ΣΤΡΟΦΗ ΚΑΙ ΚΡΙΣΗ ΣΤΗΝ ΣΠΙΘΑ

γραφει : η σύνταξη του φυλλομάντη
(Δημοσίευση: 8 Ιουλίου 2011) Σκέψεις και θέσεις της σύνταξης του φυλλομάντη για τις εξελίξεις και την στροφή στην Σπίθα-Κίνηση Ανεξαρτήτων Πολιτών.


Πέρασαν μόλις έξι μήνες από την ιδρυσή της κι η Σπίθα του Μίκη αντιμετωπίζει την δική της κρίση. Πυκνοί οι καιροί, αναδεικνύουν γρήγορα κι έντονα τις χρόνιες αρρώστιες στην ιδεολογία και την πολιτική και ιδίως στην ιδεολογία για την πολιτική, αρρώστιες που πρέπει να ξεπεράσει το κίνημα για να βρεί τον εαυτό του και που θέτουν ξανά και ξανά το σχετικό στοίχημα ώσπου να το αποσαφηνίσουν.
Το εξάμηνο αυτό, μερικές δεκάδες Σπίθες και γύρω στα πέντε έως δέκα χιλιάδες μέλη κάθε πολιτικής προέλευσης και επιπέδου αναμόχλευσαν τις ελπίδες ή/και τις εμμονές τους πίσω από το κάλεσμα του Μίκη, στηρίζοντας στις δικές του πρωτοβουλίες μα και στις δικές τους προσπάθειες το ειδικότερο στοίχημα να γίνουν όντως Σπίθες στην ιδεολογία και την πολιτική. Όπως πάντα, όμως, εδώ δεν γεννήθηκαν μόνο δυνατότητες κι ελπίδες, μα και αντάμωσαν μεγάλες αδυναμίες - που αποδείχθηκαν ανυπέρβλητες. Το Σπιθοδυναμικό, παρά τις εξαιρέσεις, διέθετε χαμηλό ιδεολογοπολιτικό επίπεδο, πολύ πίσω από το μέσο κοινωνικό το οποίο τουλάχιστον μισογνωρίζει τις ελλείψεις του όπως γνωρίζει πια και τα αδιέξοδα της αριστερής πραξεολογίας. Μα και ο ίδιος Μίκης, παρά τα πρωτοποριακά του στοιχεία, κινήθηκε στα όρια της πραξεολογίας αυτής, αποτυγχάνοντας πλήρως στην πολιτική διαμόρφωση του δυναμικού της Σπίθας και διαχωρίζοντας ουσιαστικά, εν τέλει, το πολιτικό του εγχείρημα από την Σπίθα.

Ο διακηρυκτικός λόγος του Μίκη στάθηκε πρωτοποριακός στο ύφος και στο περιεχόμενο και έτσι θα λειτουργήσει πλέον, ανεξάρτητα ακόμα κι από τον Μίκη ή την Σπίθα, όπως ένα τραγούδι που μόλις το αγαπήσει ο κόσμος δεν ανήκει πια στον δημιουργό του - το ξέρει καλά αυτό ο Μίκης. Και τούτο διότι ως πολιτική πρόταση αφήνει πίσω όχι μόνο την συστημική στασιμότητα αλλά και την γνώριμη αριστερή εναλλακτική της. Η στενοχώρια και ο απολογισμός, όμως, είναι πως αυτός ο λόγος ελάχιστα αφομοιώθηκε από τις Σπίθες, μα και δύσκολα υποστηρίχθηκε στην συνέχεια από τον ίδιο τον Μίκη, που επιχείρησε την πολιτική του μετουσίωση στο μεν κοινωνικό πεδίο με μονομερείς επικεντρώσεις (λογουχάρη μνημόνιο, στενή κι εμπαθής αντίληψη εθνικής ανεξαρτησίας κ.