Νέος Κύκλος Διαλέξεων μέ τόν καθ. Γιώργο Κοντογιώργη

Γ. Κοντογιώργης: " Μάς θέτουν τό δίλημμα τής καταστροφής, ενώ οι ίδιοι μας καταστρέφουν"

Το κράτος κατοχής και η δυναστική κομματοκρατία. Τού Γιώργου Κοντογιώργη

'Η πώς η αλλοτρίωση λειτουργεί ως πρόκληση.
Η περίπτωση των "απολαβών" των βουλευτών και των υπουργών

Πολλοί πιστεύουν ακόμη ότι η κατοχή της ελληνικής κοινωνίας είναι εξωτερική. Μέγα λάθος. Η εξωτερική κατοχή συμπληρώνει και νομιμοποιεί το καθεστώς της εσωτερικής κατοχής επί της ελληνικής κοινωνίας που συντηρεί η δυναστική κομματοκρατία με όχημα το κράτος της νεοτερικότητας.
Η μεταπολίτευση, ως η ολική επαναφορά στο καθεστώς της απεχθούς φαυλοκρατίας του 19ου αιώνα, αποτελεί την πρωτογενή αιτία της κρίσης που διάγει την περίοδο αυτή η χώρα. Η διαχείρισή της όμως είναι αποδεικτική της κομματοκρατικής αλλοτρίωσης που οδηγεί την πολιτική τάξη όχι μόνο να μην ομολογεί αλλά και να διαδηλώνει με έπαρση το ρόλο της, ως δυνάστη της ελληνικής κοινωνίας. Η αλλοτρίωση αυτή σε συνδυασμό με την ιδιοποίηση του κράτους τους λειτουργεί αποτρεπτικά σε κάθε μέτρο διάσωσης της χώρας και φυσικά στην ιδέα μιας στοιχειώδους ανάταξης της συνείδησής τους. Το νεοελληνικό πολιτικό σύστημα όχι μόνο δεν κινητοποιεί τις ενοχές των συντελεστών της καταστροφής της χώρας, αλλ'ούτε καν παράγει φιλοδοξία υστεροφημίας. Η πολιτική τάξη στο σύνολό της συναινεί στη διατήρηση, αντί πάσης θυσίας, των τριών θεμελιωδών πυλώνων της καταστροφής: της δυναστικής κομματοκρατίας, του ιδιοποιημένου κράτους και της νομοθεσίας που συντηρεί τη διαπλοκή και τη διαφθορά. Η κοινωνία των πολιτών έχει αναδειχθεί στον μείζονα εχθρό των νομέων του πολιτικού συστήματος.
Ενδείκτης του βαθμού αλλοτρίωσης και, περαιτέρω, της πώρωσης που έχει εσταλλάξει στη λογική του πολιτικού προσωπικού ο εθισμός στην κομματοκρατική ιδιοποίηση του κράτους είναι η επιθετική αλαζονεία με την οποία αντιδρά στο αίτημα να σταθεί αλληλέγγυο στην κρίση με την πάσχουσα, εξ αιτίας του, κοινωνία. Το ενδεχόμενο αυτό το θεωρεί αδιανόητο. Προκύπτει έτσι ότι:
Λαϊκισμός χαρακτηρίζεται η αξίωση του άνεργου ή του μισθωτού των 500 ευρώ να μειωθούν επίσης, λόγω της κρίσης, οι απολαβές, τα προνόμια και η νομιμοποιημένη ασυδοσία των βουλευτών. Αντιθέτως, θεωρείται πατριωτικό καθήκον η υπομονή στην ανεργία ή στη μείωση των δεδουλευμένων μισθών και των εισοδημάτων της κοινωνίας των πολιτών.

Η δυναστική αυτή ύβρις του πολιτικού προσωπικού αντιστοιχείται στον λόγο του Ιωάννη Καποδίστρια προς την Δ' Εθνοσυνέλευση: «Ελπίζω ότι όσοι εξ υμών συμμετάσχουν εις την Κυβέρνησιν θέλουν γνωρίσει μεθ’ εμού ότι εις τας παρούσας περιπτώσεις, όσοι ευρίσκονται εις δημόσια υπουργήματα δεν είναι δυνατόν να λαμβάνουν μισθούς αναλόγως με τον βαθμό του υψηλού υπουργήματός των και με τας εκδουλεύσεις των, αλλά ότι οι μισθοί ούτοι πρέπει να αναλογούν ακριβώς με τα χρηματικά μέσα, τα οποία έχει η Κυβέρνησις εις την εξουσίαν της.»
«…εφ’όσον τα ιδιαίτερα εισοδήματά μου αρκούν διά να ζήσω, αρνούμαι να εγγίσω μέχρι και του οβολού τα δημόσια χρήματα, ενώ ευρισκόμεθα εις το μέσον ερειπίων και ανθρώπων βυθισμένων εις εσχάτην πενίαν».


Επισήμανση: Στις κατωτέρω απολαβές δεν υπολογίζονται προφανώς οι υπόγειες χρηματοδοτήσεις και φυσικά το νομικό καθεστώς του κράτους κατοχής που κατοχυρώνεται με το Σύνταγμα. Οι πολιτικοί θεωρούν αυτονόητο ότι μπορούν νομίμως να λεηλατούν το κράτος, να μοιράζονται τα ιμάτιά του από κοινού με τους συγκατανευσιφάγους της πολιτικής παρέας, να πολιτεύονται καταστρέφοντας τη χώρα και να μην υπόκεινται στη δικαιοσύνη. Κατά τα άλλα, το σύστημα αυτό διδάσκεται τόσο από τους νομείς του όσο και από την κρατική διανόηση, ότι είναι δημοκρατικό και ότι οι πολιτικοί αντιπροσωπεύουν, δηλαδή υπόκεινται στη βούληση του ελληνικού λαού και του έθνους!!!....

Άμεση Δημοκρατία: Γιώργος Κοντογιώργης (από τόν ιστότοπο του Παναγιώτη Ήφαιστου)

Παναγιώτης Ήφαιστος

Καθηγητής, Διεθνείς Σχέσεις-Στρατηγικές Σπουδές

Πανεπιστήμιο Πειραιώς, Τμήμα Διεθνών και Ευρωπαϊκών Σπουδών

www.ifestos.edu.gr -- www.ifestosedu.gr -- info@ifestosedu.gr -- info@ifestos.edu.gr

Άμεση Δημοκρατία

Το ζήτημα "άμεση δημοκρατία" είναι το ζήτημα του μέλλοντος. Για ένα εκατομμύριο λόγους. Αναφέρω μόνο δύο. Πρώτον, διότι πολιτικός πολιτισμός σημαίνει δημοκρατία, δημοκρατία σημαίνει πολιτική ελευθερία Ατομική ελευθερία, κοινωνική ελευθερία και πολιτική ελευθερία, εξάλλου, είναι κούφιες ή ελλειμματικές έννοιες χωρίς άμεση δημοκρατία ή τουλάχιστον τροχιά με φορά προς άμεση ελευθερία. Στο Κοσμοθεωρία των Εθνών έχω σχετικές αναφορές στην στην σελίδα 44-5, 394-5 (δοκίμιο 67) και σ. 511 (δοκίμιο 212). Αρχίζω όμως την σελίδα αυτή με δύο πρωτοποριακές προτάσεις του Γιώργου Κοντογιώργη και θα ακολουθήσουν και άλλες καταχωρήσεις.



