Κωνσταντινούπολη 1955: Ο ψυγειοθραύστης, αναφέρει στον λοχαγό του

" Ακριβέ μου μεγάλε αδελφέ και γενναίε διοικητά μου,
Λοχαγέ μου, πρίν κάθε άλλο, να σας δώσω μερικάς πληροφορίας περί της προσφιλούς μας Ισταμπούλ. Αν καί επληροφορήθητε τα νέα απο τό ραδιόφωνον και τας εφημερίδας, νομίζω ότι θα δώσετε περισσότερον πίστιν αν πληροφορηθήτε τα πράγματα από γράμμα πηγής εμπράκτως μετασχούσης εις τά γεγονότα. Κατά την περί ής πρόκειται Τετάρτην [στήν πραγματικότητα Πέμπτη και Παρασκευή] [...] η υπό του ραδιοφώνου μετάδοσις της ειδήσεως περί της εις την οικίαν τού Ατατούρκ* ριφθείσης βόμβας, εξήγειρεν ολόκληρον την νεολαίαν, και κάθε γωνία τής Ισταμπούλ εγέμησε και εξεχείλησε από πλήθος κόσμου. Τά πλήθη ταύτα, καθ΄ομάδας και με ρόπαλα, τας αξίνας, τα φτυάρια και τα κομμάτια σίδερα πού εκρατούσαν εις τα χέρια, εξορμώντα εις κάθε συνοικίαν χωριστά, έκαυσαν και εκρήμνισαν τα μαγαζιά και πρό πάντων τα σπίτια των Ρωμιών, και κατέστρεψαν τα πράγματά των.
Μέσα σέ όλους αυτούς είχον και εγώ μίαν ομάδα. Ετύλιξα μίαν τουρκικήν σημαίαν εις τόν λαιμόν μου, εφόρεσα ένα καπέλλο φέτρ και με ένα σίδερο εις το ένα χέρι, και κρατώντας ένα μαχαίρι εις τό άλλο, ερημάξαμεν όλα τα εις τό Εντιρνέκαπού μας ρωμαίικα σπίτια.
Μόνη η ιδική μου ομάς, αποτελούμενη από δέκα-δεκαπέντε άτομα τό πολύ , εχαλάσαμεν έως τας 2.27 της νυκτός είκοσι τρία ρωμαίικα σπίτια, είκοσι ένα ρωμαίικα ταξί, και τρία μαγαζιά, ένα καφενείον, ένα κουρείον και πέντε ραφεία.
Αχ λοχαγέ μου, κατεστρέψαμεν και εσπάσαμεν περισσότερα από είκοσι ψυγεία, είκοσι πέντε ραδιόφωνα, ραπτομηχανάς, μεταξωτά υφάσματα, πολυθρόνες καί όλα τα πολύτιμα έπιπλα και εφύγαμε [...]
Τέλος την νύκτα, περί ώραν ίσως 2.30, ίσως 3.00, εκηρύχθη ο στρατιωτικός νόμος και ο καθένας εγύρισε στό σπίτι του.
Η διεύθυνσίς μου Κωνσταντινουπόλεως:
Κύριον Σαλίχ Κιρμιζί, Τεκίρ Σαράι Τζαδδεσή, Λιμοντζή Χουσεΐν σοκάκ αρ. 3, Εντιρνέκαπου-Ινσταμπούλ.
Ο πιστός αδελφός σας Υπαξιωματικός Μ. Σαλίχ Κιρμιζί.

* Οπως αποδέιχτηκε απο τις επίσημες ελληνικές και τουρκικές εκθέσεις , ο δυναμίτης τοποθετήθηκε από τούς ίδιους τούς Τούρκους ως σινιάλο για την εξαπόλυση τού πογκρόμ.