λπ), στο δε εσωσπιθικό πεδίο με τελεσιγραφικά συμπληρώματα ιδεολογικής καθαρότητας και με πρακτικές επιβολής. Φυσιολογικά επακόλουθα ήταν η διαρκής συρρίκνωση και ιδεολογοπολιτική στασιμότητα της Σπίθας, οι εσωτερικές καταγγελτικές συγκρούσεις και βέβαια η πλήρης υστέρησή της απέναντι στις εκρηκτικές κοινωνικοπολιτικές εξελίξεις της περιόδου. Η οργανωτική εσωστρέφεια και η μακρά σειρά διαδοχής οργανωτικών υπευθύνων είναι εδώ χαρακτηριστικά δείγματα της αδυναμίας του Μίκη να δει στις Σπίθες τα στοιχεία του υποκειμένου που ξεπερνούν τους γνωστούς εκτελεστικούς μηχανισμούς, πολύ δε περισσότερο να αναπτύξει μια πολιτική τέτοια ώστε η συμμετοχική ανάγκη κι απαίτηση να ξεπεράσει την αδέξια ή μικροπαραγοντίστικη έκφρασή της. Η κλασική αριστερή πεφωτισμένη γιακωβίνικη δεσποτεία στο όνομα του λαού βασίλευσε κι εδώ «έως ότου ο λαός ωριμάσει». Οσο για τα μικροτμήματα λαού (όπως πχ. οι Σπίθες), που συγκροτούν το δύσκολο εγχείρημα της υποκειμενικής του υπόστασης, αντιμετωπίζονται απλώς ως χειραγωγήσιμα ή αναλώσιμα πολιτικά στοιχεία χωρίς σημασία.
Η απόπειρα δεσποτικού ελέγχου της Σπίθας και πλήρους μετατροπής σε πειθήνιο υποστηρικτικό μηχανισμό, κορυφώθηκε την τελευταία περί την συνδιάσκεψη της Σπίθας περίοδο, οδηγώντας σε συγκρούσεις, προγραφές, αποχωρήσεις, δημιουργίες πλασματικών οργανώσεων, διαγραφές κι αυτοδιαλύσεις δεκάδων Σπιθών: ουσιαστικά στην διάλυση της Σπίθας.

Υπάρχει όμως και κάτι ακόμα, πέραν του εσω-δημοκρατικού, το οποίο διαπλέκεται σε αυτην την εξέλιξη και αποτελεί βασικό στοιχείο πολιτικής φυσιογνωμίας και κατεύθυνσης: πρόκειται για την μετακόμιση του πολιτικού σχεδίου του Μίκη από το αίτημα για βαθειά δημοκρατία και υπέρβαση του πολιτικού συστήματος στο έδαφος του αντι-μνημονιακού μετώπου, που επιχειρείται να συγκροτηθεί ως η σύγχρονη εκδοχή του Παλλαϊκού Μετώπου. Την στρατηγική αναπηρία του αντιμνημονιακού μετώπου (αναπηρία που ο φυλλομάντης προσπάθησε έγκαιρα να αναδείξει ήδη από τις αρχές του 2010) και την φανερή εδώ στροφή σε σχέση με τις διακηρύξεις της Σπίθας συμπληρώνουν η πολιτική στελέχωση του μετώπου αυτού, οι παρελκυστικές πρακτικές, οι εκλογικές του στοχεύσεις και οι προσωπικές στρατηγικές που όλα τους προέρχονται από τα πιο αναξιόπιστα τμήματα του ΠΑΣΟΚ αλλά κι από το βαθύτερο συστημικό παρασκήνιο. Ο γνώριμος παραγοντισμός «σωτήρων» αντάμωσε και πάλι με τον υποκειμενισμό των διανοούμενων και με περσόνες των media.
Δεν θεωρούμε ότι ο Μίκης έχει πλήρη συνείδηση των πολιτικών επιπτώσεων από τις εξελίξεις αυτές, ούτε όμως αγνοούμε ότι αποτελεί το κεντρικό πρόσωπο των αποφάσεων που τις διαμορφώνουν.

