει με παραμύθι. Σε άλλους φαντάζει ως ένα απόμακρο τραγικό γεγονός που συνέβη κάπου, κάπως, κάποτε. Κάποιοι δεν γνωρίζουν. Για μερικές χιλιάδες αποτελεί ημέρα μνήμης: 353.000 Ελληνες, άνδρες και γυναίκες, παιδιά, έφηβοι, νέοι και γέροι, πεταμένοι κάπου στις πλαγιές, στα χωράφια, στις ρεματιές, χωρίς ποτέ κανένας να μπορέσει να θάψει τα κορμιά τους. Τα Τάγματα Εργασίας, αφού τους εξόντωσαν, τους πέταξαν... Ελάχιστοι οι εναπομείναντες και ακόμη λιγότεροι εκείνοι που ως σήμερα ζουν, θυμούνται και εξιστορούν στα παιδιά, στα εγγόνια, στα δισέγγονα και στα τρισέγγονά τους όσα έζησαν... Την τραγωδία, τη λαίλαπα του πολέμου και του φανατισμού. Ο 98χρονος κ. Σταύρος Κοντογιαννίδης στην πορεία της ζωής του μίλησε στα παιδιά του, την Αριάδνη, την Παρθένα, την Αννα, τον Επαμεινώνδα και τον Θεόδωρο, αφηγήθηκε στα δέκα εγγόνια του και στα ισάριθμα δισέγγονά του και θα ήθελε, αν προλάβει, να μιλήσει και σε τρισέγγονό του για την αλησμόνητη πατρίδα. Για τον πατέρα του Θεόδωρο Κοντογιαννίδη, ο οποίος εξοντώθηκε, για τη θεία του Ελένη που αρνιόταν να αποκαλύψει πού κρυβόταν ο άνδρας της ο Αναστάσης... Για τους τούρκους συγχωριανούς τους που τους ειδοποίησαν ότι ερχόταν μεγάλο κακό και τους βοήθησαν να διαφύγουν. Σταύρος Κοντογιαννίδης, τόπος γεννήσεως Ζιμόνα Χαρίενας, Αργυρούπολη Τραπεζούντας. Ονομα πατρός, Θεόδωρος, επάγγελμα συνταξιούχος, πρώην πεταλωτής, γεωργός, μαραγκός. Εζησε στον Πολύμυλο Κοζάνης τα περισσότερα χρόνια της ζωής του και τώρα ζει στη Θέρμη Θεσσαλονίκης. Ανθρωπος απλός, του μόχθου. Τα χέρια του ακόμη ροζιασμένα από την πολλή δουλειά, και ας πέρασαν πάνω από 20 χρόνια από τότε που πήρε σύνταξη. Η προσφυγιά δεν του επέτρεψε να πάει σχολείο. Τα ποντιακά μπλέκονται με τη νεοελληνική γλώσσα, τα συναισθήματα έντονα. Δεν ξεχνάει όσα χρόνια και αν πέρασαν. Αφηγείται σήμερα στο «Βήμα» όσα έζησε και ας τον πληγώνουν. Θέλει, λέει, να θυμούνται όλοι, να μη μισούν αλλά και να μην ξεχνούν... «Ήμουν οχτώ χρονών.Μια μέρα, στο χωριό, οι τούρκοι συγχωριανοί και γείτονες, μας ειδοποίησαν ότι έπρεπε να φύγουμε. Θα έρχονταν οι Τσέτες... Φωνές, κλάματα, μοιρολόγια. Βγήκαμε στους δρόμους. Από τη βιασύνη δεν προλάβαμε να πάρουμε τίποτε μαζί παρά μόνο τις εικόνες... και την ψυχή μας. Δεν καταλάβαινα και πολλά. Δεν καταλάβαινα γιατί η μάνα μου κοιτούσε το διώροφο αρχοντικό σπίτι μας και έκλαιγε κρατώντας μας σφιχτά στην αγκαλιά της.Οι μεγαλύτεροι κρατούσαν στα χέρια τους λίγα ρούχα και ψωμί. Αλλοι έτρεξαν στην όμορφη εκκλησιά μας, τον Αϊ-Γιώργη, πήραν εικόνες, το Ευαγγέλιο και τον σταυρό. Μάνες χάνανε τα παιδιά τους, αδέλφια χωρίστηκαν. Φωνές, κλάματα, κατάρες από τη μια και από απέναντι διαταγές και πυροβολισμοί. Ολοι προσευχόμασταν στον Θεό που δεν μπορούσε να μας βοηθήσει». Έχασε τρία από τα αδέλφια του και απόμεινε μόνος, με τον μικρό του αδελφό Αχιλλέα, μωρό στην αγκαλιά της μάνας του, ο οποίος θήλαζε και είχε να φάει. «Απομακρυνόμασταν από τα χωριά μας, περπατούσαμε ημέρες, εβδομάδες και όταν συναντούσαμε χωριά ακούγαμε τους Τούρκους να τραγουδούν το “Γιασά