Από τό βιβλίο τού Σπύρου Βρυώνη "Ο μηχανισμός της καταστροφης. Τό Τουρκικό πογκρόμ της 6ης-7ης Σεπτεμβρίου 1955 και ο αφανισμός της Ελληνικης κοινότητας της Κωνσταντινούπολης", σελ 118-119, εκδόσεις ΕΣΤΙΑΣ

Η εκδίωξη των Ελλήνων της Κωνσταντινούπολης (6-7 Σεπτεμβρίου 1955) και ο ρόλος του τουρκικού προξενείου της Κομοτηνής. Τού Φάνη Μαλκίδη

Του Φάνη Μαλκίδη Η έκρηξη τη νύχτα της 6ης προς την 7η Σεπτεμβρίου 1955 στον κήπο του τουρκικού προξενείου Θεσσαλονίκης και έξω από το φερόμενο ως σπίτι του Mustafa Kemal(1), θα αποτελέσει την αφορμή για το πρωτοφανή για τα παγκόσμια χρονικά διωγμό μίας αυτόχθονης ομάδας. Των Ελλήνων της Κωνσταντινούπολης, οι οποίοι λίγα χρόνια πριν είχαν εξοντωθεί οικονομικά, με τον κεφαλικό φόρο. Ο κλητήρας του τουρκικού προξενείου έπεσε σε αντιφάσεις, σχετικά με τα αίτια της έκρηξης και τελικά ομολόγησε ότι αυτός έβαλε τη βόμβα, προσθέτοντας ότι του την έδωσε ο Οktay Egin, φοιτητής της Νομικής του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, από την Κομοτηνή, ο οποίος και ομολόγησε την πράξη του. Ο Εgin είχε εισαχθεί στο Πανεπιστήμιο χωρίς εξετάσεις και ο πατέρας του, Faik Egin, δάσκαλος στο σχολείο της Σαλμώνης Ροδόπης είχε υποστηριχθεί μαζί με τον Οsman Ustunder, από το τουρκικό προξενείο της Κομοτηνής, ως υποψήφιος βουλευτής των Φιλελευθέρων το 1952. Ο Οktay Egin αφέθηκε ελεύθερος με εγγύηση και ο τούρκος πρόξενος της Κομοτηνής Αhmet Umar, τον φυγάδευσε στην Τουρκία ,όπου εργάστηκε αρχικά στον ραδιοσταθμό της Κωνσταντινούπολης, στη διεύθυνση του Αστυνομικού σώματος, στην Οργάνωση Πληροφοριών (ΜΙΤ), ενώ το 1993 διορίστηκε νομάρχης στην Καππαδοκία.
Μετά το συμβάν, η εφημερίδα Ιnstabul Ekspress σε έκτακτο παράρτημα της παραποίησε τα γεγονότα χρησιμοποιώντας το φανατισμό, που είχε δημιουργηθεί στον Τουρκικό λαό λόγω του αντιαποικιοκρατικού αγώνα της ΕΟΚΑ προέτρεψε σε επεισόδια εναντίον των Ελλήνων. Πρωταγωνιστικό ρόλο θα κρατήσουν οι εθνικιστικές οργανώσεις και σωματεία όπως «Η Κύπρος είναι Τουρκική».
Μέσα σε εννέα περίπου ώρες καταστράφηκαν ολοσχερώς 1004 σπίτια, ενώ άλλα περίπου 2500 υπέστησαν μεγάλες ζημιές. Καταστράφηκαν επίσης 4348 καταστήματα, 27 φαρμακεία, 26 σχολεία, 5 σύλλογοι, οι εγκαταστάσεις 3 εφημερίδων, 12 ξενοδοχεία, 11 κλινικές, 21 εργοστάσια, 110 ζαχαροπλαστεία και εστιατόρια, 73 εκκλησίες, ενώ συλήθηκαν πάρα πολλοί τάφοι καθώς και οι τάφοι των πατριαρχών στην Μονή Βαλουκλή. Τουλάχιστον 30 Έλληνες σκοτώθηκαν και εκατοντάδες άλλοι κακοποιήθηκαν. Το μίσος εναντίον των ιερωμένων ήταν πρωτόγνωρο, αφού πολλοί απ’ αυτούς ξυλοκοπήθηκαν, άλλοι γυμνώθηκαν και διαπομπεύθηκαν, εξαναγκαζόμενοι να φωνάζουν: «Η Κύπρος είναι τουρκική». Ο Επίσκοπος Παμφίλου Γεράσιμος και ο μοναχός Χρύσανθος Μαντάς ξυλοκοπήθηκαν μέχρι θανάτου, ο Μητροπολίτης Ηλιουπόλεως Γεννάδιος παρεφρόνησε από τους ξυλοδαρμούς και ύστερα από λίγο χρόνο πέθανε, ενώ διάκονος υπέστη περιτομή.
Εκεί όμως που ο όχλος έδρασε ανελέητα ήταν εναντίον των Ελληνίδων. Σε 2000 (!) υπολογίζονται οι βιασμοί, αν και επισήμως καταγγέλθηκαν μόνο 200, για ευνόητους λόγους... Επίθεση από οργανωμένες ομάδες , δέχθηκε και το ελληνικό προξενείο στη Σμύρνη, το ελληνικό περίπτερο στην έκθεση της πόλης, όπου σχίσθηκε η ελληνική σημαία, ενώ οι Έλληνες αξιωματικοί που υπηρετούσαν στο στρατηγείο του ΝΑΤΟ, διασώθηκαν την τελευταία στιγμή, αν και οι γυναίκες τους πάλι για ευνόητους λόγους δεν αναφέρθηκε σχεδόν ποτέ, ότι βιάσθηκαν.