Ο φυλλομάντης, ως μικρή συμβολή στα τεκταινόμενα του κινήματος, θεωρεί υποχρέωσή του να πάρει πλέον τις αποστάσεις του από τις εξελίξεις αυτές και την Σπίθα, με την ίδια ευθύνη με την οποία υποστήριξε το εγχείρημά της το τελευταίο 6μηνο. Η ειδικότερη αυτή πολιτική μας αποστασιοποίηση δεν αίρει τον σεβασμό μας στην μεγάλη προσωπικότητα του Μίκη, παρά την απογοήτευσή μας για τις επιλογές του.
Τους αναγνώστες μας που επιθυμούν λεπτομερέστερη ενημέρωση για τα σχετικά γεγονότα κι εξελίξεις παραπέμπουμε στην Κεντρική ιστοσελίδα της Σπίθας και στις εκεί αποφάσεις και κείμενα του Μίκη, της Σ.Ε, αλλά και των μελών της Σπίθας που συμμετείχαν στον σχετικό διάλογο, εάν αυτά δεν έχουν αποσυρθεί σαν «εσωστρεφή», όπως προανήγγειλε ήδη ο Μίκης. Σχετικό υλικό ποικίλης αξιοπιστίας παρέχουν επίσης κι άλλες ιστοσελίδες Σπιθών ή τρίτων πού έχουν κάποια αναφορά στην Σπίθα, καθώς και η διασπιθική συζήτηση μέσω διακινούμενων e-mail.
Ο φυλλομάντης, έχει κατά καιρούς δημοσιεύσει κείμενα σχετικά με την Σπίθα, με τελευταίο το κείμενο του Α.Βαρβέρη με τίτλο « Σημειώσεις για την 1η συνδιάσκεψη - Ιούνιος 2011». Σαν περαιτέρω μικρό δείγμα του σχετικού προβληματισμού παραθέτουμε στην συνέχεια τις δύο τελευταίες αποφάσεις της συνέλευσης της Σπίθας Χαλανδρίου-Βριλησσίων, καθώς και απόσπασμα από πρόσφατο δημοσίευμα του «φίλου της Σπίθας» Χρ. Γιανναρά.

ο φυλλομάντης, 7 Ιουλίου 2011

Η ΣΠΙΘΑ - ΚΑΛΕΣΜΑ ΤΟΥ ΜΙΚΗ

γραφει : Φυλλομάντης

(Δημοσίευση: 2 Δεκεμβρίου 2010) Κίνηση Ανεξάρτητων Πολιτών με το όνομα Σπίθα, ίδρυσε  με ομιλία του ο Μίκης, χθες  1 Δεκεμβρίου 2010 και μας καλεί όλους να συμμετάσχουμε.      Η κίνηση δεν αποσκοπεί σε δημιουργία κόμματος, αλλά στη δραστηριοποίηση των πολιτών  με στόχο την Εθνική Ανεξαρτησία, την Λαϊκή Κυριαρχία και την Πατριωτική Αναγέννηση.  Μια αναγέννηση αναγκαία μπροστά στα χτυπήματα που δέχονται ήδη η Εθνική Ανεξαρτησία και η Λαϊκή Κυριαρχία, καθώς και μπροστά στους περαιτέρω μεγάλους κινδύνους που αντιμετωπίζει η χώρα. Με κεντρικό Σύνθημα την Ανυπακοή,                                                 η Σπίθα μιας Πατριωτικής Αναγέννησης      Κίνηση Ανεξάρτητων Πολιτών με το όνομα Σπίθα, ίδρυσε ο Μίκης χθες 1 Δεκεμβρίου 2010 και μάς καλεί όλους να συμμετάσχουμε.      Η κίνηση δεν αποσκοπεί σε δημιουργία κόμματος, αλλά στη δραστηριοποίηση των πολιτών  με στόχο την Εθνική Ανεξαρτησία, τη Λαϊκή Κυριαρχία και την Πατριωτική Αναγέννηση.  