Περιεχόμενα

9.11.2002. Γιώργος Κοντογιώργης, Δημοκρατική Πολιτεία Ε.Ε.

9.11.2002. Γ.Κ. Προαπαιτούμενα για την Πρωτοβουλία περί «Ηλεκτρονικής Δημοκρατίας»

--------------------------------------

9.11.2002. Γιώργος Κοντογιώργης, Δημοκρατική Πολιτεία Ε.Ε.



Προτείνεται η συγκρότηση μιας πειραματικής δημοκρατικής πολιτείας στο επίπεδο της τεχνολογίας της επικοινωνίας, η δημιουργία μιας πολιτικής αγοράς στην οποία το «κοινωνικό σώμα» θα απορροφά την πολιτική και θα ενσαρκώνει το πολιτικό σύστημα.

Η πρόταση βασίζεται επομένως στη λογική της αυτοκυβέρνησης του «κοινωνικού σώματος» που συγκροτεί την πολιτική αγορά. Κατά τούτο η δημοκρατική πολιτεία απάδει προς κάθε μορφή διαφοροποίησης της πολιτικής από την κοινωνία και έχει ως πεδίο εφαρμογής της τη συνολική επικράτεια, εν προκειμένω την Ε.Ε.

Η συγκρότηση της πειραματικής αυτής ηλεκτρονικής δημοκρατίας της Ε.Ε. θα βασίζεται σε ένα επαρκές αντιπροσωπευτικό δείγμα ευρωπαίων πολιτών (π.χ. 1.000-2.000 ατόμων), το οποίο θα έχει ως «αρμοδιότητα» να «βουλεύεται» και να «αποφασίζει» για τα ζητήματα της ημερήσιας διάταξης της Επιτροπής και του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου ή για ειδικότερα θέματα που θα κρίνεται αναγκαία ή «γνώμη» του ή θα επαναλαμβάνεται το ίδιο.

Ένα «πρυτανείο» θα είναι επιφορτισμένο να συντονίζει το διάλογο και να διαχειρίζεται τα στάδια της διαδικασίας, ώστε, αφενός, να αναπτύσσεται συντονισμένα ο λόγος του επιχειρήματος και αφετέρου, να συνάγεται αβίαστα η απόφανση του.



Είναι προφανές ότι ο πειραματικός χαρακτήρας της «δημοκρατικής πολιτείας» ορίζει και τα όρια της: θα επιτρέπει στους θεσμούς της Ε.Ε. να διασταυρώνουν τη βούληση τους με εκείνη του «κοινωνικού σώματος» της ηλεκτρονικής δημοκρατίας, να λειτουργεί υπό μιαν έννοια ως είδος συμβουλευτικού οδηγού, ως μια ζώσα και διαρκής δημοσκόπησης της κοινής γνώμης. Θα αποτελέσει όμως συγχρόνως ένα πρωτοποριακό ‘παράδειγμα’ ή πείραμα εφαρμογής της δημοκρατίας όχι πια με όρους «φυσικής επικοινωνίας», όπως στην ελληνική πόλη, αλλά «τεχνοδικτυακής επικοινωνίας», όπως προσήκει στη μεγάλη κοσμοσυστημική κλίμακα.

Το πρόγραμμα αυτό εφόσον υιοθετηθεί επί της αρχής από το ΥΠΕΞ θα μπορούσε να υποβληθεί από την ελληνική προεδρία στην Ε.Ε. για έγκριση. Στην περίπτωση αυτή θα απαιτηθεί οπωσδήποτε μια περαιτέρω επεξεργασία ως προς τις συνθήκες εφαρμογής του και η διαμόρφωση ενός προϋπολογισμού λειτουργίας, ο οποίος θα αναληφθεί από την Ε.Ε. Δεν αποκλείεται η προσφυγή στην ιδιωτική χορηγία όπως και η ανάθεσης της διαχείρισης του, εν όλω ή εν μέρει, σε ιδιωτικό φορέα.

Κρίνεται αναγκαίο να επισημανθεί η πρωτοτυπία του εγχειρήματος και κατά τούτο η δυναμική που θα προκαλέσει στο επίπεδο τόσο της επιστήμης όσο και των μέσων ενημέρωσης, η οποία μπορώ να υποθέσω ότι δεν θα παραμείνει μέσα στα όρια της Ε.Ε.

Η πρόταση είχε υποβληθεί προ 14ετίας για πρώτη φορά και προ 8ετίας στη συνέχεια στην τότε αρμόδια Διεύθυνση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, η οποία την είχε αντιμετωπίσει με πολύ ενδιαφέρον αλλά και διάχυτη ανησυχία για τις επιπτώσεις της.



Αθήνα, 9 Νοεμβρίου 2002

------------------------------------------------------------------

Προαπαιτούμενα για την Πρωτοβουλία περί «Ηλεκτρονικής Δημοκρατίας»



Το ζήτημα της επιστράτευσης της τεχνολογίας της επικοινωνίας στην υπηρεσία της πολιτικής εγείρει ως προϋπόθεση της διευκρίνησης του στόχου. Θα επιδιωχθεί η αποκατάσταση μιας νέας επαφής ανάμεσα στην πολιτική εξουσία και στην κοινωνία που θα απαντά στα ερωτήματα και τις αναζητήσεις του ανθρώπου της τεχνολογικής εποχής ή θα επιχειρηθεί η αξιοποίηση των δυνατοτήτων της για την οικοδόμηση ενός νέου – σε προοπτική – πολιτικού συστήματος με πρόσημο την οργανική ενσωμάτωση του κοινωνικού σώματος στο πολιτικό σύστημα;

Η απάντηση στο ερώτημα αυτό συναρτάται με την παραδοχή ότι το νεοτερικό πολιτικό σύστημα «αναφέρεται» στην κοινωνία, δεν την ενσωματώνει όμως στις διαδικασίες του αλλά και με το γεγονός ότι η πολιτική συμμετοχή στη μεγάλη εδαφική κλίμακα θα αποδειχθεί σύντομα πεπερασμένη εάν δεν συγκροτηθεί στο επίπεδο της τεχνολογίας της επικοινωνίας. Η νέα αυτή συμμετοχή θα είναι υποστηρικτική της πολιτικής τάξης ή θα αποκτήσει νέες νοηματοδοτήσεις και ενδεχομένως ένα αποφασιστικό περιεχόμενο;

Στην πρώτη περίπτωση, το διακύβευμα θα συνεχίσει να κυμαίνεται ανάμεσα στην περιορισμένη αντιπροσωπευτική υφή του πολιτεύματος που βιώνει η εποχή μας και σε πιο ολοκληρωμένες μορφές της, με απώτερο σκοπό να επαναφέρει την πολιτική σύνθεση από το αποτέλεσμα της σχέσης μεταξύ «κοινωνίας πολιτών» και πολιτικής εξουσίας στο πεδίο μιας άμεσης συνάντησης της πολιτικής με την κοινωνία.