Μετά τις δολοφονίες των Ελλήνων και τις καταστροφές των ελληνικών περιουσιών, ο Μenderes, ο οποίος αργότερα απαγχονίστηκε (και για αυτά τα γεγονότα) κήρυξε το στρατιωτικό νόμο, συνελήφθησαν πάνω από 2000 άτομα, μεταξύ αυτών ο Αsiz Nesin, ο Κemal Tahir, ο Νazim Hikmet, ενώ προβλήθηκαν ως υπεύθυνοι των ταραχών οι κομμουνιστές.
Οι ζημιές που προκλήθηκαν εκτιμήθηκαν από την τουρκική κυβέρνηση, στα 70 εκατομμύρια λίρες, ενώ μόνο οι καταστροφές στις εκκλησίες , όπως σημείωσε το Παγκόσμιο Συμβούλιο Εκκλησιών, ήταν 150 εκατομμύρια δολάρια. Συνολικά οι ζημιές υπολογίζονται σε πάνω από 300 εκατομμύρια δολάρια (2).
Στις 22 Οκτωβρίου 1955, μετά τις αμερικανικές πιέσεις, η Τουρκία, σε μια κίνηση ηθικής ικανοποίησης της Ελλάδας ανέφερε σε ανακοίνωσή της τα εξής:
«προς ηθικήν αποκατάστασιν και έκφρασιν αποτροπιασμού δια την επίθεσην προς την ελληνικήν σημαίαν και την καταστροφήν του ελληνικού προξενείου κατά τα γεγονότα της 6-7 Σεπτεμβρίου η ελληνική σημαία θα υψωθεί εις το νέο κτίριον του προξενείου της Σμύρνης και θα απονεμηθούν εις αυτήν τιμαί υπό τουρκικών και ελληνικών τμημάτων ,θα ανακρουσθούν δε οι εθνικοί ύμνοι των δύο χωρών».
Δύο μέρες αργότερα ο Τούρκος Υπουργός των Εξωτερικών παρουσία τουρκικού αγήματος ύψωσε την ελληνική σημαία στη Σμύρνη. Στην τελετή όπου ήταν παρόντες όλοι οι αξιωματικοί των ΗΠΑ, μίλησαν ο υπουργός συγκοινωνιών της Τουρκίας, ο Έλληνας πρεσβευτής στην Άγκυρα Δ. Καλλέργης, με θερμά λόγια για την «ελληνοτουρκική φιλία». Ο Η. Ηλιού όμως βουλευτής της ΕΔΑ για το ίδιο θέμα δήλωνε ότι «συνεκαλύφθησαν οι κανιβαλισμοί της Κωνσταντινουπόλεως και της Σμύρνης το ισχυρόν αυτό όπλον το οποίον διέθετεν η Ελλάς, δια να καταστήση τους αντίδικους της Κυπριακής ελευθερίας, υπόδικους ενώπιον της διεθνούς κοινής γνώμης».
Τελικά δόθηκαν ως αποζημίωση για τις καταστροφές δόθηκαν 3 εκατομμύρια λίρες στα ιδρύματα της Κωνσταντινούπολης, που έπαθαν σοβαρές ζημιές, ενώ έχει ενδιαφέρον ότι η Ελλάδα δεν έλαβε κανένα μέτρο εναντίον των μουσουλμάνων της Θράκης και δε σημειώθηκε κανένα επεισόδιο βίας εναντίον τους.
Για τα επεισόδια το Σεπτέμβριο του 1955 στην Κωνσταντινούπολη και τη Σμύρνη, μετά το πραξικόπημα του στρατηγού Gursel (27 Μαΐου 1960), το πόρισμα της ανακριτικής ομάδας, απέδειξε ότι 250 αστυνομικοί με πολιτικά πήραν μέρος στα γεγονότα. Στις δίκες του Αdnan Menderes και του υπουργού Εξωτερικών Faid Zorlu, που έγιναν από τις 20-10-1960 έως και 5-1-1961, βρέθηκαν ένοχοι και μαζί με το Νομάρχη Σμύρνης, καταδικάσθηκαν σε 5 χρόνια, ενώ οι δύο πρώτοι απαγχονίστηκαν για μια σειρά από άλλα αδικήματα.
Η προβοκάτσια με τη βόμβα στο τουρκικό προξενείο της Θεσσαλονίκης έδειξε ότι ο παρακρατικός μηχανισμός που έδρασε ήταν μέρος του τουρκικού κράτους, το προξενείο της Κομοτηνής εν προκειμένω. (Είναι πολύ επίκαιρη και σήμερα αυτή η σύνθεση κράτους- παρακράτους με την «Εργκενεγκόν»). Αποτέλεσμα αυτής της κρατικής- παρακρατικής βίας είναι η εκδίωξη των Ελλήνων της Κωνσταντινούπολης το 1955 και στη συνέχεια το 1964. Έχει όμως ενδιαφέρον να ξαναγίνει συζήτηση και να αναθεωρηθούν ορισμένες απόψεις για το αν εξυπηρετεί διπλωματικούς σκοπούς το τουρκικό προξενείο της Κομοτηνής, και αν μπορεί σε περιόδους έντασης, όπως το 1955 λόγω Κύπρου, να ξαναγίνει εστία εν δυνάμει προβοκάτσιας και εξυπηρέτησης εθνικιστικών στόχων της Τουρκίας στη Θράκη. Το ζήτημα είναι κρίσιμο και σοβαρό. Αποτελεί μέρος μίας μεγάλης πολιτικής και ειλικρινούς συζήτησης που οφείλει να γίνει και μάλιστα τώρα που θυμόμαστε το ρόλο τουρκικού προξενείου της Κομοτηνής και του μηχανισμού του (και) στην εκδίωξη των Ελλήνων της Κωνσταντινούπολης.

