Κυριακή 5 Ιουνίου 2011
Σάββατο 4 Ιουνίου 2011
Εδώ και Τώρα Βαθειά Δημοκρατία, του Δημήτρη Τζουβάνου
Από το tvxs
Έχει πλέον κατανοηθεί, πέρα απ’ τους μύθους μετρολόγων κι αναπτυξιολογούντων, ότι η απάντηση στην πολύπλευρη κρίση είναι πολιτική. Απαιτεί υπέρβαση ολόκληρου του Πολιτικού Συστήματος, ως προϋπόθεση για την οικονομική και γενικότερα τη βιοτική-πολιτισμική διέξοδο. Μια υπέρβαση, που αποτελεί και διεθνώς πλέον το δρόμο για την ευρωπαϊκή και παγκόσμια προοπτική, στους όρους της γενικής συστημικής αλλά και βιοτικής κρίσης.Η χώρα, ανάμεσα στα ιδιαίτερα βαθειά αδιέξοδά της και την πλούσια παράδοση και κληρονομιά της, προηγείται στην ανάγκη και τη δυνατότητα απάντησης, μιας απάντησης παραδειγματικής σε διεθνές επίπεδο. Υπάρχει εδώ η δυνατότητα να ξεπεραστούν τα αδιέξοδα του συστημικού τοπίου και μαζί τα αδιέξοδα του αριστερού αντισυστημικού λόγου, που επιβιώνει ως συνταγή παρά τη βοούσα διάψευσή του.
Το κλειδί για την απάντηση αποτελεί το Δημοκρατικό Αίτημα, ικανό να εξασφαλίσει την αναγκαία κοινωνική στήριξη και ταυτόχρονα ικανό να αποτελέσει το θεσμικό κεφαλόσκαλο του περαιτέρω κοινωνικού αυτεξούσιου. Ικανό επίσης να εξασφαλίσει όρους δημιουργικής ( παραγωγικής και πολιτισμικής ) απάντησης της κοινωνίας απέναντι στα αδιέξοδα που χαραμίζουν τις θυσίες της. Ικανό ακόμα να αποτελέσει κρίκο της δημοκρατικής αλυσίδας που ανά την υφήλιο αντιπαλεύει την συστημική-ιμπεριαλιστική αλυσίδα. Ικανό, τέλος, να επεκτείνει, ενοποιήσει, κι αναβαθμίσει πολιτικά το κίνημα διαμαρτυρίας, να το μετατρέψει σε κίνημα επικίνδυνο για το καθεστώς κι ελευθερωτικό για την κοινωνία.
Το Δημοκρατικό Αίτημα δεν αφορά την «πραγματική δημοκρατία», ούτε την «αληθή τοιαύτη», για να θυμηθούμε το γέρο-ΓΠ και τα όσα ακολούθησαν ως το σήμερα του εγγονού του. Η δημοκρατία δεν αφορά κάποιο τυπολογικό μοντέλο, ούτε είναι ανεξάρτητη απ’ τα πολιτισμικά και συγκυριακά δεδομένα. Ενσωματώνει κατακτημένους θεσμούς κι άλλους που ωριμάζουν στη συγκυρία, αλλά πάντα ορίζεται δυναμικά στην ικανότητά της να μετατρέπει τον εκάστοτε βαθμό του κοινωνικού αυτεξούσιου σε περαιτέρω αυτεξούσιο. Η δημοκρατία αφορά το βάθος της κοινωνικής εξουσίας που μπορεί να τροφοδοτήσει απ’ τα σπλάχνα της νέο βάθεμα. Η δημοκρατία είναι η εκάστοτε βαθειά δημοκρατία που έχει όρους και στήριξη να βαθύνει παραπέρα, κόντρα στο βαθύ καθεστωτικό κράτος.
Είναι κοινωνικά υπερώριμο, σήμερα το αίτημα της δημοκρατικής διεξόδου, τίθεται ως εδώ και τώρα ανάγκη και δυνατότητα, ξεπερνώντας την «ωρίμαση» που η αριστερά θεωρεί αναγκαία για την αποτυχημένη μειοψηφική-εξ εφόδου στρατηγική της.
Έτσι, το ζήτημα συνοψίζεται σήμερα στο παγκοινωνικό αίτημα: «ΕΔΩ ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΒΑΘΕΙΑ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ».
Τι θα σήμαινε όμως αυτό σήμερα; Θα σήμαινε «άμεση δημοκρατία», δημοψηφισματική δημοκρατία κτλ; Σίγουρα θεσμοί αμεσοσυμμετοχής κτλ. είναι αναγκαίοι στο επίδικο κεφαλόσκαλο της κοινωνικοπολιτικής πορείας. Στο οποίο όμως, για πολλά χρόνια, ο πολυκομματισμός θα αποτελεί βασικό δημοκρατικό θεσμό, στο πλαίσιο της πολύμορφης κοινωνικής πορείας σε διεθνές επίπεδο. Το ζήτημα έτσι είναι η ανάταξη της στρεβλής εκπροσώπησης σε πολιτειακό και κομματικό επίπεδο, ώστε οι εκπρόσωποι να δεσμεύονται ως εντολοδόχοι της κοινωνίας κι όχι ως εγκάθετοι του αλλότριου κομματικού καθεστώτος. Διαχωρισμός εξουσιών, περιορισμός θητείας, ανακλητότητα, χρηματοδοτήσεις, θεσμοί αμεσοσυμμετοχής και κλήρωσης ορισμένως, θεσμοί διαφάνειας, κατάλληλα εκλογικά συστήματα κτλ. συνιστούν το αναγκαίο σήμερα περιεχόμενο της Βαθειάς Δημοκρατίας.
Το βασικό κοινωνικό προσανατολισμό στο αίτημα αυτό, καθώς και τις αναγκαίες ειδικότερες επεξεργασίες, οφείλει να συνοδεύει μια πολιτική πραγμάτωσης, μια πολιτική που να συνδέει το σήμερα με το δημοκρατικό αυτό άλμα. Την αφετηρία αποτελεί η πλήρης αντίθεση στο σημερινό πολιτικό σύστημα. Η διαδικασία μετάβασης δεν είναι αναγκαστικά μιας μορφής, ούτε υπακούει σε κάποια συνταγή. Αντίθετα οφείλει με όρους ρεαλιστικούς και υπερβατικούς ταυτόχρονα, να επιτελέσει την αναγκαία τομή διασφαλίζοντας την αναγκαία εθνική συνέχεια και παγκοινωνική στήριξη.
Την καλύτερη ίσως λύση αφορά μια μεταβατική κυβέρνηση Εθνικής Σωτηρίας, όχι απλά με οικουμενική διάσταση, αλλά με την αποφασιστική συμμετοχή ανεξάρτητων προσώπων που μπορούν αξιόπιστα να εκφράσουν τη μεταβατική αυτή προοπτική, φυσικά υπό την επιτήρηση της κινητοποιημένης κοινωνίας. Στην κυβέρνηση αυτή, η πρωτοβουλία και δυνατότητα του σάπιου πολιτικού συστήματος να αναβιώσει επαναχειραγωγώντας την κοινωνία, πρέπει να αφαιρεθεί.
