'Αυτοκτόνησε' ο δικηγόρος της οικογένειας του Χραντ Ντινκ

Φωτογραφία από το πτώμα του Χραντ Ντινκ λίγο μετά τη δολοφονία του

Ο Hakan Karadağ (40), ένας εκ των δικηγόρων της οικογένειας του Αρμένιου δημοσιογράφου Χραντ Ντινκ, που δολοφονήθηκε από τον ανήλικο Ογούν Σαμάστ, που καθοδηγήθηκε από το βαθύ κράτος, βρέθηκε χθες κρεμασμένος με σχοινί από τον σωλήνα του φυσικού αερίου, στο διαμέρισμά του, στη συνοικία Τζιχανγκίρ της Κωνσταντινούπολης.
Ο Καραντάγ είχε δεχτεί τις απειλές του προφυλακισμένου Ογούν Σαμάστ κατά τη διάρκεια της 12ης συνεδρίασης του δικαστηρίου που δικάζει την υπόθεση. Στη διάρκεια της εκτόξευσης των απειλών ο Σαμάστ είχε γράψει κάτι σε ένα χαρτί και στη συνέχεια το έβαλε στη τζέπη του. Ο Καραμπάγ ζήτησε από το δικαστήριο να γίνει έλεγχος. Κατά τον έλεγχο που έγινε με εντολή του προέδρου του δικαστηρίου, διαπιστώθηκε ότι στο χαρτί ο Σαμάστ είχε γράψει το όνομα του δικηγόρου που βρέθηκε νεκρός.
Να σημειωθεί ότι το τουρκικό κράτος δολοφόνησε τον Χραντ Ντινκ, εκδότη της εφημερίδας ΑΓΟΣ, επειδή δημοσίευσε το αποτέλεσμα της έρευνάς του για την θετή κόρη του Μουσταφά Κεμάλ, Σαμπιχά Γκιοκτσέν, με την οποία αποδείκνυε ότι η ηρωίδα των αιθέρων της Τουρκίας ήταν Αρμένια, που έμεινε ορφανή όταν οι Τούρκοι δολοφόνησαν τους γονείς και τα αδέλφια της κατά τη διάρκεια της Γενοκτονίας, το 1915.
Η Σαμπιχά Γκιοκτσέν ήταν πρώτη αεροπόρος της Τουρκίας και ηρωωποιήθηκε από τους μηχανιμσούς του τουρκικού κράτους αφ' ενός μεν γιατί ήταν κόρη του Κεμάλ και αφ' εταίρου επειδή ήταν η πρώτη γυναίκα αεροπόρος στην Τουρκία.
Η δημοσίευση αυτής της είδησης προκάλεσε την θανατηφόρο καταδίκη του τουρκικού κράτους για τον Αρμένιο δημοσιογράφο.
Μετά από λίγες εβδομάδες δολοφονήθηκε (19 Ιανουαρίου 2007).
Print this post

Read more: http://infognomonpolitics.blogspot.com/2010/06/blog-post_6778.html?utm_source=feedburner&utm_medium=feed&utm_campaign=Feed%3A+InfognomonPolitics+%28InfognomonPolitics%29#ixzz0psvDFP82

Έγκλημα δίχως τιμωρία (γιά την ποινικοποίηση της γενοκτονίας)

Νίκος Λυγερός

Όταν κοιτάζουμε τρεις γενοκτονίες, ποιος βλέπει τη στρατηγική;

Όταν κοιτάζουμε τρία θύματα, ποιος βλέπει τον ένοχο;

Κι όμως ακόμα κι αν οι γενοκτονίες πέρασαν, ακόμα κι αν τα θύματα πέθαναν, ακόμα κι αν όλα αυτά παραμένουν στο παρελθόν, η στρατηγική υπάρχει κι έγινε μοντέλο προς μίμηση, ο ένοχος υπάρχει και ζει ελεύθερος.

Η στρατηγική κι ο ένοχος έχουν ακόμα μέλλον, όπως το απέδειξαν και οι επόμενες γενοκτονίες.