Μια αναγέννηση αναγκαία μπροστά στα χτυπήματα που δέχονται ήδη η Εθνική Ανεξαρτησία και η Λαϊκή Κυριαρχία, καθώς και μπροστά στους περαιτέρω μεγάλους κινδύνους που αντιμετωπίζει η χώρα.      Η  Σπίθα θα ανάψει  σε  3  βασικούς άξονες 1)  Δημιουργία τοπικών κι εργασιακών επιτροπών, με πρωτοβουλία των πολιτών, οι οποίες και θα συντονίσουν τη δράση τους στην πορεία, με τη συμμετοχή και του ίδιου του Μίκη. 2)  Ανάπτυξη ζυμώσεων για την κατάσταση στη χώρα και τις αναγκαίες διεξόδους, καθώς και δημόσια επεξεργασία των προτάσεων των πολιτών και των ειδικότερων σχεδίων που απαιτούνται. 3)  Ανυπακοή στις κυβερνητικές αποφάσεις και τις εντολές των διεθνών κέντρων.       Σύνοψη της ομιλίας του Μίκη      Ο Μίκης ανακοίνωσε την ίδρυση της Σπίθας, στο αμφιθέατρο του Ιδρύματος Μ. Κακογιάννη, όπου σε μια μαραθώνια ομιλία, ανέλυσε την κατάσταση της χώρας, τους περαιτέρω κινδύνους, τις πηγές τους, την ανάγκη των αντιστάσεων, τις ειδικότερες προοπτικές. Μιας τέτοιας ομιλίας, δύο και πλέον ωρών, επιχειρούμε εδώ την αποδελτίωση, σε τρία κεφάλαια (οι τίτλοι είναι δικοί μας) και με τρόπο αναγκαστικά τηλεγραφικό. Το πλήρες κείμενο της ομιλίας του Μίκη, υπό τον τίτλο Σπίθα, καθώς και σχετικό DVD, διατίθεται στα βιβλιοπωλεία, ενώ ίσως δημοσιευθεί και στον Τύπο. Η τωρινή κατάσταση, οι ευθύνες και η Ανυπακοή• Η χώρα βρίσκεται υπό ξένη διακυβέρνηση με την κυβερνητική ευθύνη και σύμπραξη.• Το Μνημόνιο περιλαμβάνει πρωτοφανείς και αντισυνταγματικούς όρους εθνικών παραχωρήσεων. • Η δημοσιονομική πηγή της κρίσης βρίσκεται στη δεκαετία του ΠΑΣΟΚ του ‘80, οπότε το Δημόσιο Χρέος υπερτριπλασιάσθηκε, και όχι στις μετέπειτα κυβερνητικές περιόδους όπου αποδόθηκε.• Στο Μνημόνιο οδήγησε παραπέρα, η σημερινή κυβέρνηση, ενώ υπήρχαν περιθώρια έγκαιρης δανειοληψίας το φθινόπωρο του 2009, και αυτόχθονης δημοσιονομικής εξυγίανσης στη συνέχεια.• Η καθοριστική ευθύνη του ΠΑΣΟΚ τότε και τώρα, οι ψευδείς υποσχέσεις με τις οποίες εξελέγη το 2009, καθώς και η σημερινή στήριξη του στο 20% μόνο των ψηφοφόρων, αποδεικνύουν ότι «ο βασιλιάς είναι γυμνός», στερούν την κυβερνητική δημοκρατική νομιμοποίηση και επιβάλλουν την Ανυπακοή.