ΠΑΤΡΙΔΑ Μ'

ΠΑΤΡΙΔΑ Μ’

Ωωωω, πάντα θυμούμαι και πονώ

Τη Πατρίδας τον τόπον (δίς)

Ο νούς ιμ’ επέμνεν εκεί

Κι’ αδά έν τό κορμόπο μ’(δίς)

Πατρίδα μ’ ξάν’ Πατρίδα μ’

Άλλο εσέναν κ’ είδα

Άς επάτνα τα χώματα σ’

Κι εκεί την ψή μ’ εφήνα (δίς)

Ωωωω, τά δάκρυα μ’ τρέχνε σό κατσί μ’

Και λύεται η καρδία μ’(δίς)

Σ’ έρημον την Πατρίδα μου

Κι’ ευρίγουμαι καμίαν (δίς)

Πατρίδα μ’ ξάν’ Πατρίδα μ’

Άλλο εσέναν κ’ είδα

Άς επάτνα τα χώματα σ’

Κι εκεί την ψή μ’ εφήνα (δίς)

Αν αποθάνω θάψτε με

Σή θάλασσας το γούμιν (δίς)

Άς κρούει νταλγάν και παίρ’ κ’ εμέν’

Και στείλ’ με σό Σοχούμιν(δίς)

Πατρίδα μ’ ξάν’ Πατρίδα μ’

Άλλο εσέναν κ’ είδα

Άς επάτνα τα χώματα σ’

Κι εκεί την ψή μ’ εφήνα (δίς)

ΠΑΤΡΙΔΑ ΜΟΥ

Πάντα θυμούμαι και πονώ

Της Πατρίδας τον τόπο

Ο νους μου έμεινε εκεί

Και εδώ είναι το κορμί μου

Πατρίδα μου και πάλι Πατρίδα μου

Άλλο δεν σε ξανάδα

Ας πατούσα τα χώματά σου

Κι άφηνα εκεί την ψυχή μου.

Τα δάκρυά μου τρέχουν στο πρόσωπό μου

Και λιώνει η καρδιά μου

Στην έρημη Πατρίδα μου

Δε βρίσκομαι ποτέ

Πατρίδα μου και πάλι Πατρίδα μου

Άλλο δεν σε ξανάδα

Ας πατούσα τα χώματά σου

Κι άφηνα εκεί την ψυχή μου.

Αν θα πεθάνω θάψτε με

Στις θάλασσας την άμμο

Ας χτυπήσει το κύμα να πάρει και μένα

Και να με στείλει στο Σοχούμι

Πατρίδα μου και πάλι Πατρίδα μου

Άλλο δεν σε ξανάδα

Ας πατούσα τα χώματά σου

Κι άφηνα εκεί την ψυχή μου.

Τήν Πατρίδα μ' έχασα

Την πατρίδα μ’ έχασα,

έκλαψα και πόνεσα (2)

Λύουμαι κι’ αρροθυμώ

Ωι ωι, ωι ωι

Ν’ ανασπάλω κι’ επορω(2)

Μίαν κι άλλον σην ζωη μ’

σο πεγάδι μ’, σην αυλή μ’( 2)

νέροπόν ας έπινα

Ωι ωι, ωι ωι

και τα ομάτεα μ’ έπλυνα(2)

Τα ταφία μ’ έχασα ,

Ντ’ έθαψα κι’ ενέσπαλα (2)

Τ’ εμετέρς αναστωρώ

Ωι ωι ,ωι ωι

και σο ψώπο μ’ κουβαλώ(2)

Μιαν κι άλλον σην ζωη μ’

σο πεγάδι μ’, σην αυλή μ’( 2)

νέροπόν ας έπινα

Ωι ωι, ωι ωι

και τα ομάτεα μ’ έπλυνα(2)

Εκκλησίας έρημα

μοναστήρεα ακάντηλα(2)

Πόρτας και παράθυρα

ωι ωι , ωι ωι

επέμναν ακράνοιχτα(2)

Μιαν κι άλλον σην ζωη μ’

σο πεγαδι μ’, σην αυλη μ’( 2)

νέροπόν ας έπινα

Ωι ωι, ωι ωι

και τα ομάτεα μ’ έπλυνα(2)

Τήν πατρίδα μου έχασα,

έκλαψα και πόνεσα,

λιγώνω καί θυμούμαι,

νά ξεχάσω δέν μπορώ.

Μιά φορά ακόμα στην ζωή μου,

στό πηγάδι μου, στην αυλή μου,

νεράκι άς έπινα

και τα μάτια μου να έπλενα

Τούς τάφους μου έχασα,

ΑΥΤΟΥΣ ΠΟΥ ΕΘΑΨΑ ΔΕΝ ΞΕΧΑΣΑ,

γιά τούς δικούς μου συνέχεια μιλάω

και τούς κουβαλάω στην ψυχή μου

Μιά φορά ακόμη στην ζωή μου,

στό πηγάδι μου, στην αυλή μου,

νεράκι άς έπινα

και τα μάτια μου να έπλενα

Εκκλησίες έρημες,

μοναστήρια χωρίς καντήλια,

πόρτες και παράθυρα,

έμειναν ορθάνοιχτα.