Κεμάλ, γιασά” (“Ζήτω Κεμάλ, ζήτω”) κρυβόμασταν. Οι μανάδες κλείνανε τα στόματα των παιδιών τους για να μην ακούσουν τα κλάματα οι Τσέτες. Αρκετοί ηλικιωμένοι δεν μπορούσαν να περπατήσουν, έπεφταν και δεν σηκώνονταν ποτέ. Πέθαιναν κι έμεναν εκεί άταφοι». Και όμως: «Ζούσαμε στο χωριό αρμονικά με τους Τούρκους. Είχαν πάει εκεί οι προγονοί μου αρκετά χρόνια πριν, κυνηγημένοι από τους Τούρκους στην Τραπεζούντα. Τον πατέρα μου τον σκότωσαν. Στα παιδικά μου χρόνια άκουγα μόνο μοιρολόγια από τις γυναίκες που θρηνούσαν τους άνδρες τους. Μετά τον πατέρα μου σκότωσαν τη γυναίκα του θείου μου Αναστάση, την Ελένη, επειδή αρνιόταν να αποκαλύψει πού κρυβόταν ο άνδρας της». Θυμάται σαν σήμερα τα «Αμελέ Ταμπουρού», τα λεγόμενα Τάγματα Εργασίας, που προκάλεσαν το κακό. Από την Τραπεζούντα με πλοίο ήλθαν στην Ελλάδα. «Λεγόταν “Κιτσεμάλ”. Οταν είδαμε το πλοίο συνειδητοποιήσαμε ότι θα φεύγαμε από την πατρίδα μας.Αφήσαμε πίσω προγόνους,τάφους,σπίτια,μαγαζιά,τον φούρνο μας που ήταν ο καλύτερος της περιοχής μας,τα ζώα μας, τα χωράφια μας που ήταν σπαρμένα και ποτίστηκαν με τον ιδρώτα και το αίμα μας». Το «Κιτσεμάλ» ήταν γεμάτο πρόσφυγες, στοιβαγμένους σαν σαρδέλες. «Μας αποβίβασε στην Κωνσταντινούπολη για να πάρουμε ένα άλλο σαράβαλο πλοίο που νομίζαμε ότι θα βουλιάξει και θα πνιγούμε. Μερικοί πέθαιναν, οι παπάδες τούς έψελναν και οι άνδρες τούς πετούσαν στη θάλασσα. Κρατούσα σφιχτά το χέρι της μάνας μου, μη χαθούμε έως ότου πατήσουμε ελληνικό χώμα. Πεινασμένοι, άρρωστοι, ταλαιπωρημένοι, κατεβήκαμε στην Πρέβεζα. Γυρίσαμε στον Πειραιά και από εκεί στη Θεσσαλονίκη. Πήγαμε στην Τούμπα, μετά στην Αριδαία και τέλος με ποδαρόδρομο φτάσαμε κι εγκατασταθήκαμε στον Πολύμυλο Κοζάνης, μόνο τρεις από την επταμελή οικογένεια» . 19 ΜΑΪΟΥ, ΗΜΕΡΑ ΜΝΗΜΗΣ Μετά το 1916 και τη Γενοκτονία των Αρμενίων, το 1919 Ελληνες και Αρμένιοι στον Πόντο συζητούν τη δημιουργία αυτόνομου ελληνοαρμενικού κράτους. Στις 19 Μαΐου 1919 ο Μουσταφά Κεμάλ αποβιβάζεται στη Σαμψούντα για να ξεκινήσει η πιο άγρια φάση της Ποντιακής Γενοκτονίας. Ως το 1922 οι Ελληνοπόντιοι που έχασαν τη ζωή τους ξεπέρασαν τους 200.000- άλλοι ιστορικοί ανεβάζουν τον αριθμό τους στους 350.000. Οσοι επέζησαν, κατέφυγαν σε Ρωσία και Ελλάδα (περίπου 400.000). Στις 24 Φεβρουαρίου του 1994 η Βουλή των Ελλήνων κήρυξε ομόφωνα τη 19η Μαΐου Ημέρα Μνήμης για τη Γενοκτονία του Ποντιακού Ελληνισμού. Πηγή: Το Βήμα |
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Πόντος και αριστερά. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Πόντος και αριστερά. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Σάββατο 5 Ιουνίου 2010
«Τούρκοι μας σκότωναν, Τούρκοι μας έσωσαν»
Σάββατο 15 Μαΐου 2010
-Τρελλάθηκαν οι Αρεοπαγίτες…. και ξεφτιλίζουν το θεσμό;
Αναδημοσίευση από το "Πόντος και Αριστερά"
Προτείνουν την αθώωση των Έξη εγκληματιών που οδήγησαν τους Έλληνες στη Μικρασιατική Καταστροφή, στην oριστική Έξοδο των εκατοντάδων χιλιάδων Ελλήνων από τα μικρασιατικά εδάφη, στη δικαίωση της πολιτικής Γενοκτονιών που επέλεξε ο τουρκικός εθνικισμός.