Στην προοπτική της νέας αυτής πρόσληψης της πολιτικής στο περιβάλλον της τεχνολογίας της επικοινωνίας θα μπορούσε να διακρίνει κανείς στο βάθος του χρόνου την προσέγγιση της δημοκρατίας ως ελευθερίας και κατ’ επέκταση, τους όρους μιας διάχυσης της πολιτικής στο κοινωνικό σώμα.

Οι εφαρμογές της τεχνολογίας της επικοινωνίας στην πολιτική αφορά στο πολιτικό σύστημα του κράτους ή σε περιφερειακά πολιτειακά σύνολα, όπως εκείνο της Ε.Ε.

Σε διακρατικό επίπεδο, η τεχνολογία μπορεί να συμβάλει τα μέγιστα στην ανάπτυξη του επικοινωνιακού συστήματος και συνακόλουθα στην άμεση συνάντηση των κοινωνιών και της δυναμικής τους. Συγχρόνως όμως, το συνολικό κοσμοσύστημα θα βρεθεί αντιμέτωπο με την ολοένα πιο απροκάλυπτη πρόσληψη της πολιτικής ως δύναμης. Η τάση αυτή θα έχει ως αποτέλεσμα το διακρατικό κανονιστικό περιβάλλον της ανθρωπότητας να επιχειρείται να εξισωθεί με τη βούληση των Δυνάμεων που θα βαραίνουν περισσότερο στους συσχετισμούς.

Απάντηση στην πρόκληση αυτή δεν μπορεί να αποτελέσει η συγκρότησης μιας «παγκόσμιας κυβέρνησης» ούτε καν μια «παγκόσμια διακυβέρνηση», καθώς το στάδιο που διέρχεται η εποχή μας παραμένει και θα είναι για πολύ ακόμη – αυστηρά κρατοκεντρικό. Ο κόσμος της εποχής μας εκτιμάται ότι βρίσκεται ακόμη μακριά από την περίοδο που ο πολίτης του κράτους θα εξελιχθεί σε πολίτη μιας κοσμόπολης, μιας πολιτειακά συντεταγμένης οικουμένης (σε κοσμοπολίτη).

Η διαρκώς διογκούμενη τάση αποσύνθεσης της κοσμοσυστηματικής «περιφέρειας» που προκαλεί η ενσωμάτωση της στο κλίμα της ανθρωποκεντρικής εποχής και η συνακόλουθη δυναμική μετακίνησης ολόκληρων πληθυσμιακών ομάδων προς τις χώρες της ευημερίας (και της ελευθερίας) θα επιβαρυνθεί σαφώς από την κυριαρχία της ισχύος ως συντελεστή της πολιτικής.

Η συνειδητοποίηση ότι η απάντηση στα διλήμματα αυτά διέρχεται βασικά από την εσωτερική μετάλλαξη της σχέσης μεταξύ κοινωνίας και πολιτικής – καθόσον εκεί γίνονται περισσότερο αισθητές οι επιπτώσεις του νέου κοσμοσυστημικού περιβάλλοντος – δεν αναιρεί το γεγονός ότι η τεχνολογία της επικοινωνίας μπορεί να παίξει ένα σημαίνονται ρόλο : να συμβάλει στην ανάπτυξη «αντισωμάτων» που θα βοηθήσουν μακροχρόνια στην οικοδόμηση ενός κοινωνικού και πολιτικού φόρουμ, ικανού να εξισορροποπίσει τους συσχετισμούς προς την κατεύθυνση ενός πολιτικού πολιτισμού που θα συνεκτιμά την προβληματική για την απάλυνση της ανισότητας, για την δικαιοσύνη, για την εδραίωση κα μάλιστα για την ανάπτυξη της ελευθερίας και των δικαιωμάτων του ανθρώπου σε ένα ολοένα μεγαλύτερο γεωγραφικό φάσμα του πλανήτη.



Αθήνα, 9 Νοεμβρίου 2002

Γιώργος Κοντογιώργης: περικυκλώστε ειρηνικά την Βουλή. Μαζευτείτε 1.000.000+ . Εγκλωβίστε τους!

Κυριακή, 05 Ιούνιος 2011 07:50 | Συντάχθηκε απο τον/την Greekamericannewsagency.com | | |

"Μη φύγετε από εκεί αν δεν τους υποχρεώσετε, όλους μαζί, να ψηφίσουν τα πέντε βασικά νέα άρθρα που θα αλλάξουν ριζικά την πολιτική κατάσταση στην χώρα"

ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΗ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ στον Αλέξανδρο Στεφανόπουλο

«…Όσο πιο πολλοί τόσο πιο καλά. Διαδηλώστε ειρηνικά χωρίς βία. Μη φύγετε από εκεί αν δεν αλλάξουν οι πέντε βασικές κατευθύνσεις  της σημερινής πολιτικής κατάστασης. Ξαπλώστε κάτω αν η κρατική πολιτική εξουσία μεταχειριστεί βία. Αν είστε  χιλιάδες ένα εκατομμύριο θα είναι πολύ  δύσκολο έως αδύνατο στο σύστημα να πράξει οτιδήποτε».  Αυτή είναι η βασική κατεύθυνση που δίνει ένας εκ των πλέον κορυφαίων της ελληνικής διανόησης ο καθηγητής Γιώργος Κοντογιώργης ο οποίος μας ανέλυσε ποιο θα πρέπει να είναι το πρόταγμα των ελληνικών κινητοποιήσεων.  Η συζήτηση μας έγινε διότι   τις τελευταίες ημέρες παρακολουθούμε έναν ανοιχτό δημόσιο διάλογο μεταξύ των πανεπιστημιακών και της διανόησης κάθε επιπέδου που προβληματίζετε, είτε με δημόσιες παρεμβάσεις είτε με άρθρα και διάλογο στα έντυπα και ηλεκτρονικά ΜΜΕ. Ακούγονται πολλές απόψεις και προβληματισμοί για τα αίτια της σημερινής κατάστασης. Δίδονται πολλές ερμηνείες και πολιτικό κοινωνικές και οικονομικές μακρόσυρτες αναλύσεις.  Η συζήτηση και ο δημόσιος διάλογος εντάθηκε με αφορμή τις κινητοποιήσεις  του κινήματος των Οργισμένων αγανακτισμένων Ελλήνων πολιτών που βγαίνουν  στις πλατείες και στα πεζοδρόμια.  Για το θέμα μιλήσαμε με ένα κορυφαίο πανεπιστημιακό του είδους τον πρώην πρύτανη του Παντείου Πανεπιστημίου κ. Γιώργο Κοντογιώργη ο οποίος μέσα από το προσωπικό του ιστολόγιο συχνά τελευταία αλλά και με δημόσιες παρεμβάσεις του παρουσιάζει μια σειρά θέσεων που αναλύει για την σημερινή ελληνική κρίση για την οποία επισημαίνει ότι είναι μοναδική και δεν μοιάζει με καμία άλλη του κόσμου αφού έχει το διαίτερο χαρακτηριστικό ότι δημιουργήθηκε από το ίδιο το ελληνικό πολιτικό σύστημα!