• Στον συνταγματικό και εθνικό κυβερνητικό κατήφορο, έχει ευθύνες κι ολόκληρη η Βουλή η οποία και τον νομιμοποιεί, καθώς και ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας. Οι βαθειές αιτίες και οι κίνδυνοι για τη χώρα • Η κατάσταση στη χώρα μας συνδέεται με τη διεθνή κρίση του καπιταλισμού, τις δικές μας ευθύνες, αλλά και τα ειδικότερα αμερικανικά σχέδια για την περιοχή.• Τα σχέδια αυτά αποτελούν μέρος της αμερικανικής ιμπεριαλιστικής πολιτικής, η οποία και έχει πλέον αναγορεύσει ακόμα και τα βασανιστήρια σε επίσημη πολιτική, προς ντροπή της μεγάλης αυτής χώρας.• Στα αμερικανικά σχέδια για την Ελλάδα βρίσκεται η εθνική συρρίκνωση με εδαφικές αποσπάσεις σε Ήπειρο, Μακεδονία, Θράκη, Αιγαίο, όπως και με το σχέδιο Ανάν, το οποίο σχεδιάστηκε με τη συμμετοχή σημερινών κυβερνητικών στελεχών, και το οποίο δεν έχει αποσυρθεί.• Στα σχέδια αυτά βρίσκεται επίσης από δεκαετίες η παθητικοποίηση κι εξουδετέρωση του ελευθέρου φρονήματος του ελληνικού λαού, με την καταστροφή της γλώσσας, της θρησκείας και του πολιτισμού του, μέσα από ύπουλες και συστηματικές προσπάθειες.• Στα σχέδια αυτά, περιλαμβάνονται επίσης οι θεραπείες-σοκ με αντιλαϊκά χτυπήματα σε πολλά μέτωπα μαζύ, ώστε η κοινωνία να αδρανοποιείται.• Τα σχέδια αυτά έχουν προχωρήσει σε σημαντικό βαθμό, με ιδιαίτερες ευθύνες του ΠΑΣΟΚ αλλά και με την ευθύνη όλου του πολιτικού συστήματος, κυρίως των κυβερνήσεων αλλά και της Αριστεράς.• Το πολιτικό σύστημα έχει σαπίσει στο σύνολό του και δε μπορεί να ανταποκριθεί στις ανάγκες της χώρας.  Η αναγκαία Πατριωτική Αναγέννηση • Οι Έλληνες οφείλουμε να αντισταθούμε σε όλα αυτά, οι Έλληνες μπορούμε μόνοι μας να αναλάβουμε τις τύχες της χώρας μας, οι Έλληνες πρέπει να πούμε ότι η Ελλάδα ανήκει στην Ελλάδα.• Η πορεία αυτή απαιτεί την άμεση απαλλαγή από το Δημόσιο Χρέος, με κύριο μέσο την επώνυμη φορολόγηση των εχόντων, περιλαμβανομένων των τραπεζών και της Εκκλησίας, καθώς και με συμψηφισμό γερμανικών χρεών και οφειλομένων στη χώρα γερμανικών αποζημιώσεων.• Παράλληλα είναι απαραίτητη η παραγωγική ανασυγκρότηση της χώρας με κατάλληλους τομεακούς σχεδιασμούς, με την αξιοποίηση των εθνικών μας πόρων, και με ανάπτυξη οικονομικής συνεργασίας με τη Ρωσία και την Κίνα.• Βασική στην οικονομική μας ανασυγκρότηση είναι η προσαρμογή των Καταναλωτικών μας συνηθειών στην Παραγωγική μας δυνατότητα, καθώς και η εξοικονόμηση πόρων, όπως από τις αμυντικές δαπάνες.