Έτσι, όταν παλεύουμε για τα ανθρώπινα δικαιώματα και την αναγνώριση των γενοκτονιών, είμαστε αναχρονιστικοί. Όταν καταγράφουμε και καταδικάζουμε τον ένοχο, είμαστε γραφικοί. Κανείς από εμάς δεν πρέπει να αισθάνεται άσχημα.

Διότι ανήκουμε στο χρόνο και γράφουμε την ιστορία, ακόμα κι αν δεν υπάρχει δίκη. Όταν οι πολιτικοί μιλούν για τα ανθρώπινα δικαιώματα, είναι απλώς για να μας εξηγήσουν ότι καταπατούνται. Στην πραγματικότητα, κάνουν το παν, για να αποφύγουν κάθε αναφορά στην ανθρωπότητα. Διότι αυτές οι γενοκτονίες είναι εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας κι όχι μόνο κατά των ανθρώπων.

Μόνο το 1948 ανακαλύψαμε την έννοια της γενοκτονίας, μέσω του έργου του Raphaël Lemkin. Τώρα το 2008, ήρθε η ώρα να εισαγάγουμε τα δικαιώματα της ανθρωπότητας, ως σημείο αναφοράς για την αντιμετώπιση των εγκλημάτων δίχως τιμωρία.

Η ανθρωπότητα δεν είναι μόνο ένα σύνολο ανθρώπων, όπως νομίζουν οι περισσότεροι. Αποτελεί μια ανοιχτή δομή, με την έννοια του Umberto Eco.

Έτσι η ταύτιση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων με τα δικαιώματα της ανθρωπότητας, είναι μια παρεξήγηση με την έννοια του Albert Camus.

Γι’ αυτό το λόγο θεωρούμε ότι ήρθε η ώρα της ανακήρυξης των δικαιωμάτων της ανθρωπότητας.

H τουρκική γενοκτονία εναντίον των Αρμενίων, των Ασσυρίων και των Ποντίων, επέτρεψε την ύπαρξη της γενοκτονίας των Ουκρανών και της γενοκτονίας των Εβραίων, λόγω της ασυλίας του ενόχου. Διότι αυτό είναι το παράδοξο που προκαλεί η έλλειψη της ανακήρυξης των δικαιωμάτων της ανθρωπότητας. Από τη μια πλευρά, έχουμε την ενοχοποίηση των θυμάτων και των επιζώντων. Από την άλλη πλευρά, βρίσκουμε την ελευθερία δράσης των ενόχων. Αποφεύγουμε, λοιπόν, και την ποινικοποίηση, διότι στην ουσία δίνουμε περισσότερο σημασία στα τυπικά ανθρώπινα δικαιώματα και λιγότερο στα θεμελιακά δικαιώματα της ανθρωπότητας. Η αδράνεια της κοινωνίας εξηγείται και από το σύνδρομο της Στοκχόλμης. Πρέπει, λοιπόν, να γίνει μια ριζική αλλαγή προσέγγισης του γενικού αυτού προβλήματος έτσι ώστε να μετατρέψουμε την αρχή του πρέπει σε αξία του πρέποντος.

Ένας άνθρωπος δεν μπορεί ν’ αντιμετωπίσει μόνος του το πρόβλημα της γενοκτονίας και είναι φυσιολογικό, διότι δεν του ανήκει.

Μόνο η ανθρωπότητα μπορεί.

Ανήκει στο χρόνο κι ο χρόνος της διαθέτει δύναμη που ξεπερνά τα ανθρώπινα όρια. Ο μοναδικός τρόπος να μετατρέψουμε την προσβολή του χώρου είναι η αντίσταση του χρόνου.

Με αυτό το πεδίο δράσης και μόνο μπορούμε να αποκαταστήσουμε τα θύματα και να καταδικάσουμε τον ένοχο.

Ο ρόλος μας είναι διπλός και ασύμμετρος και βασίζεται σε δύο άξονες, την ανθρωπότητα και το χρόνο. Αν έχει υποστεί το έγκλημα η ανθρωπότητα, μόνο ο χρόνος μπορεί να δώσει τη τιμωρία.