Στην  συζήτηση μας, που έγινε με αφορμή τις μεγάλες λαϊκές κινητοποιήσεις στρην Ελλάδα και ειδικά εν όψη της κινητοποίησης της Κυριακής 5 Ιουνίου αλλά και έχοντας μπροστά του το πολιτικό σύστημα την ψήφιση του λεγόμενου μεσοπρόθεσμου προγράμματος -τα νέα επίσης  οικονομικά μέτρα που θα ανακοινωθούν τα προσεχή 24ωρα, μας δίνει λεπτομερώς τις πρώτες πέντε  βασικές κατευθύνσεις -τα όνομάζει άρθρα-, τους   όρους  και τις  προϋποθέσεις μιας τέτοιας λαϊκής κινητοποίησης για να έχει ουσιαστικό πολιτικό αποτέλεσμα στην πράξη.  Στην ανάλυση του ο διακεκριμένος πανεπιστημιακός ξεκαθαρίζει πως δεν θα πρέπει να υπάρξει βία από την πλευρά των πολιτών ακόμα και αν δεχθούν βία! Αναλύει και αποσαφηνίζει πως με πολιτικές πράξεις της λαϊκής ετυμηγορίας θα ενταχθεί η κοινωνία στο πολιτικό γίγνεσθαι χωρίς να χρειασθεί να καταλυθεί με πράξεις μη ελεγχόμενες  η κοινωνική και πολιτική σταθερότητα. Τονίζει ότι είναι αναγκαίο να λειτουργήσει ο λαός ως σώμα, για την ακρίβεια ως πραγματική εκκλησία του δήμου με συγκεκριμένες πράξεις και ενέργειες ας τον ακούσουμε.

ΜΕΡΟΣ Α , ΜΕΡΟΣ Β

Ερώτημα εν απορία πολίτη (του Γ. Κοντογιώργη)

http://contogeorgis.blogspot.com/2011/06/blog-post_02.html

        

           Όλοι αυτοί, "υπουργοί, βουλευτές αλλά και παρουσιαστές τηλεοπτικών δελτίων ειδήσεων", που σπεύδουν "να καταδικάσουν μετά βδελυγμίας, το ολιγόωρο μπλόκο στη Βουλή, από ομάδα διαδηλωτών και να του προσδώσουν έως και χαρακτήρα αμφισβήτησης του δημοκρατικού πολιτεύματος" (Ελευθεροτυπία, 01.06.2011) γιατί δεν οργανώνουν μια συζήτηση σε τηλεοπτική εκπομπή μεγάλης ακροαματικότητας να συζητήσουμε τι είναι και τι δεν είναι δημοκρατία; Πόσο δημοκρατικό είναι ένα σύστημα που επιφυλάσσει στο κράτος τις ιδιότητες και του εντολοδόχου και του εντολέα; Που εγκιβωτίζει την κοινωνία των πολιτών στο καθεστώς του ιδιώτη; Που δεν είναι καν αντιπροσωπευτικό;

          Είναι νόμιμο να αρνούνται στην κοινωνία των πολιτών το δικαίωμα να ανακαλέσει την "υπογραφή" της από ένα "κοινωνικό συμβόλαιο", για το οποίο δεν ερωτήθηκε, και να αναλάβει αυτή την αρμοδιότητα του εντολέα; Όταν μάλιστα οι υποτιθέμενοι εντολείς της απεδείχθησαν  κατά σύστημα ανάξιοι της εμπιστοσύνης της, ανακόλουθοι, διεφθαρμένοι και ιδίως καθ'υποτροπήν αμετανόητοι; Όταν συλλογικά κατέστρεψαν τη χώρα; Τι φοβούνται οι πολιτικοί και πολλοί άλλοι και κρύβονται τον 21ο αιώνα πίσω από απολιθώματα ιδεών του 18ου αιώνα; Πως εξηγείται ότι η κοινωνία των πολιτών έχει αναγορευθεί στον μείζονα εχθρό της άρχουσας (πολιτικής και πνευματικής) τάξης;

          Προς τι η ύβρις της εντεταλμένης σιωπής για ένα τόσο κρίσιμο ζήτημα  που σπεύδει αυτόκλητη να νομιμοποιήσει η κρατική διανόηση;  Γιατί ο διάλογος που διεξάγεται στα ΜΜΕ έχει εμφαντικά ως πρόσημο τη λογοκρισία του αντιλέγοντος και διακύβευμα την καλλιέργεια της αρχής της ενιαίας σκέψης; Να υποθέσω άραγε ότι οι ιδιοτελείς προτεραιότητες των νομέων του κράτους, τους εμποδίζουν να  διακρίνουν την κατεύθυνση της εξέλιξης και, κατ'επέκταση, τους κινδύνους που συνεπάγεται για τη σταθερότητα του συστήματος η αναβράζουσα αμφισβήτηση της κοινωνίας των πολιτών;  

Για την ακρίβεια

Γιώργος Κοντογιώργης

Γιώργος Κοντογιώργης, Κάλεσμα στην κοινωνία των πολιτών. Τι πρέπει να αλλάξει, πως πρέπει να δράσουμε. (Αρχικό και συμπλήρωμα)

Α) Το πλαίσιο του διακυβεύματος

Μην τρέφουμε αυταπάτες. Οι διαδηλώσεις και οι συγκεντρώσεις διαμαρτυρίας στους δρόμους και στις πλατείες είναι αδιέξοδες, διότι δεν αίρουν την αιτία του προβλήματος, που είναι η μονοπωλιακή συγκέντρωση του συνόλου της πολιτικής εξουσίας στα χέρια των νομέων  του κράτους. Όταν η κοινωνία των πολιτών, έχοντας εκτονωθεί ή εξαντληθεί, θα επιστρέφει στα σπίτια της, οι πολιτικοί θα συνεχίζουν να διαλέγονται και να συναποφασίζουν με τους εσωτερικούς και τους εξωτερικούς φορείς των μηχανισμών (τους χορηγούς ισχύος, χρήματος, επικοινωνίας κλπ), που τους κρατούν όμηρους στην πολιτική επιφάνεια.

Είναι επείγον να αντιληφθούμε ότι θεμελιώδη αιτία του σημερινού προβλήματος αποτελεί το γεγονός ότι το πολιτικό σύστημα της νεοτερικότητας δεν είναι ούτε δημοκρατικό ούτε αντιπροσωπευτικό. Το πολιτικό προσωπικό κατέχει κατά τρόπο αδιαίρετο και την ιδιότητα του εντολοδόχου και του εντολέα, ενώ η κοινωνία των πολιτών είναι εγκιβωτισμένη στην ιδιωτική σφαίρα. Με όχημα το πολιτικό αυτό σύστημα και τον αναπόφευκτο εκφυλισμό του σε μια δυναστική κομματοκρατία, οι δυνάμεις που ορίζουν την παγκόσμια τάξη κατάφεραν να ελέγξουν το κράτος και να επιβάλουν την πολιτική τους κυριαρχία επί της κοινωνίας των πολιτών.