• Μέσα σε αυτά, η αμυντική μας προτεραιότητα πρέπει να παραμένει βασική εν όψει εθνικών κινδύνων, «κι αν αυτό είναι αντιφατικό με τα προηγούμενα, βλέπετε είμαι άνθρωπος των αντιφάσεων ...» (εδώ έχουμε ένα μάθημα πολυεπίπεδο από τον Μίκη).• Βασική στην ανασυγκρότηση της χώρας μας είναι η Παιδεία η οποία και πρέπει να επανασχεδιαστεί με στόχο τη δημιουργία μορφωμένων, δημιουργικών κι ελεύθερων ανθρώπων.• Η ανασυγκρότηση και διεθνής πορεία της χώρας πρέπει να υποστηριχθεί από πρωτοβουλίες μιας Εθνικής Επιτροπής όπου θα συμμετέχουν πρόσωπα κύρους, και η οποία θα πρέπει να επισκεφθεί άμεσα την Άγκυρα, τη Μόσχα το Πεκίνο και το Βερολίνο.• Σε όλα αυτά στρατεύεται η Σπίθα, με τις πρωτόβουλες Επιτροπές της, τις απαραίτητες Ζυμώσεις, την επιβαλλόμενη Ανυπακοή, για να μετατραπεί η Σπίθα στη μεγάλη φωτιά που χρειάζεται η χώρα.        Ανταποκρινόμαστε - Συμμετέχουμε      Στο κάλεσμα αυτό του Μίκη συμμετέχουμε όλοι όσοι συμμεριζόμαστε τους βασικούς αυτούς προβληματισμούς για τη χώρα και την κοινωνία, όλοι όσοι αναζητάμε μια ευκαιρία οι αγωνίες και οι ελπίδες μας να δημιουργήσουν έναν δρόμο συνάντησης τόσο μεταξύ τους όσο και με τα πράγματα. Συμμετέχουμε στη Σπίθα με τις δικές μας αποχρώσεις, αποκλίσεις και συνεισφορές, με τις δικές μας σκέψεις και πρωτοβουλίες, με τις δικές μας χωριστές προτεραιότητες. Παίρνουμε πρωτοβουλία για δημιουργία Επιτροπών Σπίθας, για πρακτικές Σπίθας.      Η Σπίθα, όπως έγινε σαφές από τον Μίκη, στηρίζεται στην Πρωτοβουλία κι όχι στην Καθοδήγηση.  Έτσι κι ο συντονισμός των επιτροπών θα προκύψει πρωτόβουλα, ενώ θα υπάρξουν στην πορεία συντονιστικές ή άλλες πρωτοβουλίες του Μίκη, ο οποίος ήδη αναφέρθηκε σε μικρή συντονιστική ομάδα, όχι όμως προς το παρόν στη σύνθεση της.      Ο φυλλομάντης ανταποκρίνεται φυσικά στο κάλεσμα αυτό και συμμετέχει. Η ενημερωτική του διαθεσιμότητα στο πλαίσιο των πρωτοβουλιών της Σπίθας, η συμμετοχή του στις Ζυμώσεις της, καθώς και η διάθεση όλου του υλικού του σ' αυτή, είναι αυτονόητα.  Ίσως όμως και να μπορούσε να συμμετάσχει ειδικότερα σε αναγκαίες Διαδικτυακές Πρωτοβουλίες Σπίθας,  πράγμα που θα διερευνήσει άμεσα. Για τον λόγο αυτό ζητά εδώ τις  απόψεις των αναγνωστών του, καθώς και ειδικότερα όσων διαθέτουν κάποιο Site.                                                         ο φυλλομάντης, 2 Δεκεμβρίου 2010

"Από πείσμα και τρέλα θα ζω σε τούτη δω τη χώρα!"