1. Η ελληνοτουρκική προσέγγιση στην περίοδο του μεσοπολέμου ,ανανεώθηκε αρκετές φορές , από τον Μεταξά. Στο πλαίσιο αυτό σημειώνεται η απόφαση της 12ης Φεβρουαρίου του 1937, του Δημοτικού Συμβουλίου Θεσσαλονίκης με το οποίο χαρίστηκε το σπίτι , όπου λέγεται ότι γεννήθηκε ο Κεμάλ. Η ιδέα και η απόφαση να δοθεί το σπίτι αυτό στην Τουρκία, το καθεστώς Μεταξά την προωθούσε με διάφορους τρόπους, με τον φιλικό του τύπο να κρατά πρωταγωνιστική θέση. Αρκετοί όμως υποστήριξαν ότι ο Κεμάλ δεν γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη, και η επιμονή της τουρκικής πολιτικής να λειτουργήσει το τουρκικό προξενείο στο συγκεκριμένο χώρο , εξυπηρετούσε άλλους στόχους της .Το ζήτημα της καταγωγής του Κεμάλ το αντέκρουσε αργότερα ο Ali Riza Nour , αντιπρόσωπος της Τουρκίας στη Λωζάννη, στο 4τομο έργο τoυ «Ηayat ve Hatiratim» («Η ζωή και η ανάμνησή μου» , Istanbul 1968) όπου μιλάει για την καταγωγή του Κεμάλ, τον Τύρναβο της Λάρισας, καθώς και για άλλα μυστικά του .Αυτό το έργο κατασχέθηκε και δεν κυκλοφόρησε ποτέ ελεύθερα στην Τουρκία. Βλ. Σχετικά Σαρρής Ν. Εξωτερική πολιτική και πολιτικές εξελίξεις στην πρώτη Τουρκική Δημοκρατία Αθήνα: Γόρδιος 1992 σελ. 249.