Υπό τις συνθήκες αυτές, η κοινωνία των πολιτών καλείται:

(α) να πάρει την πολιτεία στα χέρια της, να αξιώσει την αναστολή των άρθρων του Συντάγματος που αναιρούν την αντιπροσωπευτική αρχή της πολιτείας, που της αφαιρούν την ιδιότητα του εντολέα. Να επεξεργασθεί προτάσεις νόμων που θα καταργούν τον κατοχικό χαρακτήρα του κράτους και τη δυναστική κομματοκρατία, που θα εξαρτούν το πολιτικό προσωπικό από την κοινωνία των πολιτών, που θα καταργούν την "ασυλία" του και θα το υπάγουν απευθείας στη δικαιοσύνη για τα πολιτικά του πεπραγμένα, που θα παρέχουν στον πολίτη δικαίωμα εννόμου συμφέροντος για τη βλάβη που θα του προκαλούν οι φορείς της διοίκησης και το πολιτικό προσωπικό. Να επεξεργασθεί, τέλος, τις πολιτικές κατευθύνσεις μέσα στις οποίες θα υποχρεούται η πολιτική εξουσία να κυβερνήσει.

(β) Να περικυκλώσει ειρηνικά, αλλά μαζικά τη Βουλή (κατά προτίμηση σε ώρα ολομέλειας) και το Μαξίμου (όταν θα συνεδριάζει ο μονάρχης πρωθυπουργός με τους συνεργάτες του) και να αξιώσει την υπερψήφιση των νομοθετικών της προτάσεων. Εν ανάγκη να μην τους αφήσει να αποχωρήσουν εάν δεν τις ψηφίσουν ή να απαιτήσει την προσέλευσή τους γι'αυτό. Να συνεχίσει έτσι με επιμονή, ώσπου να κατοχυρωθεί ότι η βούληση της κοινωνίας των πολιτών θα διατυπώνεται θεσμικά και θα συνεκτιμάται υποχρεωτικά στις πολιτικές τους αποφάσεις. Να τους υπενθυμίσει με σαφήνεια ότι αυτή (η κοινωνία των πολιτών) αποτελεί τον λόγο ύπαρξης και του κράτους και του πολιτικού προσωπικού και της οικονομίας. Ότι η κοινωνία των πολιτών, και όχι το κράτος, ενσαρκώνει και διερμηνεύει το έθνος. Ότι το συμφέρον της κοινωνίας των πολιτών οφείλει να αποτελεί το μοναδικό "τέλος" της πολιτικής τους λειτουργίας. Ότι αυτή, η κοινωνία, και όχι αυτοί, οι πολιτικοί, είναι αρμόδια να μορφοποιήσει τις πολιτικές που θα συνάδουν με το κοινό συμφέρον.  Ότι η θέση της κοινωνίας είναι μέσα στην πολιτεία, όχι στις πλατείες. Και ότι ο χρόνος της εν λευκώ εξουσιοδότησης που τους παρέχει το σύστημα να διερμηνεύουν τη βούλησή της και να προσδιορίζουν το συμφέρον της έχει παρέλθει ανεπιστρεπτί.  Ήρθε η ώρα η κοινωνία των πολιτών να διεκδικήσει τη μεταβολή του πολιτικού συστήματος ώστε η ψήφος της να αποκτήσει αντιπροσωπευτικό (και όχι απλώς νομιμοποιητικό) περιεχόμενο. Αντί να δεοντολογεί, πιέζοντας την εξουσία να ενεργήσει υπέρ του κοινού συμφέροντος, να αναλάβει η ίδια την αρμοδιότητα της συναπόφασης. Να ανακτήσει το δικαίωμα του "ελέγχειν" και του "ευθύνειν" των πολιτικών, την ιδιότητα του εντολέα, αντί να αποδέχεται τον εγκλεισμό της στην ιδιωτική σφαίρα, αφήνοντάς τους να αλωνίζουν και να νέμονται το κράτος από κοινού με τους ποικιλώνυμους της διαπλοκής συγκατανευσιφάγους.  

Την ημέρα που η κοινωνία των πολιτών θα αποκτήσει επίγνωση των αιτίων του προβλήματος και θα διακηρύξει το τέλος του "κοινωνικού συμβολαίου" που της επέβαλαν μονομερώς οι νομείς του κράτους, που θα διατυπώσει με ρητό τρόπο την αξίωσή της να γίνει θεσμικός συντελεστής της πολιτείας και όχι υπήκοος, που θα αντιληφθεί ότι αποτελεί την πρωτογενή πηγή κάθε εξουσίας και, φυσικά, της δικής τους ύπαρξης, θα διαπιστώσει την αποτελεσματικότητα της δύναμής της. Την ημέρα εκείνη το πολιτικό προσωπικό θα κληθεί να επιλέξει ανάμεσα στο δρόμο της άρνησης και, συνακόλουθα, της οπισθοδρόμησης, ο οποίος θα το εκθέσει ανεπανόρθωτα ως αυταρχικό και στη μεταβολή του σε προσήλυτη θεραπαινίδα της κοινωνίας των πολιτών και απλό εντολοδόχο του συμφέροντός της. Στο διακύβευμα αυτό, το  συγκριτικό πλεονέκτημα της κοινωνίας των πολιτών είναι ότι ο χρόνος του (μη δημοκρατικού και μη αντιπροσωπευτικού) πολιτικού συστήματος, που γέννησε η εξερχόμενη από τη μεσαιωνική δεσποτεία Ευρώπη, και της εκφυλιστικής του εκδοχής της κομματοκρατίας, έχει παρέλθει. Ούτε το ίδιο, ούτε η εξω-πολιτειακή δράση που επιφυλάσσεται στην κοινωνία των πολιτών, μπορεί να ανατρέψει τη μονοσήμαντη πολιτική ηγεμονία των "αγορών" που διαφεντεύει την πλανητική "δικαιοταξία".

Οπωσδήποτε, η πολιτική τάξη δεν διαθέτει καμία νομιμοποίηση να αρνηθεί στην κοινωνία των πολιτών το δικαίωμα να άρει, εφόσον το επιθυμεί, την εμπιστοσύνη της στο πολιτικό σύστημα που αποκλείει τη συμμετοχή της στη διαδικασία λήψεως των αποφάσεων.  

Οδηγός περαιτέρω ενημέρωσης στην ιστοσελίδα: http://contogeorgis.blogspot.com/

(Αθήνα, 29 Μαΐου 2011)

B). Τι πρέπει να αλλάξει, πως πρέπει να δράσουμε

(Συμπλήρωμα)

Το διακύβευμα του "Συντάγματος 2011" φέρνει για πρώτη φορά την κοινωνία πολιτών αντιμέτωπη με το σύνολο των (πολιτικών και άλλων) νομέων του κράτους. Αυτό καθεαυτό το γεγονός φανερώνει ότι το συλλογικό δεν συγκροτείται πια με όρους μάζας, αλλά αξιώνει να αποτελέσει το αθροιστικό γινόμενο των πολιτών. Η επιβεβαίωση της ατομικότητας μέσα στο συλλογικό μεταβάλει τον πολίτη από ενεργούμενο υπήκοο σε ελεύθερη και χειράφετη οντότητα που διαμορφώνει τις εξελίξεις. Επομένως, είναι κατάδηλο ότι αποτελεί μέγιστο ψεύδος των στοχαστών της νεοτερικότητας ο ισχυρισμός ότι κράτος και πολιτικό σύστημα ταυτίζονται εκ φύσεως.