Αντίθετα, τα καθήκοντα της μεταβατικής αυτής κυβέρνησης είναι ουσιαστικά 3.
α) Επαναδιαπραγμάτευση του μνημονίου, όσον αφορά τους εκχωρητικούς αλλά και τους επαχθείς όρους. Παράλληλη επαναδιαπράγματευση του χρέους, αναζήτηση εναλλακτικών πηγών δανεισμού (μιας και τα καταφέραμε επί κεϋνσοσιαλισμού να ζούμε με δανεικά), ανακατανομή των βαρών αποπληρωμής μεταξύ εχόντων και μη, καθώς κι ελάχιστη διασφάλιση της επιβίωσης του κόσμου, στο πλαίσιο αναδιανεμητικής πολιτικής έκτακτης ανάγκης.
β) Αποκατάσταση της ψυχικής ενότητας και του αισθήματος ασφάλειας – δικαιοσύνης – αισιοδοξίας στην κοινωνία, παράλληλα με την δρομολόγηση του σχεδιασμού παραγωγικής ανασυγκρότησης, καθώς επίσης και αποφασιστικός έλεγχος κάθε παρασιτικής-συντεχνιακής απαίτησης και μεθόδευσης, σε διαρκή διάλογο με την κοινωνία.
γ) Προετοιμασία Συνταγματικής αναθεώρησης και νομοθεσίας που θα κατοχυρώνουν το αναγκαίο βάθεμα της δημοκρατίας, κι οδήγηση σε εκλογές στον συντομότερο κατάλληλο χρόνο.
Φυσικά όλα αυτά, απαιτούν τη διαρκή κοινωνική πίεση, αλλά και τη «βίαιη προσαρμογή» της αλλότριας κομματοκρατίας στις κοινωνικές ανάγκες. Αυτό, όμως έτσι κι αλλιώς θα γίνει κάποια στιγμή, και καλό για τη χώρα είναι να γίνει όσο το δυνατόν γρηγορότερα.
Το βιβλίο του Δημήτρη Τζουβάνου, «Κρίση κι Από-κριση», κυκλοφόρησε πρόσφατα από τις εκδόσεις Φυλλομάντης.
Η φωτογραφία είναι του Δημήτρη Θεοδόση.
ΣΦΥΡΟΚΟΠΗΜΑ ΤΩΝ ΤΡΟΪΚΑΝΩΝ ΔΥΝΑΜΕΩΝ ΕΙΣΒΟΛΗΣ ΚΑΙ ΚΑΤΟΧΗΣ, ΑΠΟ ΤΟΝ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗ ΠΕΙΡΑΙΩΣ
ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ
ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΠΕΙΡΑΙΩΣ
ΓΡΑΦΕΙΟ ΤΥΠΟΥ & ΔΗΜΟΣΙΩΝ ΣΧΕΣΕΩΝ
Ἀκτὴ Θεμιστοκλέους 190, 185 39 ΠΕΙΡΑΙΕΥΣ,
Τηλ. +30 210 4514833 (19), Fax +30 210 4528332
e-mail: impireos@hotmail.com
Ἐν Πειραιεῖ τῇ 3ῃ Ἰουνίου 2011
Α Ν Α Κ Ο Ι Ν Ω Θ Ε Ν
Καθώς βαθαίνει ἡ κρίση καί ἡ ὕφεση συγκλονίζει τήν χώρα μας οἱ ἐκβιασμοί τῆς Κυβέρνησης διά στόματος τοῦ Ὑπουργοῦ Οἰκονομικῶν ἀποδεικνύουν ἐναργέστατα τήν βασιμότητα τῆς γνωστῆς δήλωσης τοῦ πρ. Διευθύνοντος Συμβούλου τοῦ ΔΝΤ περί «προεκλογικῶν ὑπογείων διαδρομῶν» διά τήν οἰκονομική ὑποδούλωση καί ἐξαθλίωση τῆς χώρας μέ στοχοθεσία τήν ἀπομείωση τῶν οἰκονομικῶν της ἀξιῶν καί μεγεθῶν καί τήν ἁρπαγή τοῦ φυσικοῦ της πλούτου καί τῶν βασικῶν ὑποδομῶν της σέ ἐξευτελισμένες τιμές ἐφαρμόζοντας τήν γνωστή μέθοδο τῶν ἁρπακτικῶν τοῦ διεθνιστικοῦ συστήματος.
Ναυαρχίδα ὅλου αὐτοῦ τοῦ δολίου καί αἰσχροῦ σχεδιασμοῦ εἶναι ἡ σατανοκίνητη λέσχη Μπίλντεμπεργκ, πού ἀποτελεῖ τόν πολιτικό βραχίονα τοῦ διαμονιώδους Σιωνιστικοῦ τέρατος καί ἡ ὁποία εἶναι ἡ συντονίστρια τῶν διαφόρων μασονικῶν καί ναζιστικῆς ὑφῆς ὀργανώσεων πού στοχεύουν στήν παγκόσμια ὀλιγαρχική καί τυρρανική διακυβέρνηση. Πρῶτα μέλη τῆς ναυαρχίδας ὑπῆρξαν ὁ Πολωνοεβραῖος Ρότζερ Ρέντιγκερ καί ὁ ναζιστής πρίγκηπας Μπέρνχαρντ τῆς Ὀλλανδίας, χρηματοδότες δέ ὅλος ὁ «καλός» κόσμος Σιωνιστές καί Ναζιστές Ρότζιλντ, Ροκφέλερ, Schiff, Kuhn, Loeb, Οὐόλεμπεργκ κλπ. Αὐτή ἡ ὀργάνωση ἀνέλαβε νά δημιουργήσει ὅλα τά διεθνῆ ὄργανα πού θά ὑπηρετούσαν δῆθεν τήν παγκόσμια εἰρήνη.Γιά παράδειγμα τόν Ο.Η.Ε. τοῦ ὁποίου τό κτίριο κτίστηκε σέ οἰκόπεδο τῶν Ροκφέλερ. Ὁ μακροβιότερος Γραμματέας του ἦταν ὁ διαβόητος Κούρτ Βάλτ Χάιμ, σκληρός ναζιστής μέ κατηγορίες γιά ἐγκλήματα κατά τῆς ἀνθρωπότητος. Καριέρα μεγάλη ἔκανε στόν Ὀργανισμό ὁ ἐπίσης διαβόητος Κόφι Ἀνάν, σύζυγος τῆς ἀνεψιᾶς τοῦ Οὐόλεμπεργκ, ἑνός ἀπό τούς κύριους χρηματοδότες τῆς Λέσχης Μπίλντεμπεργκ.