Μιά φορά ακόμη στην ζωή μου,

στό πηγάδι μου, στην αυλή μου,

νεράκι άς έπινα

και τα μάτια μου να έπλενα

Ανάθεμά σε Καζακστάν: Αφιερωμένο στούς Πόντιους πού έπεσαν θύματα των Σταλινικών διωγμών τό 1936-37, 1942, 1944, 1949

Αχ, ανάθεμά σε Καζακστάν,
ατέλειωτα γιαζία (δίς)
σά γιαζία σ' εχάθανε
παλικάρεα παιδία (δίς)

Αχ, εθυμέθα τό Καζακστάν
και τα λόγια μ' είν' βαρέα (δίς)
κι θά νασπάλνε οι Ρωμαίοι
τά σερανταεννέα (δίς)

Αχ, ντό είδαν καί ν' υπόφεραν,
φυλακές, εξορία (δίς)
καί τσάτσαλοι καί πεινασμέν'
έχτιζαν πολιτείας (δίς)

Πολλιά είδανε οι Ρωμαίοι
καί βάσανα καί πόνεα(δίς)
καί με την λύραν επέρασαν
τά δύσκολα τά χρόνεα (δίς)


Αχ, ανάθεμά σε Καζακστάν,
ατέλειωτες πεδιάδες,
στίς πεδιάδες σου χάθηκαν
νέα παλικάρια.

Αχ, θυμήθηκα τό Καζακστάν
και βάραινε η ψυχή μου
δεν θα ξεχάσουν οι Ελληνες
τό σαρανταεννέα.

Αχ, τί είδαν και υπέφεραν,
φυλακές, εξορίες,
και γυμνοί και πεινασμένοι
χτίσανε πολιτείες.

Πολλά είδαν οι Ελληνες,
και βάσανα και πόνους,
καί με την λύρα πέρασαν
τα δύσκολα τα χρόνια.

ΕΠΙΤΡΑΠΕΖΙΑ (ΤΡΑΠΕΖΙ ΚΑΪΤΕΔΕΣ), ΑΠΟ ΤΟΝ ΛΕΥΤΕΡΗ ΡΑΦΑΪΛΙΔΗ

ΞΥΛΑ ΘΑ ΦΕΡΩ Α ΣΟ ΡΑΣΙΝ
Ξύλα θα φέρω α σό ρασίν και α σήν καρδεά μ’ φωτίαν (δίς)
Σ ένα τόπον θα θέκ’ ατα και καίγω όλια μίαν, και καίγω όλια μίαν.
Ωχ και ψηλά ρασία χωρίζνε μας, και κι’ έχνε τελεσίαν, και κι έχνε τελεσίαν
Βάι, ψηλά ρασία χωρίζνε μας, και κι έχνε τελεσίαν, και κιέχνε τελεσίαν
Τα γράμματα φαί κι έσαν πουλί μ σην μανασία σ’, πουλί ‘μ σήν μανασία σ’
Αχ, τα γράμματα φαί κι έσαν πουλί μ σην μανασία σ’, πουλί ‘μ σήν μανασία σ’.

ΞΥΛΑ ΘΑ ΦΕΡΩ ΑΠ ΤΟ ΒΟΥΝΟ

Ξύλα θα φέρω απ το βουνό, κι απ την καρδιά μου φλόγα(δίς)

Σ’ ένα μέρος θα τά βάλω μαζί, και θα τα κάψω με την μία.

Ψηλά βουνά μας χωρίζουν, πού τελειωμό δεν έχουν,

Τά γράμματα δεν χορταίνουν πουλί μου την μοναξιά σου..

ΓΙΑ ΕΛΑ ΓΙΑ ΘΑ ΕΡΧΟΥΜΑΙ

Ωχ, και για έλα για θα έρχουμαι για το ποτάμ θα σύρω,

για έλα για θα έρχουμαι για το ποτάμ θα σύρω,

θέλω με το μαντίλοπο σ τα δάκρυα μ να σπογγίζω

θέλω με το μαντίλοπο σ τα δάκρυα μ να σπογγίζω

Ωχ, και για ελα για θα ερχουμαι , σην στρατα μ’ θ’ απαντώσε

για ελα γιά θα ερχουμαι σην στρατα μ’ θ’ απαντώσε

εντρεπουμαι να λέγω σε γιαβρόπο μ’ ντ’ αγαπώ σε

εντρεπουμαι να λέγω σε γιαβρόπο μ ντ αγαπώ σε.

ΓΙΑ ΕΛΑ, ΓΙΑ ΘΑ ΕΡΘΩ ΕΓΩ

Για έλα για θα έρθω εγώ ,για το ποτάμι θα διαβώ

Θέλω με το μαντήλι σου τα δάκρυα μου να σκουπίσω

Για έλα , για θα έρθω εγώ, στο δρόμο να σε συναντήσω,

Ντρέπομαι, γιαβρί μου να σου πώ πως σ’ αγαπώ.