Για να διαφυλαχθεί η κατάκτηση αυτή της κοινωνίας των πολιτών απαιτείται:

α) Να συνεκτιμηθεί ότι ο τρόπος της εξωθεσμικής διαμαρτυρίας στις μέρες μας έχει "κοντά πόδια" για να αντιπαρατεθεί με τους γίγαντες της παγκόσμιας τάξης.

 Να έχουμε επίγνωση ότι ο χρόνος της αθέσμιτης λειτουργίας της συλλογικότητας είναι πεπερασμένος. Οι αθέσμιτες συλλογικότητες διαρκούν λιγότερο από την ανάγκη που τις γέννησε. Κινδυνεύουν είτε να εκφυλισθούν είτε να διεμβολισθούν από τις συντεταγμένες εξουσίες και τις δυνάμεις που αρνούνται την χειραφέτηση της κοινωνίας των πολιτών. Ο κίνδυνος αυτός είναι μεγαλύτερος όταν το διακύβευμα της κοινωνίας των πολιτών αναπτύσσεται σε μια μικρή χώρα και δεν συνάδει ούτε με την εσωτερική δυναμική των χωρών  του ηγεμονικού συμπλέγματος που καθορίζει τα παγκόσμια πράγματα ούτε, πολλώ μάλλον, με το συμφέρον τους.

β) Να διατυπωθούν με "νομοθετική" σαφήνεια τα αιτήματα και να είναι ρεαλιστικά.

Ρεαλιστικά και αναγκαία θεωρώ, υπό τις παρούσες συνθήκες, τα εξής:

- Να καταργηθεί η ασυλία και να υπαχθεί το πολιτικό προσωπικό σε δικαστήριο που θα απαρτίζεται από κληρούμενο σώμα δικαστών με τη συμμετοχή ενόρκων πολιτών.

- Να θεσμοθετηθεί η αρμοδιότητα του "ελέγχειν" το πολιτικό προσωπικό (της διοίκησης και της δικαιοσύνης). Ο έλεγχος να αφορά και τα άτομα (π.χ. τον βουλευτή ανά εξάμηνο από κληρούμενο σώμα πολιτών της εκλογικής του περιφέρειας) και τα πολιτειακά σώματα.

-Να καθιερωθεί η πολιτική ευθύνη (το "ευθύνειν") του πολιτικού προσωπικού για τις πολιτικές του πράξεις (ή παραλήψεις), οι οποίες βλάπτουν την κοινωνία των πολιτών. Να διατυπωθεί με σαφήνεια ότι σκοπός του "πολιτεύεσθαι" είναι το συμφέρον (του έθνους) της κοινωνίας και όχι (του έθνους) του κράτους. Δεν νοείται τον 21ο αιώνα να ζούμε σε καθεστώς προγενέστερο εκείνου του Σόλωνα.

- Να αναγνωρισθεί στον πολίτη δικαίωμα "εννόμου συμφέροντος" για τη βλάβη που του προκαλούν οι φορείς της διοίκησης, της δικαιοσύνης και το πολιτικό προσωπικό. Απέναντι στον πολίτη, να ευθύνεται ευθέως ο διοικητικός, δικαστικός και πολιτικός αξιωματούχος και, όλως επικουρικώς, το κράτος.

- Να αξιωθεί η υποχρεωτική έκφραση γνώμης (της βούλησης) της κοινωνίας των πολιτών πριν από κάθε πολιτική απόφαση (κυβερνητική ή νομοθετική) καθώς και η δυνατότητά της να εγείρει ζητήματα πολιτικής που εκτιμά ότι χρήζουν αντιμετώπισης (π.χ. η αποτελεσματική λειτουργία της διοίκησης).  Πρακτικά θα μπορούσε να αξιοποιηθεί η επιστημονική δυνατότητα των δημοσκοπήσεων, δεν χρειάζεται να μαζεύουμε κάθε φορά όλη την κοινωνία στην πλατεία Συντάγματος. Θα μπορούσε πριν από τη λήψη οποιαδήποτε απόφασης να είναι υποχρεωτική η δημοσκόπηση της κοινωνίας για το τι θέλει. Ή, ακόμη περισσότερο, να δημιουργηθεί ένας διαρκής δημοσκοπικός Δήμος, ο οποίος θα συζητά και θα αποφαίνεται για τα προβλήματα της χώρας σε πολιτικό επίπεδο. Αυτό είναι ένα παράδειγμα. Μπορούμε να βρούμε χίλιους δυο τρόπους. Αλλά είναι απαραίτητο η κοινωνία πολιτών να εισέλθει στην πολιτική. Να συμμετέχει στις αποφάσεις.

- Θα προκύπτει έτσι τι θεωρεί η κοινωνία των πολιτών συμφέρον της και τι όχι. Στον παρόντα χρόνο θα αρκούσε η υποχρεωτικότητα της γνώμης και όχι ο υποχρεωτικός της χαρακτήρας για την πολιτική εξουσία. Το "ελέγχειν" και το "ευθύνειν' σε συνδυασμό με την εκλογική διαδικασία, θα εξισορροπεί την βούληση της πολιτικής εξουσίας να αυτονομείται.

-Να αξιωθεί από τη Βουλή να παραιτηθεί από την καταχρηστική της "αρμοδιότητα" να νομοθετεί για ζητήματα πολιτικής ευθύνης των μελών της και ιδίως να εμπλέκεται στη διαχείριση των ευθυνών τους. Να υπαχθούν όλες οι υποθέσεις ασυλίας και σκανδάλων από τη μεταπολίτευση και εντεύθεν στη δικαιοσύνη. Οι υποθέσεις που ανάγονται στο "ευθύνειν" των πολιτικών, από τη φύση τους, δεν παραγράφονται.

- Τα περισσότερα από τα παραπάνω δεν απαιτούν αναθεώρηση του Συντάγματος. Ειδάλλως, η κοινωνία των πολιτών να αξιώσει την αναστολή των άρθρων του Συντάγματος που επιφυλάσσουν στην πολιτική εξουσία την ιδιότητα του εντολέα.

γ)  Συμπληρωματικά, σε ό,τι αφορά στον τρόπο της πολιτικής δράσης.

-Αναφέρθηκα ήδη στην άμεση, χωρίς χάσιμο χρόνου, μαζική και ειρηνική περικύκλωση της Βουλής και του Μαξίμου.