Μέ πρόσχημα τό «ἀντικομμουνιστικό ἄλλοθι» δημιούργησαν ὅλες τίς ὀργανώσεις πού ἐλέγχουν τόν πλανήτη. Δημιούργησαν τήν Παγκόσμια Τράπεζα μέ πρῶτο Πρόεδρο τόν ἑβραῖο Εὐγένιο Μάγιερ, πατέρα τῆς Κ. Γκράχαμ, ἡ ὁποία εἶναι ἡγετικό στέλεχος τῆς Λέσχης Μπίλντεμπεργκ.
Ὁ ἔλεγχος τῶν Διεθνῶν Ὀργανισμῶν ὅπως τοῦ ΟΗΕ, τῆς Παγκόσμιας Τράπεζας, τοῦ ΔΝΤ, τοῦ Διεθνοῦς Δικαστηρίου κλπ ἔδωσε τήν δυνατότητα τοῦ ἐλέγχου τῆς παγκόσμιας μεταπολεμικῆς τάξης. Μέσα ἀπό τούς διαδρόμους τοῦ σιωνισμοῦ, μέσα σέ αὐτή τήν «χρυσή μήτρα» παρήχθησαν ὅλα τά γνωστά σήμερα golden boys, ἄνθρωποι οἱ ὁποίοι ἐντασσόμενοι στό σύστημα ταξίδευαν ἐκ τοῦ ἀσφαλοῦς στίς ὕπατες θέσεις τῶν ἡγεσιῶν τῶν Κρατῶν καί τῶν πολυεθνικῶν ἑταιριῶν. Ἔτσι ἐπιτέθηκαν σέ ὅλον τόν κόσμο ἱδρύοντας διεθνεῖς ἑνώσεις μέ σκοπό τήν ἐπιβολή παγκόσμιας διακυβέρνησης.
Αποκάλυψη:Πλαστογραφούν την ανακοίνωση της τρόικας και παραπλανούν τον ελληνικό λαό
Η ανακοίνωση του ΥΠΟΙΚ αναφέρει ότι ολοκληρώθηκαν σήμερα θετικά οι συζητήσεις.. Ενώ η τρόικα μιλάει για: Απολύσεις δημοσίων υπαλλήλων, κλείσιμο δημόσιων υπηρεσιών, μείωση επιδομάτων-μισθών, μείωση φοροαπαλλαγών και αύξηση φόρων ακινήτων...
ΑΥΤΗ ΕΙΝΑΙ Η ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΤΗΣ ΤΡΟΙΚΑΣ
Γιατί δεν είναι ίδιες οι αναφορές..Yπάρχει κάποιος λόγος;;;
Άραγε δεν ξέρουν αγγλικά;
Γιατί η ανακοίνωση της τρόικας είναι μια σελίδα, ενώ η αντίστοιχη του ΥΠΟΙΚ λιγότερο από μισή;;
Μήπως για να κρύψουν το μαύρο χάλι της οικονομίας και του προγράμματος;
Απολύσεις δημοσίων υπαλλήλων, κλείσιμο δημόσιων υπηρεσιών, μείωση επιδομάτων-μισθών, μείωση φοροαπαλλαγών και αύξηση φόρων ακινήτων...
Δημιουργία ανεξάρτητης επαγγελματικής υπηρεσίας για την διαχείριση των αποκρατικοποιήσεων..
Γιατί δεν αναφέρουν την δημιουργία μηχανισμού παρακολούθησης, με συμμετοχή της τρόικας, των δομικών μεταρρυθμίσεων ;;
Πέμπτη 2 Ιουνίου 2011
Ερώτημα εν απορία πολίτη (του Γ. Κοντογιώργη)
http://contogeorgis.blogspot.com/2011/06/blog-post_02.html
Όλοι αυτοί, "υπουργοί, βουλευτές αλλά και παρουσιαστές τηλεοπτικών δελτίων ειδήσεων", που σπεύδουν "να καταδικάσουν μετά βδελυγμίας, το ολιγόωρο μπλόκο στη Βουλή, από ομάδα διαδηλωτών και να του προσδώσουν έως και χαρακτήρα αμφισβήτησης του δημοκρατικού πολιτεύματος" (Ελευθεροτυπία, 01.06.2011) γιατί δεν οργανώνουν μια συζήτηση σε τηλεοπτική εκπομπή μεγάλης ακροαματικότητας να συζητήσουμε τι είναι και τι δεν είναι δημοκρατία; Πόσο δημοκρατικό είναι ένα σύστημα που επιφυλάσσει στο κράτος τις ιδιότητες και του εντολοδόχου και του εντολέα; Που εγκιβωτίζει την κοινωνία των πολιτών στο καθεστώς του ιδιώτη; Που δεν είναι καν αντιπροσωπευτικό;
Είναι νόμιμο να αρνούνται στην κοινωνία των πολιτών το δικαίωμα να ανακαλέσει την "υπογραφή" της από ένα "κοινωνικό συμβόλαιο", για το οποίο δεν ερωτήθηκε, και να αναλάβει αυτή την αρμοδιότητα του εντολέα; Όταν μάλιστα οι υποτιθέμενοι εντολείς της απεδείχθησαν κατά σύστημα ανάξιοι της εμπιστοσύνης της, ανακόλουθοι, διεφθαρμένοι και ιδίως καθ'υποτροπήν αμετανόητοι; Όταν συλλογικά κατέστρεψαν τη χώρα; Τι φοβούνται οι πολιτικοί και πολλοί άλλοι και κρύβονται τον 21ο αιώνα πίσω από απολιθώματα ιδεών του 18ου αιώνα; Πως εξηγείται ότι η κοινωνία των πολιτών έχει αναγορευθεί στον μείζονα εχθρό της άρχουσας (πολιτικής και πνευματικής) τάξης;
Προς τι η ύβρις της εντεταλμένης σιωπής για ένα τόσο κρίσιμο ζήτημα που σπεύδει αυτόκλητη να νομιμοποιήσει η κρατική διανόηση; Γιατί ο διάλογος που διεξάγεται στα ΜΜΕ έχει εμφαντικά ως πρόσημο τη λογοκρισία του αντιλέγοντος και διακύβευμα την καλλιέργεια της αρχής της ενιαίας σκέψης; Να υποθέσω άραγε ότι οι ιδιοτελείς προτεραιότητες των νομέων του κράτους, τους εμποδίζουν να διακρίνουν την κατεύθυνση της εξέλιξης και, κατ'επέκταση, τους κινδύνους που συνεπάγεται για τη σταθερότητα του συστήματος η αναβράζουσα αμφισβήτηση της κοινωνίας των πολιτών;
Για την ακρίβεια
Γιώργος Κοντογιώργης
Τετάρτη 1 Ιουνίου 2011
Γιώργος Κοντογιώργης, Κάλεσμα στην κοινωνία των πολιτών. Τι πρέπει να αλλάξει, πως πρέπει να δράσουμε. (Αρχικό και συμπλήρωμα)
Α) Το πλαίσιο του διακυβεύματος
Μην τρέφουμε αυταπάτες. Οι διαδηλώσεις και οι συγκεντρώσεις διαμαρτυρίας στους δρόμους και στις πλατείες είναι αδιέξοδες, διότι δεν αίρουν την αιτία του προβλήματος, που είναι η μονοπωλιακή συγκέντρωση του συνόλου της πολιτικής εξουσίας στα χέρια των νομέων του κράτους. Όταν η κοινωνία των πολιτών, έχοντας εκτονωθεί ή εξαντληθεί, θα επιστρέφει στα σπίτια της, οι πολιτικοί θα συνεχίζουν να διαλέγονται και να συναποφασίζουν με τους εσωτερικούς και τους εξωτερικούς φορείς των μηχανισμών (τους χορηγούς ισχύος, χρήματος, επικοινωνίας κλπ), που τους κρατούν όμηρους στην πολιτική επιφάνεια.