Έτσι μόνο θα υπάρξει επιτέλους λύτρωση.

Η σφαγή στην Νίκαια . 14-8-1920

Αφήγηση του Στάθη Λολοσίδη, πού κατόρθωσε να σωθεί απο την σφαγή, απο τό βιβλιο "ΟΙ ΤΕΛΕΥΤΑΙΕΣ ΜΕΡΕΣ ΤΗΣ ΝΙΚΑΙΑΣ", εκδοσεις "Τραπεζους"

"... Εγώ ήμουν έμπορος στην Νίκαια και είχα μεγάλη περιουσία.... Τό βράδυ της 14ης Αυγούστου ακουσαμε να πέφτουν, απο μακριά , κανόνια και ενομίσαμε πως ήταν ελληνικος στρατός που κατέβαινε να μας ελευθερώσει. Εμείναμε ξάγρυπνοι περιμένοντας την απελευθέρωσή μας ή την σφαγή.
Κατά τίς δύο τα μεσάνυχτα ακούσαμε να χτυπούν τις πόρτες μας οι Τούρκοι....
Επιαναν τους άνδρες απο το λαιμό και τις γυναίκες απο τα μαλλιά και τούς έβαζαν το μαχαίρι εμπρός στό στήθος.
Ήταν χιλιάδες Τούρκοι της Νίκαιας, και όλης της περιφέρειας τού Καραμουσλάρ, της Λεύκας, του Αϊνεγκιόλ. Είχαν έρθει ακόμη Τούρκοι απο τη Σαπάντζα και τό Αδά Παζάρ για να μας κλέψουν, για να μας σφάξουν, για να ατιμάσουν τις γυναίκες μας.
Ο Ντζεμάλ, οι αξιωματικοί και οι υπαξιωματικοί τους οδηγούσαν στην αρπαγή.
Μας είχαν βγάλει από τα σπίτια , τα υπόγεια και τις τρύπες, και φύλαγαν τις θύρες του φρουρίου, πού βρίσκεται μεσα στην κτισμένη Νίκαια για να μην μπορεσει να βγει και να γλυτώσει κανένας χριστιανός. Εις τό μεταξύ, είχαν βάλει πολλούς άνδρες και γυναίκες μεσα στην μεγάλη μαρμαρένια εκκλησία της Παναγίας, όπου έγινε η πρώτη Οικουμενική Σύνοδος, και τούς έσφαξαν λιανίζοντας τους.
Ο Ντζεμάλ διέταξε το δικό μας τμημα να τό πάνε πρός την πύλη της Λεύκας...
Ο κόσμος έκλαιγε και φώναζε...
....πέντε άνδρες κόψαμε τό σχοινί πού ήμασταν δεμένοι με τα δόντια μας και φύγαμε. Οι Τούρκοι πρόφτασαν και σκότωσαν τούς συντρόφους μου. Εγώ έτρεχα γρήγορα και οι σφαίρες σφυριζαν στ αυτιά μου.. Έπεσα κατω και κρύφτηκα σ΄ένα θάμνο...
Κάτω από τό θάμνο, μαζεμένος, έβλεπα τη μεγάλη σφαγή πού άρχισε να γίνεται μεσα στό ωχρό φεγγάρι. Τούς άνδρες τούς έσφαζαν μέ μεγάλες μαχαιριές και τούς πελεκούσαν. Τίς γυναίκες από έξι χρονών κοριτσάκια έως και τίς γριές τίς ατίμαζαν και τίς έσφαζαν... Έβαλα πολύ χώμα στ΄αυτιά μου για να μην ακούω. Έως τό μεσημέρι ατίμαζαν και ατίμαζαν και έκαναν τά κρέατα μικρά κομματάκια, και ύστερα έφεραν κάρα και μάζευαν τις σάρκες.
Από την δική μου οικογένεια έσφαξαν τη γυναικα μου Όλγα, τη μητέρα μου Σοφία, τόν αδελφό μου Κώστα, την κόρη μου Σοφία, Άλλους δέν είχα..
Έμεινα στό θάμνο μου όλο το απόγευμα και τη νύχτα βγήκα.."