Διαβάζουμε:
Να γίνει δεκτή η αίτηση του εγγονού του Π. Πρωτοπαπαδάκη για αναψηλάφηση της «Δίκης των Εξι» πρότεινε ο αντεισαγγελέας του Αρείου Πάγου Ν. Τσάγκας κατά τη χτεσινή (12 Μαϊου 2010) συζήτηση στο Ζ’ Τμήμα του Ανωτάτου Δικαστηρίου….
…..Ο Μ. Πρωτοπαπαδάκης, εγγονός του Π. Πρωτοπαπαδάκη, έχει ζητήσει την αναψηλάφηση της δίκης, την ακύρωση της απόφασης του Στρατοδικείου Αθήνας και να παύσει οριστικά η ποινική δίωξη για εσχάτη προδοσία των «έξι».
Στη δίκη παρενέβη η Ομοσπονδία Προσφυγικών Σωματείων Ελλάδας, ζητώντας ολιγοήμερη αναβολή για να θέσει υπόψη του δικαστηρίου άλλα στοιχεία επί του αποδεικτικού υλικού, αίτημα που δεν έγινε δεκτό. Επίσης, ο 
Το δικαστήριο επιφυλάχτηκε να αποφασίσει.”
Η προσβολή που κάνουν oι συγκεκριμένοι Αρεοπαγίτες προς το Μικρασιατικό Ελληνισμό είναι τεράστια κι ας δείχνουν ότι δεν το κατανοούν.
Σε επίπεδο ιστορικής αλήθειας, οι μεθοδεύσεις που ακολουθούν τίνες εκ των Αρεοπαγιτών τείνουν να έχουν ως αποτέλεσμα την υλοποίηση ενός ακραίου αναθεωρητισμού και την επικράτηση της απόλυτης ιδεολογικής διαφθοράς.
Ότι και να γίνει, για τους πληθυσμούς που προέρχονται από τους πρόσφυγες της Μικρασιατικής Καταστροφής-θύματα των Έξι, θα ισχύει πάντα αυτό που έγραψε ο “Σμυρνιός” στου “Μικρασιάτη”, σε μια από τις πολλές συζητήσεις στο διαδίκτυο:
“
-Εσχάτη Προσδοσία δε σημαίνει μόνο ότι υπήρχε ευθεία συνεργασία με τον εχθρό, αλλά και η πραγματοποίηση ενεργειών τέτοιων που αντικειμενικά διευκόλυναν τον εχθρό. Βλέπετε, ότι σε τέτοιες θέσεις, όπως πρωθυπουργός, αρχιστράτηγος κ.λπ. η επίκληση «δεν ήξερα» ή και «συγγνώμην», δεν μετρά…
-Η απαγόρευση των Μικρασιατών να ιδρύσουν ντόπιο Μικρασιατικό Στρατό που δεν θα υπόκειτο στη διάθεση και τις εντολές των αντιμικρασιατών ηγετών του Λαϊκού Κόμματος και του μονάρχη,
-η μη υπεράσπιση της Σμύρνης, ούτε καν των δύο χερσονήσων, της Ερυθραίας (Τσεσμέ) και της Κυζίκου, οι οποίες ήταν αδύνατον λόγω της τοπογραφίας τους να καταληφθούν από τους κεμαλικούς ,
-η μη αποστολή στρατιωτικής βοήθειας στους Πόντιους αντάρτες,
-η απόφαση για εγκατάλειψη της Μικράς Ασίας απ’ το καλοκαίρι του 1922 και
-η απόφαση για παράλληλη παράδοση των ελληνικών πληθυσμών στους Κεμαλικούς,
-κατι που έγινε κυνικά με την εντολή του Γούναρη -πρωθυπουργεύοντος του Πρωτοπαπαδάκη- προς τον Στεργιάδη να μην επιτρέψει τον κόσμο να φύγει, ενώ πλησίαζαν οι Τούρκοι στη Σμύρνη,
κ.λπ. κ.λπ.