Είναι επείγον να αντιληφθούμε ότι θεμελιώδη αιτία του σημερινού προβλήματος αποτελεί το γεγονός ότι το πολιτικό σύστημα της νεοτερικότητας δεν είναι ούτε δημοκρατικό ούτε αντιπροσωπευτικό. Το πολιτικό προσωπικό κατέχει κατά τρόπο αδιαίρετο και την ιδιότητα του εντολοδόχου και του εντολέα, ενώ η κοινωνία των πολιτών είναι εγκιβωτισμένη στην ιδιωτική σφαίρα. Με όχημα το πολιτικό αυτό σύστημα και τον αναπόφευκτο εκφυλισμό του σε μια δυναστική κομματοκρατία, οι δυνάμεις που ορίζουν την παγκόσμια τάξη κατάφεραν να ελέγξουν το κράτος και να επιβάλουν την πολιτική τους κυριαρχία επί της κοινωνίας των πολιτών.
Υπό τις συνθήκες αυτές, η κοινωνία των πολιτών καλείται:
(α) να πάρει την πολιτεία στα χέρια της, να αξιώσει την αναστολή των άρθρων του Συντάγματος που αναιρούν την αντιπροσωπευτική αρχή της πολιτείας, που της αφαιρούν την ιδιότητα του εντολέα. Να επεξεργασθεί προτάσεις νόμων που θα καταργούν τον κατοχικό χαρακτήρα του κράτους και τη δυναστική κομματοκρατία, που θα εξαρτούν το πολιτικό προσωπικό από την κοινωνία των πολιτών, που θα καταργούν την "ασυλία" του και θα το υπάγουν απευθείας στη δικαιοσύνη για τα πολιτικά του πεπραγμένα, που θα παρέχουν στον πολίτη δικαίωμα εννόμου συμφέροντος για τη βλάβη που θα του προκαλούν οι φορείς της διοίκησης και το πολιτικό προσωπικό. Να επεξεργασθεί, τέλος, τις πολιτικές κατευθύνσεις μέσα στις οποίες θα υποχρεούται η πολιτική εξουσία να κυβερνήσει.
(β) Να περικυκλώσει ειρηνικά, αλλά μαζικά τη Βουλή (κατά προτίμηση σε ώρα ολομέλειας) και το Μαξίμου (όταν θα συνεδριάζει ο μονάρχης πρωθυπουργός με τους συνεργάτες του) και να αξιώσει την υπερψήφιση των νομοθετικών της προτάσεων. Εν ανάγκη να μην τους αφήσει να αποχωρήσουν εάν δεν τις ψηφίσουν ή να απαιτήσει την προσέλευσή τους γι'αυτό. Να συνεχίσει έτσι με επιμονή, ώσπου να κατοχυρωθεί ότι η βούληση της κοινωνίας των πολιτών θα διατυπώνεται θεσμικά και θα συνεκτιμάται υποχρεωτικά στις πολιτικές τους αποφάσεις. Να τους υπενθυμίσει με σαφήνεια ότι αυτή (η κοινωνία των πολιτών) αποτελεί τον λόγο ύπαρξης και του κράτους και του πολιτικού προσωπικού και της οικονομίας. Ότι η κοινωνία των πολιτών, και όχι το κράτος, ενσαρκώνει και διερμηνεύει το έθνος. Ότι το συμφέρον της κοινωνίας των πολιτών οφείλει να αποτελεί το μοναδικό "τέλος" της πολιτικής τους λειτουργίας. Ότι αυτή, η κοινωνία, και όχι αυτοί, οι πολιτικοί, είναι αρμόδια να μορφοποιήσει τις πολιτικές που θα συνάδουν με το κοινό συμφέρον. Ότι η θέση της κοινωνίας είναι μέσα στην πολιτεία, όχι στις πλατείες. Και ότι ο χρόνος της εν λευκώ εξουσιοδότησης που τους παρέχει το σύστημα να διερμηνεύουν τη βούλησή της και να προσδιορίζουν το συμφέρον της έχει παρέλθει ανεπιστρεπτί. Ήρθε η ώρα η κοινωνία των πολιτών να διεκδικήσει τη μεταβολή του πολιτικού συστήματος ώστε η ψήφος της να αποκτήσει αντιπροσωπευτικό (και όχι απλώς νομιμοποιητικό) περιεχόμενο. Αντί να δεοντολογεί, πιέζοντας την εξουσία να ενεργήσει υπέρ του κοινού συμφέροντος, να αναλάβει η ίδια την αρμοδιότητα της συναπόφασης. Να ανακτήσει το δικαίωμα του "ελέγχειν" και του "ευθύνειν" των πολιτικών, την ιδιότητα του εντολέα, αντί να αποδέχεται τον εγκλεισμό της στην ιδιωτική σφαίρα, αφήνοντάς τους να αλωνίζουν και να νέμονται το κράτος από κοινού με τους ποικιλώνυμους της διαπλοκής συγκατανευσιφάγους.