2. Βλ. Το σημαντικότατο έργο του Σ. Βρυώνη. Ο Μηχανισμός της Κταστροφής. Αθήνα: Εστία 2007. Για μαρτυρίες βλ. Σεπτεμβριανά 1955: Η "νύχτα των κρυστάλλων" του ελληνισμού της Πόλης. Αθήνα: Τσουκάτου 1999. Επίσης βλ. το έργο της Ντιλέκ Γκιουβέν για τα Σεπτεμβριανά, «εθνικισμός, κοινωνικές μεταβολές και μειονότητες (Αθήνα: Εστία 2006) , η οποία κάνει μία έντιμη τουρκική προσέγγιση για το ζήτημα, αναφέροντας πολλές αλήθειες. Για παράδειγμα ότι η ΜΙΤ ήταν πίσω από τα επεισόδια. Επίσης βλ., το κινηματογραφικό έργο «Πολίτικη κουζίνα» και με τις όποιες ενστάσεις, το «φθινοπωρινός πόνος», βασισμένο στο βιβλίο του Γιλμάζ Καρακογιουνλού, συγγραφέα και βουλευτή του Κόμματος της Μητέρας Πατρίδας και από τους ειδικούς αξιολογήθηκε ως «ειλικρινής συγγνώμη» για όσα συνέβησαν τότε.

Είμαστε άγγελοι καί διάβολοι, σέ μία συσκευασία

Ενα σχόλιό μου στό "Πόντος και αριστερά", μετά από ένα σχόλιο τού doukas στό περιεχόμενο της προηγούμενης ανάρτησης μου, για τα επεισόδια στην Παναγία Σουμελά τού Πόντου:

2. Ε όχι και μπράβο στον Ψωμιάδη και στον Παπαθεμελή. Τσάμπα μαγκιά πουλάνε και καίνε και τους υπόλοιπους που πήγαν εκεί ( όχι τους προσκυνητές από την Ελλάδα αλλά αυτούς που μένουν μόνιμα εκεί.)
   Αν έχει τα άντερα ο Ζορό και ο Παπαθεμελής ας πουν στον Καραμανλή ότι δεν θα τον στηρίζουν αν δεν πιέσει την Τουρκία ( μέσω της Ευρωπαικής Ένωσης ) για προστασία της πολιτιστικής κληρονομιάς των μειονοτήτων και για το δικαίωμα γλωσσικού και θρησκευτικού αυτοπροσδιορισμού των Τούρκων υπηκόων. Ο νοών νοείτο