Από τον ιστότοπο του "Φυλλομάντη"

γραφει : Γιώργος ΜΑΛΦΑΣ

(Δημοσίευση: 5 Νοεμβρίου 2010). Είναι ο πανηγυρικός για την 28η Οκτωβρίου. Εκφωνήθηκε από τον θεολόγο του Γυμνασίου Σαγέικων από τον άμβωνα της εκκλησίας. Και έμειναν όλοι άφωνοι...   "Από πείσμα και τρέλα θα ζω σε τούτη δω τη χώρα!"                                               του Γιώργου Μάλφα, θεολόγου                                                    ( malfasg@gmail.com )      Εβδομήντα χρόνια μετά...      Γιορτάζεις την Εθνική Αντίσταση του Λαού μας, τραγουδάς «γυναίκες Ηπειρώτισσες», υψώνεις αμήχανα σημαίες, χορεύεις από κεκτημένη συνήθεια στις πλατείες... Φέτος όμως, δυσκολεύεσαι να πεις το «ΟΧΙ». Δεν είσαι  σίγουρος, αμφιβάλλεις. Φοβάσαι τους συνειρμούς, τις πιθανές παρεξηγήσεις. Τρέμεις τις συνέπειες...      Χρόνια τώρα, επαναλάμβανες τελετουργικά μονότονα το «ΟΧΙ» του παππού σου. Καμάρωνες τη θυσία του, θριαμβολογούσες αδαπάνητα για τα κατορθώματα και τους ηρωισμούς της γενιάς του. Στις δεκαετίες όμως που ακολούθησαν κατασπατάλησες νωχελικά την ελευθερία που σου χάρισε! Έφτιαξες τη ζωή σου... Το δικό σου, επιτέλους, σπίτι, και το δικό σου εξοχικό. Έκανες ταξίδια μακρινά και πολυδάπανα, σε προορισμούς εξωτικούς. Αγόρασες πρώτο και μετά δεύτερο αυτοκίνητο. Χρεώθηκες ασυλλόγιστα δάνεια, δόσεις και κάρτες που αφειδώς σου πρόσφεραν οι τράπεζες. Μπούχτισες τα παιδιά σου φροντιστήρια και ιδιαίτερα, να σπουδάσουν προσοδοφόρα επαγγέλματα, να γίνουν υψηλόβαθμα «στελέχη διοίκησης επιχειρήσεων». Εκμεταλλεύτηκες, με όλους τους δυνατούς τρόπους, τους μετανάστες που είχαν την ανάγκη σου, για να μαζέψουν τις ελιές σου, να χτίσουν και να καθαρίσουν το σπίτι σου, να... φυλάξουν τα παιδιά σου. Έπαιξες στο Χρηματιστήριο το κληρονομημένο βιος των γονιών σου και αγόρασες «αέρα» που σου πούλησαν οι αετονύχηδες της ελεύθερης αγοράς. Συναλλάχθηκες μ' αυτό το άθλιο κράτος κάτω απ' το τραπέζι κάμποσες φορές, δεν θυμάσαι και συ πόσες... για τη στρατιωτική θητεία του γιου σου, το διακανονισμό της εφορίας, το αυθαίρετο δίπλα στη θάλασσα, το διορισμό στην επίζηλη δημοσιοϋπαλληλία, τη λίστα αναμονής σε κάποιο νοσοκομείο. Διασκέδασες την πλήξη σου βόσκοντας αμέριμνα στα λιβάδια της τηλεόρασης, κάνοντας φωτοσύνθεση με την προπαγάνδα και το γούστο των αχρείων της κάθε εξουσίας. Ατίμασες την ψήφο σου ξανά και ξανά για μια «εξυπηρέτηση», εκδούλευση των φαύλων της κομματοκρατίας, των επαγγελματιών και των κληρονόμων της πολιτικής.      Φέτος όμως, τα πράγματα δεν είναι όπως παλιά. Η γιορτή δεν είναι πια γιορτή. Μεγάλα λόγια δεν βγαίνουν απ' το στόμα. Φειδωλή και ντροπαλή η εθνική σου αξιοπρέπεια προσποιείται, καμώνεται πως γιορτάζει κάτω απ' το αυστηρό βλέμμα της επιτήρησης.  