Την ημέρα που η κοινωνία των πολιτών θα αποκτήσει επίγνωση των αιτίων του προβλήματος και θα διακηρύξει το τέλος του "κοινωνικού συμβολαίου" που της επέβαλαν μονομερώς οι νομείς του κράτους, που θα διατυπώσει με ρητό τρόπο την αξίωσή της να γίνει θεσμικός συντελεστής της πολιτείας και όχι υπήκοος, που θα αντιληφθεί ότι αποτελεί την πρωτογενή πηγή κάθε εξουσίας και, φυσικά, της δικής τους ύπαρξης, θα διαπιστώσει την αποτελεσματικότητα της δύναμής της. Την ημέρα εκείνη το πολιτικό προσωπικό θα κληθεί να επιλέξει ανάμεσα στο δρόμο της άρνησης και, συνακόλουθα, της οπισθοδρόμησης, ο οποίος θα το εκθέσει ανεπανόρθωτα ως αυταρχικό και στη μεταβολή του σε προσήλυτη θεραπαινίδα της κοινωνίας των πολιτών και απλό εντολοδόχο του συμφέροντός της. Στο διακύβευμα αυτό, το συγκριτικό πλεονέκτημα της κοινωνίας των πολιτών είναι ότι ο χρόνος του (μη δημοκρατικού και μη αντιπροσωπευτικού) πολιτικού συστήματος, που γέννησε η εξερχόμενη από τη μεσαιωνική δεσποτεία Ευρώπη, και της εκφυλιστικής του εκδοχής της κομματοκρατίας, έχει παρέλθει. Ούτε το ίδιο, ούτε η εξω-πολιτειακή δράση που επιφυλάσσεται στην κοινωνία των πολιτών, μπορεί να ανατρέψει τη μονοσήμαντη πολιτική ηγεμονία των "αγορών" που διαφεντεύει την πλανητική "δικαιοταξία".
Οπωσδήποτε, η πολιτική τάξη δεν διαθέτει καμία νομιμοποίηση να αρνηθεί στην κοινωνία των πολιτών το δικαίωμα να άρει, εφόσον το επιθυμεί, την εμπιστοσύνη της στο πολιτικό σύστημα που αποκλείει τη συμμετοχή της στη διαδικασία λήψεως των αποφάσεων.
Οδηγός περαιτέρω ενημέρωσης στην ιστοσελίδα: http://contogeorgis.blogspot.com/
(Αθήνα, 29 Μαΐου 2011)
B). Τι πρέπει να αλλάξει, πως πρέπει να δράσουμε
(Συμπλήρωμα)
Το διακύβευμα του "Συντάγματος 2011" φέρνει για πρώτη φορά την κοινωνία πολιτών αντιμέτωπη με το σύνολο των (πολιτικών και άλλων) νομέων του κράτους. Αυτό καθεαυτό το γεγονός φανερώνει ότι το συλλογικό δεν συγκροτείται πια με όρους μάζας, αλλά αξιώνει να αποτελέσει το αθροιστικό γινόμενο των πολιτών. Η επιβεβαίωση της ατομικότητας μέσα στο συλλογικό μεταβάλει τον πολίτη από ενεργούμενο υπήκοο σε ελεύθερη και χειράφετη οντότητα που διαμορφώνει τις εξελίξεις. Επομένως, είναι κατάδηλο ότι αποτελεί μέγιστο ψεύδος των στοχαστών της νεοτερικότητας ο ισχυρισμός ότι κράτος και πολιτικό σύστημα ταυτίζονται εκ φύσεως.
Για να διαφυλαχθεί η κατάκτηση αυτή της κοινωνίας των πολιτών απαιτείται:
α) Να συνεκτιμηθεί ότι ο τρόπος της εξωθεσμικής διαμαρτυρίας στις μέρες μας έχει "κοντά πόδια" για να αντιπαρατεθεί με τους γίγαντες της παγκόσμιας τάξης.
Να έχουμε επίγνωση ότι ο χρόνος της αθέσμιτης λειτουργίας της συλλογικότητας είναι πεπερασμένος. Οι αθέσμιτες συλλογικότητες διαρκούν λιγότερο από την ανάγκη που τις γέννησε. Κινδυνεύουν είτε να εκφυλισθούν είτε να διεμβολισθούν από τις συντεταγμένες εξουσίες και τις δυνάμεις που αρνούνται την χειραφέτηση της κοινωνίας των πολιτών. Ο κίνδυνος αυτός είναι μεγαλύτερος όταν το διακύβευμα της κοινωνίας των πολιτών αναπτύσσεται σε μια μικρή χώρα και δεν συνάδει ούτε με την εσωτερική δυναμική των χωρών του ηγεμονικού συμπλέγματος που καθορίζει τα παγκόσμια πράγματα ούτε, πολλώ μάλλον, με το συμφέρον τους.
β) Να διατυπωθούν με "νομοθετική" σαφήνεια τα αιτήματα και να είναι ρεαλιστικά.
Ρεαλιστικά και αναγκαία θεωρώ, υπό τις παρούσες συνθήκες, τα εξής:
- Να καταργηθεί η ασυλία και να υπαχθεί το πολιτικό προσωπικό σε δικαστήριο που θα απαρτίζεται από κληρούμενο σώμα δικαστών με τη συμμετοχή ενόρκων πολιτών.
- Να θεσμοθετηθεί η αρμοδιότητα του "ελέγχειν" το πολιτικό προσωπικό (της διοίκησης και της δικαιοσύνης). Ο έλεγχος να αφορά και τα άτομα (π.χ. τον βουλευτή ανά εξάμηνο από κληρούμενο σώμα πολιτών της εκλογικής του περιφέρειας) και τα πολιτειακά σώματα.
-Να καθιερωθεί η πολιτική ευθύνη (το "ευθύνειν") του πολιτικού προσωπικού για τις πολιτικές του πράξεις (ή παραλήψεις), οι οποίες βλάπτουν την κοινωνία των πολιτών. Να διατυπωθεί με σαφήνεια ότι σκοπός του "πολιτεύεσθαι" είναι το συμφέρον (του έθνους) της κοινωνίας και όχι (του έθνους) του κράτους. Δεν νοείται τον 21ο αιώνα να ζούμε σε καθεστώς προγενέστερο εκείνου του Σόλωνα.
- Να αναγνωρισθεί στον πολίτη δικαίωμα "εννόμου συμφέροντος" για τη βλάβη που του προκαλούν οι φορείς της διοίκησης, της δικαιοσύνης και το πολιτικό προσωπικό. Απέναντι στον πολίτη, να ευθύνεται ευθέως ο διοικητικός, δικαστικός και πολιτικός αξιωματούχος και, όλως επικουρικώς, το κράτος.
- Να αξιωθεί η υποχρεωτική έκφραση γνώμης (της βούλησης) της κοινωνίας των πολιτών πριν από κάθε πολιτική απόφαση (κυβερνητική ή νομοθετική) καθώς και η δυνατότητά της να εγείρει ζητήματα πολιτικής που εκτιμά ότι χρήζουν αντιμετώπισης (π.χ. η αποτελεσματική λειτουργία της διοίκησης). Πρακτικά θα μπορούσε να αξιοποιηθεί η επιστημονική δυνατότητα των δημοσκοπήσεων, δεν χρειάζεται να μαζεύουμε κάθε φορά όλη την κοινωνία στην πλατεία Συντάγματος. Θα μπορούσε πριν από τη λήψη οποιαδήποτε απόφασης να είναι υποχρεωτική η δημοσκόπηση της κοινωνίας για το τι θέλει. Ή, ακόμη περισσότερο, να δημιουργηθεί ένας διαρκής δημοσκοπικός Δήμος, ο οποίος θα συζητά και θα αποφαίνεται για τα προβλήματα της χώρας σε πολιτικό επίπεδο. Αυτό είναι ένα παράδειγμα. Μπορούμε να βρούμε χίλιους δυο τρόπους. Αλλά είναι απαραίτητο η κοινωνία πολιτών να εισέλθει στην πολιτική. Να συμμετέχει στις αποφάσεις.