   Σχόλιο από doukas | Αυγούστου 16, 2009

3. doukas, δεν ξέρω αν έχουν άντερα γι΄αυτό πού λές, πάντως, την συγκεκριμένη στιγμή, στήριξαν τόν Ιβάν Σαββίδη, πού από πέρσυ αγωνίζεται να κατοχυρώσει στην πράξη τό αυτονόητο:
   Η Παναγία Σουμελά τού Πόντου είναι τό θρησκευτικό κέντρο τών απανταχού ποντίων. Δέν είναι ένα άχρωμο ουδέτερο μουσέιο.
   Ο Ψωμιάδης; Ναί, από την μιά καραγκιόζης Ζορό, γελοίος υπηρέτης ενός κρατους πού ενώ προσποιείται ότι εκπροσωπεί την κοινωνία, την στέλνει να ιδιωτεύει, βολεύοντας με αισχρό τρόπο τό προσωπικό του, και προσβάλλoντας την προσφυγική μνήμη με καταθέσεις στεφανιών στόν Κεμάλ..
   Κι από την άλλη, την συγκεκριμένη στιγμή, μαχητικός εκφραστής ενός κοινωνικού-προσφυγικού αιτήματος, τελείως έξω από τις ανοχές τού Ελλαδικού και Ισλαμοκεμαλικού κρατους.
   Τί να κάνουμε; Είτε μας αρέσει, είτε όχι, οι άνθρωποι είναι “συναμφότεροι” όπως λέει ο Ζουράρις.
   Αγγελοι και Διάβολοι, σέ μία συσκευασία…
   Ο Σαββίδης; Θέλεις να τόν πούμε μαφιόζο; Μπορεί να είναι, μπορεί και όχι. Δέν γνωρίζω..
   Αλλά, να, πού γίνεται μπροστάρης σέ μία προσπάθεια, πού αν ευοδωθεί, θά είναι μιά νίκη της ιστορίας απέναντι στην παραχάραξή της.
   Μιά νίκη της μνήμης απέναντι στην λήθη….
   Νά σού φέρω κι άλλα παραδείγματα;
   Ο Αρης Βελουχιώτης; Βίαιος, σκληρός και άδικος, πολλές φορές. Δηλωσίας καί λούμπεν κατα περιόδους..
   Κι από την άλλη, η ψυχή τού “νέου 21″.
   Αυτός πού μέ τον βολονταρισμό του, σώζει την τιμή του Ελληνισμού, εκπροσωπόντας εκείνη την στιγμη τό συστατικό του στοιχείο, την πεμπτουσία του: Αντίσταση και αγώνας για Λευτερίά..
   Οι μισοί λένε ότι ήταν δαίμονας και οι άλλοι μισοί ότι ήταν άγγελος. Εγώ λέω ότι ήταν και τα δύο..
   Ο Μακρυγιάννης; Σαράφης από την μιά, καί 7 τραύματα χαίνοντα από την άλλη, στον αγώνα γιά την λευτεριά..
   Ο Καποδίστριας; Εκφραστης της Τσαρικής πολιτικής, στην πιό μαύρη περίοδο της Ιεράς συμμαχίας, κι από την άλλη, θυσία γιά να ορθοποδήσει η πατρίδα, όπως αυτός τέλος πάντων τό αντιλαμβάνεται..
   Ο Κοσμάς ο Αιτωλός; Δυσιδαίμονας θρησκόληπτος κι από την άλλη, κρεμιέται από τούς Τούρκους από ένα δένδρο, γιατί ξαναγεννά την ξεχασμένη Ελλάδα, ανοίγοντας 200 καί πλέον σχολεία.
   Ο Βενιζέλος; Επαναστάτης καί αναμορφωτής από τό 1910-1920, θαυμαστής τού Κεμάλ και τού Μουσολίνι, και κινηματίας για δικτατορία τό 1930-1935..
   Ο Μεταξάς; Βασιλικό σκυλάκι στά νιάτα του, ΟΧΙ τό 1940 (κι άς λέμε ότι τό Οχι τό είπε ο λαός. Ο λαός κοιμόταν 3 η ώρα εκείνη την νύχτα..).
   Γ. Παπανδρέου: Τσιράκι των Αγγλων καί της Αντίδρασης τό 1944, ο “γέρος της Δημοκρατίας” στούς δύο ανένδοτους.
   Ηλίας Τσιριμώκος: Ο “Ηλίας τού βουνού” το 42-44, γίνεται ο κατάπτυστος αποστάτης τού 65.
   Στρατηγός Κατσιμήτρος: Ο ήρωας στρατηγός της νίκης στά Αλβανικά βουνά, συνεργάτης των Γερμανών, αργότερα. Ο Πεταίν, κάτι αντίστοιχο..
   Εγώ; Αντιφατικός, ρευστός καί υπό συνεχή διαμόρφωση. Από την μία χριστοπαναγίες κι από την άλλη, έκλαιγα όταν πήγα στην Παναγία Σουμελά, στόν Πόντο..
   Ευτυχώς, εσύ φαίνεσαι σταθερός κι αμόλυντος από τετοια “συναμφότερα”