- Συμπληρώνω την πρόταση αυτή με την επισήμανση ότι, εάν η πολιτική εξουσία επιχειρήσει να εμποδίσει, με οποιονδήποτε τρόπο, την εκδήλωση του φρονήματος της κοινωνίας των πολιτών, στον τόπο της αυταρχικής πράξης, να κατακλιθούν όλοι ως ένα σώμα υπτίως στη γη. Το μόνο που θα επιτύχει είναι η ολοκληρωτική απονομιμοποίησή της. Το "κοινωνικό συμβόλαιο", που εγκιβωτίζει την κοινωνία των πολιτών στο καθεστώς του ιδιώτη, προϋποθέτει τη σιωπηλή έστω συναίνεσή της. Εάν αυτό αμφισβητείται μαζικά, τεκμαίρεται η διάρρηξή του, επομένως απαιτείται η εκ νέου απόφανση του σώματος της κοινωνίας των πολιτών. Σε κάθε περίπτωση, η πολιτική τάξη φάνηκε ανάξια της εν λευκώ εμπιστοσύνης που της δόθηκε από την κοινωνία των πολιτών και το χειρότερο καταχράσθηκε τον ρόλου της με ολέθρια αποτελέσματα για τη χώρα.  

Οδηγός περαιτέρω ενημέρωσης στην ιστοσελίδα:  http://contogeorgis.blogspot.com/

(Αθήνα, 01.06.2011)

Γιώργος Κοντογιώργης, Κάλεσμα στην κοινωνία των πολιτών. Τι πρέπει να αλλάξει, πως πρέπει να δράσουμε

Γιώργος Κοντογιώργης,

Κάλεσμα στην κοινωνία των πολιτών.

Τι πρέπει να αλλάξει, πως πρέπει να δράσουμε

Μην τρέφουμε αυταπάτες. Οι διαδηλώσεις και οι συγκεντρώσεις διαμαρτυρίας στους δρόμους και στις πλατείες είναι αδιέξοδες, διότι δεν αίρουν την αιτία του προβλήματος, που είναι η μονοπωλιακή συγκέντρωση του συνόλου της πολιτικής εξουσίας στα χέρια των νομέων  του κράτους. Όταν η κοινωνία των πολιτών, έχοντας εκτονωθεί ή εξαντληθεί, θα επιστρέφει στα σπίτια της, οι πολιτικοί θα συνεχίζουν να διαλέγονται και να συναποφασίζουν με τους εσωτερικούς και τους εξωτερικούς φορείς των μηχανισμών (τους χορηγούς ισχύος, χρήματος, επικοινωνίας κλπ), που τους κρατούν όμηρους στην πολιτική επιφάνεια.

Είναι επείγον να αντιληφθούμε ότι θεμελιώδη αιτία του σημερινού προβλήματος αποτελεί το γεγονός ότι το πολιτικό σύστημα της νεοτερικότητας δεν είναι ούτε δημοκρατικό ούτε αντιπροσωπευτικό. Το πολιτικό προσωπικό κατέχει κατά τρόπο αδιαίρετο και την ιδιότητα του εντολοδόχου και του εντολέα, ενώ η κοινωνία των πολιτών είναι εγκιβωτισμένη στην ιδιωτική σφαίρα. Με όχημα το πολιτικό αυτό σύστημα και τον αναπόφευκτο εκφυλισμό του σε μια δυναστική κομματοκρατία, οι δυνάμεις που ορίζουν την παγκόσμια τάξη κατάφεραν να ελέγξουν το κράτος και να επιβάλουν την πολιτική τους κυριαρχία επί της κοινωνίας των πολιτών.

Υπό τις συνθήκες αυτές, η κοινωνία των πολιτών καλείται:

(α) να πάρει την πολιτεία στα χέρια της, να αξιώσει την αναστολή των άρθρων του Συντάγματος που αναιρούν την αντιπροσωπευτική αρχή της πολιτείας, που της αφαιρούν την ιδιότητα του εντολέα. Να επεξεργασθεί προτάσεις νόμων που θα καταργούν τον κατοχικό χαρακτήρα του κράτους και τη δυναστική κομματοκρατία, που θα εξαρτούν το πολιτικό προσωπικό από την κοινωνία των πολιτών, που θα καταργούν την "ασυλία" του και θα το υπάγουν απευθείας στη δικαιοσύνη για τα πολιτικά του πεπραγμένα, που θα παρέχουν στον πολίτη δικαίωμα εννόμου συμφέροντος για τη βλάβη που θα του προκαλούν οι φορείς της διοίκησης και το πολιτικό προσωπικό. Να επεξεργασθεί, τέλος, τις πολιτικές κατευθύνσεις μέσα στις οποίες θα υποχρεούται η πολιτική εξουσία να κυβερνήσει.

(β) Να περικυκλώσει ειρηνικά, αλλά μαζικά τη Βουλή (κατά προτίμηση σε ώρα ολομέλειας) και το Μαξίμου (όταν θα συνεδριάζει ο μονάρχης πρωθυπουργός με τους συνεργάτες του) και να αξιώσει την υπερψήφιση των νομοθετικών της προτάσεων. Εν ανάγκη να μην τους αφήσει να αποχωρήσουν εάν δεν τις ψηφίσουν ή να απαιτήσει την προσέλευσή τους γι'αυτό. Να συνεχίσει έτσι με επιμονή, ώσπου να κατοχυρωθεί ότι η βούληση της κοινωνίας των πολιτών θα διατυπώνεται θεσμικά και θα συνεκτιμάται υποχρεωτικά στις πολιτικές τους αποφάσεις. Να τους υπενθυμίσει με σαφήνεια ότι αυτή (η κοινωνία των πολιτών) αποτελεί τον λόγο ύπαρξης και του κράτους και του πολιτικού προσωπικού και της οικονομίας. Ότι η κοινωνία των πολιτών, και όχι το κράτος, ενσαρκώνει και διερμηνεύει το έθνος. Ότι το συμφέρον της κοινωνίας των πολιτών οφείλει να αποτελεί το μοναδικό "τέλος" της πολιτικής τους λειτουργίας. Ότι αυτή, η κοινωνία, και όχι αυτοί, οι πολιτικοί, είναι αρμόδια να μορφοποιήσει τις πολιτικές που θα συνάδουν με το κοινό συμφέρον.  Ότι η θέση της κοινωνίας είναι μέσα στην πολιτεία, όχι στις πλατείες. Και ότι ο χρόνος της εν λευκώ εξουσιοδότησης που τους παρέχει το σύστημα να διερμηνεύουν τη βούλησή της και να προσδιορίζουν το συμφέρον της έχει παρέλθει ανεπιστρεπτί.  Ήρθε η ώρα η κοινωνία των πολιτών να διεκδικήσει τη μεταβολή του πολιτικού συστήματος ώστε η ψήφος της να αποκτήσει αντιπροσωπευτικό (και όχι απλώς νομιμοποιητικό) περιεχόμενο. Αντί να δεοντολογεί, πιέζοντας την εξουσία να ενεργήσει υπέρ του κοινού συμφέροντος, να αναλάβει η ίδια την αρμοδιότητα της συναπόφασης. Να ανακτήσει το δικαίωμα του "ελέγχειν" και του "ευθύνειν" των πολιτικών, την ιδιότητα του εντολέα, αντί να αποδέχεται τον εγκλεισμό της στην ιδιωτική σφαίρα, αφήνοντάς τους να αλωνίζουν και να νέμονται το κράτος από κοινού με τους ποικιλώνυμους της διαπλοκής συγκατανευσιφάγους.  