- Θα προκύπτει έτσι τι θεωρεί η κοινωνία των πολιτών συμφέρον της και τι όχι. Στον παρόντα χρόνο θα αρκούσε η υποχρεωτικότητα της γνώμης και όχι ο υποχρεωτικός της χαρακτήρας για την πολιτική εξουσία. Το "ελέγχειν" και το "ευθύνειν' σε συνδυασμό με την εκλογική διαδικασία, θα εξισορροπεί την βούληση της πολιτικής εξουσίας να αυτονομείται.
-Να αξιωθεί από τη Βουλή να παραιτηθεί από την καταχρηστική της "αρμοδιότητα" να νομοθετεί για ζητήματα πολιτικής ευθύνης των μελών της και ιδίως να εμπλέκεται στη διαχείριση των ευθυνών τους. Να υπαχθούν όλες οι υποθέσεις ασυλίας και σκανδάλων από τη μεταπολίτευση και εντεύθεν στη δικαιοσύνη. Οι υποθέσεις που ανάγονται στο "ευθύνειν" των πολιτικών, από τη φύση τους, δεν παραγράφονται.
- Τα περισσότερα από τα παραπάνω δεν απαιτούν αναθεώρηση του Συντάγματος. Ειδάλλως, η κοινωνία των πολιτών να αξιώσει την αναστολή των άρθρων του Συντάγματος που επιφυλάσσουν στην πολιτική εξουσία την ιδιότητα του εντολέα.
γ) Συμπληρωματικά, σε ό,τι αφορά στον τρόπο της πολιτικής δράσης.
-Αναφέρθηκα ήδη στην άμεση, χωρίς χάσιμο χρόνου, μαζική και ειρηνική περικύκλωση της Βουλής και του Μαξίμου.
- Συμπληρώνω την πρόταση αυτή με την επισήμανση ότι, εάν η πολιτική εξουσία επιχειρήσει να εμποδίσει, με οποιονδήποτε τρόπο, την εκδήλωση του φρονήματος της κοινωνίας των πολιτών, στον τόπο της αυταρχικής πράξης, να κατακλιθούν όλοι ως ένα σώμα υπτίως στη γη. Το μόνο που θα επιτύχει είναι η ολοκληρωτική απονομιμοποίησή της. Το "κοινωνικό συμβόλαιο", που εγκιβωτίζει την κοινωνία των πολιτών στο καθεστώς του ιδιώτη, προϋποθέτει τη σιωπηλή έστω συναίνεσή της. Εάν αυτό αμφισβητείται μαζικά, τεκμαίρεται η διάρρηξή του, επομένως απαιτείται η εκ νέου απόφανση του σώματος της κοινωνίας των πολιτών. Σε κάθε περίπτωση, η πολιτική τάξη φάνηκε ανάξια της εν λευκώ εμπιστοσύνης που της δόθηκε από την κοινωνία των πολιτών και το χειρότερο καταχράσθηκε τον ρόλου της με ολέθρια αποτελέσματα για τη χώρα.
Οδηγός περαιτέρω ενημέρωσης στην ιστοσελίδα: http://contogeorgis.blogspot.com/
(Αθήνα, 01.06.2011)
ΜΙΑ ΠΡΟΤΑΣΗ ΓΙΑ ΑΛΛΑΓΗ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ (ΠΡΟΣ ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑ)
πρόταση του "θαλαμοφύλακα"
Δε χρειάζεται να καταλύσουμε το κράτος. Κράτος έχουμε, το οποίο κακήν - κακώς δουλεύει. Σε όλες τις δημόσιες υπηρεσίες, υπάρχουν ακόμα άνθρωποι οι οποίοι...
εργάζονται. Μπορεί να μην απολαμβάνουμε το επίπεδο υπηρεσιών που θέλουμε, όμως όταν κάνουμε μια αίτηση, κάποια στιγμή η δουλειά μας γίνεται.
Αρα κάποιος δουλεύει.Σπάνιο είδος μεν (που είπε και κάποιος γνωστός μου) αλλά υπάρχουν και δημόσιοι υπάλληλοι που δουλεύουν. Πολύ. Βγάζουν και τη δουλειά όλων αυτών που δε δουλεύουν. Το πρόβλημα είναι ότι οι άνθρωποι αυτοί δεν γίνονται ποτέ προϊστάμενοι ή διευθυντές και θάβονται και προσπερνόνται από ανίκανους αφισσο-κολλητές.
Η λύση που προτείνεται, δεν προϋποθέτει ούτε τη διάλυση του κράτους, ούτε των θεσμών (εξ αρχής τουλάχιστον), ούτε την ισοπέδωση της δημόσιας διοίκησης. Ολα αυτά, υπολειτουργούν, διότι η κεφαλή της εξουσίας (σύσσωμη η Ελληνική βουλή) είναι διαβρωμένη και επέτρεψε την γέννηση αυτού του τέρατος που ονομάζουμε Ελληνικό κράτος. Διόρισαν τα μπατζανάκια τους, τους έδωσαν πολλαπλούς παχυλούς μισθούς και τους ανέθεσαν τη διοίκηση του κράτους. Το παν είναι να κάτσεις στην καρέκλα. Μετά δε σε κουνάει κανένας. Μπορείς να κλέβεις, να τεμπελιάζεις, να διορίζεις και να ρημάζεις άνετα, αρκεί να μην σε πιάσουνε τέσσερα χρόνια μετά τη λήξη της θητείας σου.
Πως λοιπόν θα μπορούσαν τα πράγματα να είναι διαφορετικά;
Το κράτος θα δούλευε μια χαρά αν καταργούνταν η βουλευτική ασυλία και οι παραγραφές και αν υπήρχαν αυστηροί νόμοι (που να εφαρμόζονται) για την τιμωρία των δημόσιων λειτουργών που παρανομούν, κλέβουν ή παραβαίνουν το καθήκον τους. Σκεφτείτε πως θα συμπεριφέρονταν οι πολιτικοί μας αν γνώριζαν ότι σε περίπτωση που οποιοσδήποτε δημόσιος λειτουργός κλέψει έστω και ένα ευρώ, τότε η περιουσία του θα δεσμευθεί απο το Ελληνικό δημόσιο και ο ίδιος θα καταδικαστεί σε δωρεάν εργασία σε δημόσια έργα. (Φανταστείτε τον Πάγκαλο να σπάει με κομπρεσέρ χειρός τα μπετά στα διόδια που έφτιαξαν). Τα λαμόγια που μας έχουν κάτσει στο σβέρκο, θα έφευγαν μακριά αφού πλέον δε θα μπορούσαν να κλέψουν.