Κύριε Πρωτοπαπαδάκη, απορώ γιατί μας παιδεύετε και μας τα θυμίζετε όλα αυτά.
Για εμάς και τα παιδιά μας και τα εγγόνια μας, ο παππούς σας θα είναι εσαεί ο προδότης πρωθυπουργός της Ήττας και ο ένοχος της προσφυγιάς μας, όπως και όλη η ηγεσία του Λαϊκού Κόμματος και όλοι όσοι συνήργησαν μαζί της.
Πηγαίνετε λοιπόν να τα πείτε με τους «εξαίρετους» αρεοπαγίτες φίλους σας, πού με παρακρατικό τρόπο έστησαν εκείνη την απαράδεκτη απόφαση 3-2 του Ποινικού Τμήματος και παρατήστε μας ήσυχους….”
Στην ίδια συζήτηση, ένας άλλος σχολιαστής με το νικ-νέιμ PPCP, συμπλήρωσε:
“PPCP said:
Κύριε ΠρωτοπαπαδάκηΔεν λοιδορούμε εμείς τους αρεοπαγίτες. Γενικά η κάθε έννοια εξουσίας στην χώρα μας λοιδορήθηκε από μόνη της.
Όμως ο Βενιζέλος, ο Πάγκαλος και ο Παπαναστασίου μπορεί να ήταν πρόσωπα πολιτικού κύρους αλλά η θέση τους, η εκτίμησή τους και η κρίση τους για την καταδίκη των έξι αποτελούν μόνο προσωπικά τους στοιχεία και όχι τα «νέα στοιχεία που έχουν προκύψει» και που είναι ικανά να οδηγήσουν σήμερα στην παραδοχή της αθώωσης. Εκτός κι αν οι Αρεοπαγίτες ως εξουσία, τα θεωρήσουν ικανά!
Και ο Ιωάννης Μεταξάς στο ημερολόγιό του γράφει την 29η Μαρτίου 1921:
«Δευτέρα. Συνέντευξις οικίαν Πρωτοπαδάκη, με Γούναρην, Πρωτοπαπαδάκην, Θεοτόκην, Εξαδάκτυλον. Να αναλάβω με Δούσμανην. 
…»Έστω ότι εκάμαμε σφάλματα (λέει ο Γούναρης). Έστω, ότι εμπλέξαμε. Σήμερον τι θα κάμωμεν; Πολιτικήν δεν δυνάμεθα να αλλάξωμεν, είμεθα υποχρεωμένοι να εξακολουθήσωμεν τον πόλεμον μέχρι τέλους, έστω και αν κινδυνεύσωμεν να καταστραφώμεν». («Ημερολόγιο», τ. Γ1, σελ. 87).
Και εσείς σε δικό σας άρθρο που έχετε προσωπικά δημοσιεύσει γράφετε:
«Ακόμη και ο Πλαστήρας, που ήταν πρωθυπουργός στην εκτέλεση δεν φαίνεται να ήταν ικανοποιημένος όταν, πιεζόμενος από τους φανατικούς οπαδούς του κόμματός του, προχώρησε στην απόφαση να κινηθεί η διαδικασία για την εκτέλεση των Έξι. Ένας προσωπικός του φίλος μου είπε πως μια φορά που τον επισκέφθηκε στο σπίτι του, που ήταν γεμάτο εικόνες, άκουσε από το στόμα του Πλαστήρα τα εξής:
- Βλέπεις, φίλε μου, αυτές τις εικόνες; Πίστεψέ με, κάθε μέρα κάνω μετάνοιες μπροστά σ’ αυτές και παρακαλώ τον Θεό να με συγχωρέσει για την εκτέλεση των Έξι» («Ιστορικά» Ελευθεροτυπίας, αρ. 6/25-11-1999, σελ. 44).