   Σχόλιο από vripol | Αυγούστου 17, 2009

Η Παναγία Σουμελά τού Πόντου, δέν είναι μνημείο ακαθορίστου προελέυσεως καί σκοπού

Η Παναγία Σουμελά τού Πόντου, δέν είναι άχρωμο μουσείο, όπως θέλουν να μας τό παρουσιάσει τό Τουρκικό κράτος καί η τραμπούκος Διευθύντριά του.
Είναι θρησκευτικό κέντρο τού Ποντιακού Ελληνισμού, καί σαν τέτοιο πρέπει να επιδεικνύεται, και σαν τέτοιο πρέπει να ξαναλειτουργήσει..
Κάναμε εμείς κανένα τζαμί της Ξάνθης ή της Κομοτηνής Μουσείο;
Απαγορεύσαμε ποτέ μουσουλμανική θρησκευτική τελετή στην Ξάνθη, την Κομοτηνή;
Παρ' 'ολο που οι προσκυνητές επεχείρησαν να κάνουν την λειτουργία ΕΞΩ ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΕΡΊΒΟΛΟ ΤΟΥ ΝΑΟΥ (όσοι έχουμε πάει, τό καταλαβαίνουμε απο το βίντεο), η διευθύντρια απέσπασε βίαια τό κερί.
Πώς τόλμησε να προσβάλλει έτσι τα θρησκευτικά αισθήματα 3000 προσκυνητών;
Γιά 1600 χρόνια, αυτός ό τόπος αποτελούσε θρησκευτικό προσκύνημα των Ελλήνων.
Εχει την αξίωση τό Τουρκικό κράτος να τού αλλάξει χαρακτήρα μέσα σέ 90 χρόνια;
Σάν μεγάλο ιστορικό θράσσος δέν επιδεικνύουν;
Μπράβο στον Ιβάν Σαββίδη, μπράβο στον Παπαθεμελή, μπράβο στον Ψωμιάδη.
Στην συγκεκριμένη στιγμή, οι συγκεκριμένοι άνθρωποι, ΑΓΩΝΊΣΤΗΚΑΝ κατά της παραποίησης της Ιστορίας τών Ελληνικών μνημείων στόν Πόντο.
Μπορεί να διαφωνώ σε εκατό άλλα θέματα μέ τούς προαναφερθέντες, αλλά θά τους πώ ξανά μπράβο για την στάση τους.
Ο τίτλος τού προοδευτικού και τού πατριώτη δέν απονέμεται από επιτροπές και ιερατεία.
Κερδίζεται στά μέτωπα των αγώνων....
Αν αυτό πού έκαναν είναι "αντιδραστικό", λυπούμαι γιά την κατάντια κάποιων "προοδευτικών"....

Ο Μπάρμπα Σαλίχ από την Λιβερά της Ματσούκας της Τραπεζούντας τού Πόντου

Στό παραπάνω ντοκιμαντέρ της ΕΤ 3 θά δείτε τόν Μπάρμπα Σαλίχ από την Λιβερά. Πέθανε πανω από 100 ετών. Ηταν φίλος τού προπάππου μου Στυλιανού Πεϊμανίδη, πού ηταν μουχτάρης (πρόεδρος) στην Κοσπιδί, πού ηταν αμιγές Ελληνικό χωριό.
Ο μπάρμπα Σαλίχ, νέος τότε, κατέβαινε από την Λιβερά στην Κοσπιδί, καί παράνομα, μαζί με τον προπάππου μου, κόβανε μέ τό χαβάν καπνό καί καπνίζανε.
Ο Σαλίχ είτανε φίλος καί τού παππού μου τού Γιάννη. Οταν γύρισε ο παππούς μου από τά τάγματα εργασίας, απ' όπου απολύθηκε ως ανταλλάξιμος, βρήκε άδειο καί έρημο τό χωριό του την Κοσπιδί.
Οι κάτοικοι βρίσκονταν στήν Τραπεζούντα, περιμένοντας τό πλοίο πού θά τούς έπαιρνε γιά την Ελλάδα. Τότε ο παππούς μου ανέβηκε στην Λιβερά καί βρήκε τόν φίλο του τόν Σαλίχ, πού εν μεσω αγκαλιών καί δακρύων τού είπε τά νέα: Οι δικοί μας βρίσκονταν στόν μητροπολιτικό ναό τού Αγίου Γρηγορίου της Τραπεζούντας. Ο Σαλίχ δέν άφησε τόν φίλο του τόν Γιάννη μόνο του. Κατέβηκε μαζί του στήν Τραπεζούντα γιά νά βρούν τούς δικούς μας.
Οταν τό 1962 ο παππούς μου πήγε στόν Πόντο, βρηκε τόν Σαλίχ. Τό 1989 ο γερολεβέντης Σαλίχ ήλθε στην Ελλάδα ψάχνοντας τόν παπού μου, μόνο πού αυτος πέθανε τό 1968. Φιλοξενήθηκε στό σπίτι μας, καί μοιρολογούσε μπροστά στην φωτογραφία τού παππού μου: "Ε κιτι Γιάννε, έ κιτι Στυλιανέ..Ντό μουχαπέτεα επoίναμε.." .