Ενα άλλο θετικό βήμα θα ήταν επίσης η αιρετότητα στα βουλευτικά αξιώματα. Αλλα μας υποσχέθηκες και άλλα έκανες; Απ' το αυτί και στο σπίτι.
Ενα τρίτο θετικό βήμα θα ήταν η επικύρωση όλων των προς ψήφιση νόμων απο τους πολίτες.
Πως θα εξασφαλίσουμε την εφαρμογή τέτοιων νόμων;
Σήμερα υποτίθεται ότι υπεύθυνος για τη διαφύλαξη της δημοκρατίας στη χώρα μας είναι ο Πρόεδρος της δημοκρατίας. Αυτόν όμως, τον εκλέγει η βουλή, δηλαδή η συμμορία που μας έφερε ως εδώ. Αρα είναι της απολύτου εμπιστοσύνης τους. (Το δηλώνουν άλλωστε κάθε φορά πριν τον ψηφίσουν).
Η προδοσία που διαπράχθηκε μας επιτρέπει να δικαιούμαστε να μην εμπιστευόμαστε τη διαφύλαξη ενός τόσο σπουδαίου αγαθού όπως η Ελληνική δημοκρατία, ούτε στον Παπούλια, ούτε και σε κανέναν άλλον πρόεδρο που πέρασε ή θα περάσει απο τη θέση αυτή.
Ο έλεγχος της εξουσίας στο λαό.
Προτείνω λοιπόν, αντί προέδρου δημοκρατίας, μια ομάδα 500 πολιτών, τυχαία εκλεγμένων, ένας ανα επάγγελμα (οι άνεργοι θα εκπροσωπούνται επίσης) οι οποίοι θα αντικαταστήσουν τον ρόλο του προέδρου. Θητεία έξι μήνες. Οποιος υπηρετήσει το θεσμό, δε θα ξανά-υπηρετεί. Το κράτος θα φροντίσει την εργασία του και την οικογένεια του για όσο διάστημα διαρκεί η θητεία του. Θα απολαμβάνουν σεβασμό και τιμές ισάξιες του σημερινού Προέδρου για όσο διάστημα διαρκεί η θητεία τους.
Ολοι οι νόμοι που συντάσσει η βουλή θα επικυρώνονται απο τους 500. Αλλιώς δε θα ισχύουν. Θα επιστρέφουν προς αναθεώρηση ή θα απορρίπτονται. Η κλήρωση ανα επάγγελμα θα εξασφαλίσει ότι μεταξύ των 500 θα υπάρχουν και γιατροί και μηχανικοί και νομικοί και όλοι, έτσι ώστε οι 500 να μπορούν να αξιολογούν τους νόμους που άπτονται του επαγγέλματος τους. Με τον τρόπο αυτόν επίσης δε θα διατρέχουμε τον κίνδυνο να συμπέσουν κάποια στιγμή π.χ. πολλοί φαρμακοποιοί που θα άλλαζαν τους νόμους προς το συμφέρον τους και με τον τρόπο αυτό θα επερχόταν ισορροπία ανάμεσα σε αντικρουόμενα συμφέροντα.
Οταν οι 500 δεν μπορούν να έχουν απόλυτη πλειοψηφία ή όταν εκτιμήσουν ότι ο προς ψήφιση νόμος επηρεάζει τόσο σοβαρά τη ζωή του λαού ώστε να πρέπει να αποφασίσει ολόκληρος ο λαός, θα διενεργούν δημοψήφισμα (που είναι ο ορισμός της δημοκρατίας). Μια διαδικασία θα ήταν η υποχρεωτική διενέργεια δημοψηφίσματος όταν το απαιτήσουν οι 100 απο τους 500.
Σε περίπτωση που γίνει καταγγελία απο οποιονδήποτε πολίτη κατα πολιτικού ή αξιωματούχου για υπεξαίρεση, απάτη ή παράβαση καθήκοντος, οι 500 θα συλλαμβάνουν τον ύποπτο και θα τον οδηγούν κατ' ευθείαν στη δικαιοσύνη. Οι αξιωματούχοι θα δικάζονται σε δικαστήρια με ενόρκους (τυχαία επίσης εκλεγμένους πολίτες). Τέλος οι εξεταστικές επιτροπές που δεν βλέπουν πουθενά σκάνδαλο. Η ηγεσία της αστυνομίας θα συμμορφώνεται υποχρεωτικά στις υποδείξεις των 500.
Η ομάδα των 500 προτείνω να είναι οπλισμένη. (Δεν είναι προϋπόθεση) Οι πολίτες που κληρώθηκαν να λαμβάνουν ολιγοήμερη εκπαίδευση στη χρήση όπλων. Ισως το "οπλισμένοι" να ακούγεται ακραίο. Ομως αυτά που ζούμε είναι ακραία ήδη. Και για να σταματήσουμε μια κατάσταση που μας έφερε έως εδώ, πρέπει να απεμπλακούμε από ταμπού και να χρησιμοποιήσουμε τη φαντασία μας. Το σύστημα το κάνει. Γιατί όχι κι εμείς;
Δε χρειάζεται να καταλύσουμε το κράτος - αποφυγή χάους.
Κατα τα άλλα, τα κόμματα - κόμματα, οι πολιτικοί πολιτικοί και το κράτος - κράτος. Μόνο που τώρα η καρέκλα τους θα είναι ηλεκτρική. Και το διακόπτη θα τον έχει ο λαός.
Κοινοβουλευτική δημοκρατία, την οποία θα διασφαλίζει η μόνιμη παρουσία εκπροσώπων του λαού.
Ο δρόμος είναι ανοικτός.
Εκτός της κατάργηση της βουλευτικής ασυλίας και του νόμου περι ευθύνης υπουργών, πολλά πράγματα θα μπορούσαν να γίνουν για να αναπτυχθεί η χώρα μας όταν θα έχουμε απαλλαγεί από τα φίδια:
http://thalamofilakas.blogspot.com/2011/05/blog-post_3579.html
Υπάρχουν απαντήσεις για όλα. Και πως θα αρνηθούμε το χρέος και πως θα πληρώνουμε μισθούς και συντάξεις και πως θα φτιάξουμε την παιδεία μας και πως θα αναπτυχθούμε οικονομικά.
Οταν επιτέλους τη χώρα αυτή την κυβερνήσουν Ελληνες, άνθρωποι δηλαδή που θα λειτουργούν με γνώμονα την ευημερία του Ελληνικού λαού και όχι την εξασφάλιση απατεώνων δανειστών, θα βρούμε λύσεις για όλα. Είμαστε λαός έξυπνος και ικανός. Λίγο δύσκολοι στη συννενόηση, αλλά είμαστε εργατικοί, πανέξυπνοι και εφευρετικοί.