Αγνοούμε δηλαδή κύριε Πρωτοπαπαδάκη τι είδους «νέα στοιχεία» ήταν αυτά που εξέτασαν οι Αρεοπαγίτες. Αν έχετε φροντίσει να τους τα προμηθεύσετε εσείς φοβάμαι ότι αυτή τη φορά θα είστε ο υπαίτιος για λοιδορία διότι:
Πρώτον ο Πλαστήρας δεν ήταν πρωθυπουργός την εποχή της καταδίκης των έξι. Ήταν ο Γονατάς.
Δεύτερον, ο Πλαστήρας δεν είχε κόμμα. Είχε απλώς φανατικούς φίλους και υποστηρικτές στην προσπάθειά του να διασώσει από τα ερείπια ό,τι ήταν δυνατόν να σωθεί.
Τρίτον, υπάρχει και αυτό που ίσως να σας θυμίζει κάτι:
«…Μας κάλεσε στο σπίτι του ο Πότης Τσιμπιδάρος. Όταν ήλθε ο λόγος στον Πλαστήρα, έκανε την ακόλουθη αποκάλυψη:
Κάποτε εδώ στο σπίτι ρώτησα τον στρατηγό (καθόταν σ’ αυτή, ακριβώς, την πολυθρόνα που κάθεσθε κι εσείς τώρα).
- Δε μου λες, Νικολάκη, μετάνιωσες ποτέ για την εκτέλεση των Έξι;
- Πότ’ μου, απαντάει με την καρδιτσιώτικη προφορά του, και τώρα δα να τους είχ’ εδώ μπροστά μ’ θα τους ξαναντουφέκαγ’…».
Και αυτό του Σεφέρη:
«…Νόμισα πως ήταν σωστός ο τουφεκισμός των Έξι την εποχή της Μικρασιατικής Καταστροφής, που είτε από βλακεία είτε από κακοήθεια κυβέρνησαν όπως κυβέρνησαν το έθνος στον καταποντισμό του». («Χειρόγραφο Σεπ. 41″, σελ. 19, εκδόσεις Ίκαρος).
Και τέλος αυτό του Βενιζέλου μέσα στη Βουλή όπου απευθυνόμενος στην αντιπολίτευση το 1932 ζητά την ομοψυχία του κοινοβουλίου γιατί η Ελλάδα οικονομικά καταρρέει (καλή ώρα) αλλά η αντιπολίτευση του «κοπανάει» ότι εκείνος κράτησε ουδέτερη στάση στην θανατική καταδίκη των έξι:
«…Βλέπετε ημάς προθύμως ερχόμενους προς το μέρος σας διά της αναγνωρίσεως ότι το ηθικόν των θανατωθέντων δεν τίθεται υπό αμφισβήτησιν από τον πολιτικόν τουλάχιστον 
Σ’ αυτήν την έκκληση του Βενιζέλου η αντιπολίτευση δεν είχε ανταποκριθεί, ούτε τότε.
Επί της ουσίας της αίτησής σας κύριε Πρωτοπαπαδάκη, η πλειοψηφία του ποινικού τμήματος του Αρείου Πάγου δέχεται δίχως εμφανή προβληματισμό και μάλλον σιωπηρώς ότι «προέκυψαν σημαντικά γεγονότα για τη δίκη των έξι, η αποδεικτική δύναμη των οποίων είναι ισχυρότατη, πασιφανής και ανατρεπτική της καταδικαστικής απόφασης του στρατοδικείου».
Όμως η αποστασιοποιημένη από την εποχή εκείνη σημερινή φρόνηση πειθαναγκάζει στην παραδοχή ότι ο τότε πρωθυπουργός, οι τέσσερις υπουργοί του και ο αρχιστράτηγος κάθε άλλο παρά πρόθεση προδοσίας είχαν. Ενώ ο δικός σας στόχος για την ηθική αποκατάσταση του παππού σας καθιστά τους Αρεοπαγίτες υπεύθυνους για το άνοιγμα του δρόμου προκειμένου να κατακλειστεί ο Άρειος Πάγος από αιτήσεις επανάληψης της διαδικασίας και των θυμάτων των αλήστου μνήμης έκτακτων στρατοδικείων της απριλιανής χούντας (1967-1974) και του εμφυλίου πολέμου, που επίσης καταδικάστηκαν και αντιστοίχως εκτελέστηκαν ή εξέτισαν την κάθειρξή τους, επίσης με την «αβάσιμη» κατηγορία της εσχάτης προδοσίας.
-Δίκη των Εξ: Οι διαμαρτυρίες του προσφυγικού ελληνισμού
-Αφήστε τους νεκρούς στην ησυχία τους !
-Δίκη των Εξ: Η Ακροδεξιά αντεπιτίθεται… !
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)