Την ημέρα που η κοινωνία των πολιτών θα αποκτήσει επίγνωση των αιτίων του προβλήματος και θα διακηρύξει το τέλος του "κοινωνικού συμβολαίου" που της επέβαλαν μονομερώς οι νομείς του κράτους, που θα διατυπώσει με ρητό τρόπο την αξίωσή της να γίνει θεσμικός συντελεστής της πολιτείας και όχι υπήκοος, που θα αντιληφθεί ότι αποτελεί την πρωτογενή πηγή κάθε εξουσίας και, φυσικά, της δικής τους ύπαρξης, θα διαπιστώσει την αποτελεσματικότητα της δύναμής της. Την ημέρα εκείνη το πολιτικό προσωπικό θα κληθεί να επιλέξει ανάμεσα στο δρόμο της άρνησης και, συνακόλουθα, της οπισθοδρόμησης, ο οποίος θα το εκθέσει ανεπανόρθωτα ως αυταρχικό και στη μεταβολή του σε προσήλυτη θεραπαινίδα της κοινωνίας των πολιτών και απλό εντολοδόχο του συμφέροντός της. Στο διακύβευμα αυτό, το  συγκριτικό πλεονέκτημα της κοινωνίας των πολιτών είναι ότι ο χρόνος του (μη δημοκρατικού και μη αντιπροσωπευτικού) πολιτικού συστήματος, που γέννησε η εξερχόμενη από τη μεσαιωνική δεσποτεία Ευρώπη, και της εκφυλιστικής του εκδοχής της κομματοκρατίας, έχει παρέλθει. Ούτε το ίδιο, ούτε η εξω-πολιτειακή δράση που επιφυλάσσεται στην κοινωνία των πολιτών, μπορεί να ανατρέψει τη μονοσήμαντη πολιτική ηγεμονία των "αγορών" που διαφεντεύει την πλανητική "δικαιοταξία".

Οπωσδήποτε, η πολιτική τάξη δεν διαθέτει καμία νομιμοποίηση να αρνηθεί στην κοινωνία των πολιτών το δικαίωμα να άρει, εφόσον το επιθυμεί, την εμπιστοσύνη της στο πολιτικό σύστημα που αποκλείει τη συμμετοχή της στη διαδικασία λήψεως των αποφάσεων.  

Οδηγός περαιτέρω ενημέρωσης στην ιστοσελίδα: http://contogeorgis.blogspot.com/

Αθήνα, 29 Μαΐου 2011

Publié par George Contogeorgis

Εκδήλωση: «Κρίση του πολιτικού συστήματος στην Ελλάδα και πως μπορούμε να το αλλάξουμε».

ΑΝΟΙΧΤΗ ΕΚΔΗΛΩΣΗ

06.05.2011

Δευτέρα 9 Μάιου  2011 στο  Πολιτιστικό Κέντρο του Δήμου Αθηναίων, Ευελπίδων 18, στις 7:00μμ

Η ομάδα πρωτοβουλίας της Κίνησης Ανεξάρτητων Πολιτών για την ίδρυση σπίθας Κυψέλης Πολυγώνου, διοργανώνει ανοιχτή εκδήλωση με θέμα:

«Κρίση του πολιτικού συστήματος στην Ελλάδα και πως μπορούμε να το αλλάξουμε».

Κεντρικός ομιλητής ο  καθηγητής του Παντείου Πανεπιστημίου  κ. Γεώργιος Κοντογιώργης.

Η εκδήλωση είναι ανοιχτή προς όλους τους πολίτες.

Η ομάδα πρωτοβουλίας που έχει και την ευθύνη της διοργάνωσης προσκαλεί την  1ηΣπίθα Κέντρου Αθηνών.

Παρακαλούμε να μας ενημερώσετε για την συμμετοχή σας και την δυνατότητα βοήθειας.

Η ομάδα Πρωτοβουλίας

(τηλέφωνο επικοινωνίας:6937.922196-Βαγγέλης Τζιβολιάς)

Τό νεοτερικό πολιτικό σύστημα, ούτε αντιπροσωπευτικό είναι, και φυσικά, ούτε και Δημοκρατικό

Από το βιβλίο του Γ. Κοντογιώργη: "Η Δημοκρατία ως Ελευθερία", εκδόσεις Πατάκη.

".....Είναι όμως όντως το νεοτερικό σύστημα αντιπροσωπευτικό;
Η απάντηση στο ερώτημα αυτό προϋποθέτει- όπως και στην περίπτωση της δημοκρατίας- την αποκρυπτογράφηση της έννοιας της αντιπροσώπευσης.
Η αντιπροσώπευση ως έννοια αξιώνει πρωταρχικά τη διαφοροποίηση της ιδιότητας του εντολέως και του εντολοδόχου, ήτοι το ανήκειν αυτών σε διαφορετικούς φορείς.
Εν προκειμένω, για να χαρακτηριστεί ένα σύστημα αντιπροσωπευτικό, πρέπει η ιδιότητα του εντολέα να ανήκει στο σώμα της κοινωνίας. Πρέπει δηλαδή η κοινωνία να αποβάλει το καθεστώς του ιδιώτη και να συγκροτηθεί σε δήμο, σε διαρκή θεσμό της πολιτείας, ο οποίος να βουλεύεται για τις αρμοδιότητες που προσήκουν στην ιδιότητα του εντολέα.
Στό πλαίσιο αυτό, ο δήμος-εντολέας
- καθορίζει το περιεχόμενο της εντολής (το σκοπό της πολιτικής, το περιεχόμενο των πολιτικών που θα εφαρμοστούν),

-ελέγχει ,

-υπάγει στην διακαιοσύνη τον εντολοδόχο,

-ανακαλεί ελευθέρως την εντολή και πολλά άλλα.




Ποιό απο τα στοιχεία αυτά της αντιπροσωπευτικής αρχής κατέχει σήμερα το σώμα της κοινωνίας; Προφανώς κανένα!


-Η κοινωνία είναι ιδιώτης,
-δεν συγκροτεί δήμο,
-δεν υπάρχει ως θεσμός της πολιτείας.

Η ιδιότητα του εντολέα κατέχεται ρητά απο το κράτος, όπως και η ιδιότητα του εντολοδόχου.
Σκοπός της πολιτικής δεν είναι το κοινό/κοινωνικό συμφέρον, αλλά νεφελώδεις έννοιες, όπως το γενικό, εθνικό ή δημόσιο συμφέρον, των οποίων επιπλέον αυθεντικός εκφραστής ορίζεται το κράτος, όχι η κοινωνία.
Τέλος, είναι προφανές ότι η πολιτική πράξη και συνακόλουθα , η πολιτική τάξη τοποθετούνται υπεράνω του νόμου, δεν υπόκεινται στη δικαιοσύνη....."