Που θα βρούμε τα λεφτά για μισθούς και συντάξεις.
Η Ελλάδα είναι μια χώρα πλούσια. Ορυκτός πλούτος, φυσική ομορφιά, τουρισμός, επιστήμες, πολιτισμός. Αν καταφέρουμε να πάρουμε την εξουσία στα χέρια μας απο τους προδότες είμαι βέβαιος ότι θα μεγαλουργήσουμε.
Ποιος θα τα επιβάλει όλα αυτά;
Ολα αυτά θα πρέπει να τα επιβάλλουμε εμείς. Ο Ελληνικός λαός. Το μόνο που χρειάζεται είναι να συμφωνήσουμε ότι θέλουμε αυτό το πολιτικό σύστημα. Η μη συμφωνία μας σε κάποιο πολιτικό μοντέλο είναι αυτή που μας εμποδίζει να απαιτήσουμε. Δεν πρόκειται να πετύχουμε τίποτε αν δεν ξέρουμε τι θέλουμε. Αν δεν έχουμε ένα σκοπό. Ενα όραμα.
Θεωρώ ότι το προτεινόμενο μοντέλο, είναι αρκετά γνώριμο ώστε να δεχθεί ο λαός την αλλαγή (θα υπάρχουν πάλι κόμματα, θα ψηφίσουμε κ.λ.π. και ταυτόχρονα αρκετά ριζοσπαστικό ώστε να εξασφαλίσει την αλλαγή προς την σωστή κατεύθυνση που χρειαζόμαστε και τη διασφάλιση της δημοκρατίας. Το μόνο πράγμα που πρέπει να γίνει είναι η αντικατάσταση του προέδρου απο μια ομάδα τυχαία εκλεγμένων πολιτών.
Πλεονεκτήματα.
- Η ομάδα των 500 δε θα γίνει ποτέ κλίκα. Κάθε έξι μήνες οι πολίτες θα ανανεώνονται.
- Δε χρειάζονται αρχηγοί κινήματος που θα μπορούσαν να εξελιχθούν στους επόμενους δυνάστες μας.
- Αυτόματος καθαρισμός του πολιτικού συστήματος. (Είναι βέβαιο ότι οι σημερινοί βουλευτές θα παραιτηθούν την επόμενη μέρα πρωϊ - πρωϊ και ότι οι υγιείς πολίτες θα βγουν μπροστά μέσα απο τα σημερινά κόμματα ή νέα.
- Δε θα ψηφίζονται αντιλαϊκοί ή προδοτικοί νόμοι όπως το μνημόνιο.
- Θα τιμωρούνται οι κλέφτες και οι ψεύτες.
- Θα εφαρμόζονται δημοψηφίσματα για όλα τα σοβαρά θέματα.
Με δυο λόγια: Ισονομία και Δημοκρατία.
Πότε είναι η ώρα;
Οι συγκεντρώσεις που γίνονται αυτές τις ημέρες, αποτελούν μια εξαιρετική ευκαιρία να αναλάβει ο Ελληνικός λαός την εξουσία. Αν τροποποιηθεί το σύνταγμα μας με τον τρόπο που περιγράφτηκε παραπάνω, δε χρειαζόμαστε ούτε νέους αρχηγούς, ούτε ομαδάρχες, ούτε τίποτε. Το σύστημα είναι κλειδωμένο. Η τυχαιότητα εξασφαλίζει ότι δε θα δημιουργηθεί μια νέα γενιά του πολυτεχνείου η οποία θα λυμαίνεται τη χώρα για άλλα 35 χρόνια. Η τιμωρία και η εξασφάλιση της τήρησης των νόμων εξασφαλίζει ότι
Τι πρέπει να κάνω;
Να μιλάς. Να μιλάς με όλους, όπου σταθείς κι όπου βρεθείς. Σε κατα πρόσωπο επικοινωνία, στην παρέα, στις λαϊκές συνελεύσεις που γίνονται τώρα. Να εξαπλωθεί η ιδέα ότι η λύση στα προβλήματα μας είναι απλή. Φτάνει να τη δούμε και να τη θέλουμε. Στις λαϊκές συνελεύσεις, μιλάνε όλοι, αλλά μιλάνε για άσχετα πράγματα. Φτάνουν οι διαπιστώσεις. Είναι κλέφτες και προδότες. Το ξέρουμε. Υπάρχουν κομματόσκυλα που παίρνουν δεκαπλούς μισθούς. Το ξέρουμε. Χάσαμε την εθνική μας κυριαρχία. Κι αυτό το ξέρουμε. Φτάνουν οι διαπιστώσεις. Ηρθε η ώρα των προτάσεων.
Το σύστημα θα δεχθεί την αλλαγή αυτή;
Εδώ αρχίζουν τα δύσκολα. Είναι σαν την ιστορία με τα ποντίκια που έκαναν συνέλευση για να δούν πως θα εμποδίσουν τη γάτα να τα πιάνει και να τα τρώει:
"Να της κρεμάσουμε ένα κουδούνι στην ουρά" πρότεινε ένα ποντίκι "ώστε να την ακούμε όταν έρχεται και να την αποφεύγουμε" συμπλήρωσε.
"Ναι! Ναι!" αναφώνησαν με χαρά τα ποντίκια στη συνέλευση "Αυτό είναι!" φώναζαν ενθουσιασμένα.
"Ωραία λοιπόν! Τώρα χρειαζόμαστε εθελοντές για να κρεμάσουμε το κουδούνι" ανακοίνωσε το γηραιότερο ποντίκι.
Η συνέλευση έλαβε τέλος και τα ποντίκια πήγαν το καθένα στη φωλιά του.
Ολα αυτά τα ανατρεπτικά, δεν πρόκειται να γίνουν εύκολα. Θα γίνουν μόνο όταν ΟΛΟΚΛΗΡΟΣ ο Ελληνικός λαός αποκτήσει ένα αίτημα για αλλαγή του συντάγματος. Οχι απαραίτητα όπως προτάθηκε εδώ, αλλά σίγουρα σε μια μορφή που θα δώσει τέλος στην κομματοκρατία. Ενα σύνταγμα που αντί να επιβραβεύει τα λαμόγια και να τα πλουτίζει, να τα ελέγχει και να τα τιμωρεί. Ενα σύστημα στο οποίο ο λαός θα έχει λόγο χωρίς να πελαγοδρομούμε.
Και ποιος τα λέει όλα αυτά;
Ενας σαν εσένα. Δεν έχει σημασία το όνομα μου. Σημασία έχει τι λέω. Αν αυτά που λέω μπορεί να είναι παγίδα ή όχι. Αν μπορούν να κρύβουν κακούς σκοπούς. Αν όχι, τότε δεν έχει σημασία ποιος είμαι. Είμαι εσύ.
ΘΑΛΑΜΟΦΥΛΑΚΑΣ
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)