Στενάχωρα όλα. Μέσα μας, γύρω μας, παντού. «Το αδιέξοδο της χώρας στις ψυχές των κατοίκων της». Πατρίδα υποτελής και υπόχρεη. Πατρίδα «πεδίο βολής φθηνό». Πατρίδα έρμαιο της απληστίας των τοκογλύφων, των ισχυρών του χρήματος, των δανειστών που γυρεύουν πίσω τα λεφτά τους. Σε υποτιμούν σήμερα άμοιρη πατρίδα μου για να σε αγοράσουν τζάμπα αύριο.      Πεθαίνω σαν χώρα! Ακούς την κραυγή; Βλέπεις και συ το κακό που μας βρήκε; «Όποιος δεν έχει δει ανθρώπους να πεθαίνουν σφυροκοπημένοι από αόρατο χέρι στους δρόμους, δεν μπορεί να καταλάβει τι σημαίνει και τι είναι ο θάνατος μιας χώρας...».       Πατρίδα, κατοχή και αντίσταση: κι αν οι λέξεις άδειασαν με τα χρόνια, δεν φταίνε οι λέξεις, οι ζωές μας άδειασαν! Πριν λιποψυχήσουν οι λέξεις, λιποψυχεί το φρόνημα των ανθρώπων, η θέληση των λαών να παραμείνουν αδούλωτοι. Όχι παιχνίδια με τις λέξεις! Ποιος δικαιούται να μιλάει στη γιορτή σήμερα για πατρίδα, για κατοχή και αντίσταση; Οι πατριδοκάπηλοι που κάθε φορά, την κρίσιμη στιγμή, συνθηκολογούσαν με τον κατακτητή; Ή μήπως, οι πολιτικές και οικονομικές ελίτ που εγκατέλειπαν την πατρίδα και το λαό την ώρα της μάχης, για να επιστρέψουν κατόπιν ως εθνοσωτήρες και ελευθερωτές;       «Ποιος είναι, λοιπόν, πατριώτης;»      Ο Άρης Βελουχιώτης, το τραγικό αυτό σύμβολο της Αντίστασης του Λαού μας, έχει κάτι να σου πει: «Ποιος είναι ο πατριώτης; Αυτοί ή εμείς; Το κεφάλαιο δεν έχει πατρίδα και τρέχει νάβρει κέρδη σ' όποια χώρα υπάρχουνε τέτοια. Γι' αυτό δε νοιάζεται κι ούτε συγκινείται με την ύπαρξη των συνόρων και του κράτους. Ενώ εμείς, το μόνο που διαθέτουμε, είναι οι καλύβες μας και τα πεζούλια μας. Αυτά, αντίθετα από το κεφάλαιο που τρέχει, όπου βρει κέρδη, δεν μπορούν να κινηθούν και παραμένουνε μέσα στη χώρα που κατοικούμε. Ποιος, λοιπόν, μπορεί να ενδιαφερθεί καλύτερα για την πατρίδα του; Αυτοί που ξεπορτίζουνε τα κεφάλαιά τους από τη χώρα ή εμείς που παραμένουμε με τα πεζούλια μας εδώ;»       Εδώ θα παραμείνουμε, δε θα φύγει κανείς, κυνηγημένε απ' όλους Καπετάνιε! Εδώ, να φυλάμε τα πεζούλια που μας άφησες! Θα μοιραστούμε αν χρειαστεί ακόμη και τη φτώχια μας, την ανάγκη, την οργή μας, μα δεν θα εγκαταλείψουμε. Γι' αυτό:      «Τα καράβια μου καίω / δεν θα πάω πουθενά...                 Κι ας μη μου 'χεις χαρίσει ποτέ / ένα χάδι ως τώρα / πάντα εδώ θα γυρνώ             από πείσμα και τρέλα θα ζω / σε τούτη τη χώρα / ώσπου να βρω νερό                     γιατί ανήκω εδώ.      Σταυρωμένη πατρίδα / μες στα μάτια σου είδα / της ανάστασης φως».              (Τα καράβια μου καίω, Ν. Πορτοκάλογλου)                                                                 Πάτρα, Οκτώβριος 2010