Αιωνία σου η μνήμη ΑΔΕΛΦΕ μας Σαλίχ...

ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ΣΤΟΝ ΚΑΘΟΛΙΚΟ ΝΑΟ ΤΗΣ ΣΑΝΤΑ ΜΑΡΙΑ: ΤΡΑΠΕΖΟΥΝΤΑ 1997

ΠΑΤΡΙΔΑ Μ'

ΠΑΤΡΙΔΑ Μ’

Ωωωω, πάντα θυμούμαι και πονώ

Τη Πατρίδας τον τόπον (δίς)

Ο νούς ιμ’ επέμνεν εκεί

Κι’ αδά έν τό κορμόπο μ’(δίς)

Πατρίδα μ’ ξάν’ Πατρίδα μ’

Άλλο εσέναν κ’ είδα

Άς επάτνα τα χώματα σ’

Κι εκεί την ψή μ’ εφήνα (δίς)

Ωωωω, τά δάκρυα μ’ τρέχνε σό κατσί μ’

Και λύεται η καρδία μ’(δίς)

Σ’ έρημον την Πατρίδα μου

Κι’ ευρίγουμαι καμίαν (δίς)

Πατρίδα μ’ ξάν’ Πατρίδα μ’

Άλλο εσέναν κ’ είδα

Άς επάτνα τα χώματα σ’

Κι εκεί την ψή μ’ εφήνα (δίς)

Αν αποθάνω θάψτε με

Σή θάλασσας το γούμιν (δίς)

Άς κρούει νταλγάν και παίρ’ κ’ εμέν’

Και στείλ’ με σό Σοχούμιν(δίς)

Πατρίδα μ’ ξάν’ Πατρίδα μ’

Άλλο εσέναν κ’ είδα

Άς επάτνα τα χώματα σ’

Κι εκεί την ψή μ’ εφήνα (δίς)

ΠΑΤΡΙΔΑ ΜΟΥ

Πάντα θυμούμαι και πονώ

Της Πατρίδας τον τόπο

Ο νους μου έμεινε εκεί

Και εδώ είναι το κορμί μου

Πατρίδα μου και πάλι Πατρίδα μου

Άλλο δεν σε ξανάδα

Ας πατούσα τα χώματά σου

Κι άφηνα εκεί την ψυχή μου.

Τα δάκρυά μου τρέχουν στο πρόσωπό μου

Και λιώνει η καρδιά μου

Στην έρημη Πατρίδα μου

Δε βρίσκομαι ποτέ

Πατρίδα μου και πάλι Πατρίδα μου

Άλλο δεν σε ξανάδα

Ας πατούσα τα χώματά σου

Κι άφηνα εκεί την ψυχή μου.

Αν θα πεθάνω θάψτε με

Στις θάλασσας την άμμο

Ας χτυπήσει το κύμα να πάρει και μένα

Και να με στείλει στο Σοχούμι

Πατρίδα μου και πάλι Πατρίδα μου

Άλλο δεν σε ξανάδα

Ας πατούσα τα χώματά σου

Κι άφηνα εκεί την ψυχή μου.