Κοσμοεξουσιαστές: First we take Greece, then we take Ireland...Καί έρχονται και οι υπόλοιποι

Σύγκριση ΕΟΚΑ-ΤΜΤ

 Από το ιστολόγιο ΑντιΠαρακμή





*Από την εκδήλωση της Ανεξάρτητης Φοιτητικής Έπαλξης Πανεπιστημίου Κύπρου με θέμα: "Η κρίση του Ελληνισμού, Νεοθωμανισμός & Αντιστάσεις" με ομιλητές τους Γϊώργο Καραμπελια, Λάζαρο Μαύρο και Λάμπρο Καούλλα. Η εκδήλωση πραγματοποιήθηκε την Τετάρτη 5 Ιανουαρίου στα κεντρικά κτήρια Πανεπιστημίου Κύπρου.

Το ΟΧΙ της ανασφάλειας, δεν είναι το ίδιο με το ΟΧΙ του Αυξεντίου...

Κακά τα ψέμματα... Στην Κύπρο είπαμε (ευτυχώς!!) το ΟΧΙ, από τον φόβο να μην χάσουμε τον πλούτο μας, και τώρα λέμε τό ΝΑΙ, με την ελπίδα ότι θα συνεχίζουμε να πλουτίζουμε αδιατάρακτα στο μέλλον....Εκείνο που φοβούμαστε και τότε και τώρα, είναι οι αναταράξεις που δυνητικά θα έπλητταν την ψευδοευδαιμονία μας...
Τότε είπαμε ΟΧΙ, γιατί ακόμα και η  βουλωμένη απο τα χαρτονομίσματα μύτη μας, μύριζε την οσμή του θανάτου του Ναι. Χανόμασταν άμεσα και τα χάναμε όλα (δεν μας ένοιαζε η Λευτεριά, αλλά η τσέπη)..
Τώρα ψελίζουμε ΝΑΙ, γιατί ο χαμός είναι λίγο πιό μακριά απο την εμβέλεια της μυωπικής κερδοσκοπικής όρασής μας. Γιατί δεν έχουμε το μπόι να διακινδυνεύσουμε την τσέπη μας για το ΟΧΙ της Λευτεριάς.
Δεν είπαμε το Λεύτερο ΟΧΙ, αλλά  το ΟΧΙ της ανασφάλειας.
Δεν βροντοφωνάζουμε  το ΟΧΙ της αξιοπρέπιας, αλλα το ΝΑΙ της ψωφοδεούς ηδονοχρησιμοθυρικής βραχυμεσοπρόθεσμης προσδοκίας..Καί όταν ο Οθωμανός γίνεται απροκάλυπτα ανένδοτος στις "συνομιλίες", φοβούμαστε, κάνουμε λίγο πίσω, μέχρι η μουδιασμένη ραγιάδικη συνείδησή μας να ξανααναζητήσει το σατέν του σαλβαριού του Δυνάστη, για να ξανακάνει το παλινπαιδικό "γούτσι-γούτσι" του συμβιβασμένου ραγιά στην αγκαλιά του Δυνατού και δυνητικά αυριανού σφαγέα...
Σαν ποτέ το γλείψιμο του υποταγμένου να εκτιμήθηκε απο τον Πασά και να απέτρεψε την σφαγή....

Σαν τον "κοτζάμπαση του καστρόπυργου" του Καραγάτση, που ενώ είχε τουρκέψει για να σώσει το τομάρι του, έγινε ήρωας χωρίς να το θέλει, κατα λάθος, στα Δερβενάκια, 'ετσι είπαμε το ΟΧΙ το 2004..

Και στην Κύπρο, και στην Ελλάδα, στα μυαλά μας και στίς ψυχές μας, πρέπει να ξαναμπεί η ΑΡΕΤΗ και το συμφέρον της Πόλης και του Κοινού, πάνω απο το ΚΕΡΔΟΣ της πάρτης μας.
Πρέπει να ξαναγίνουμε ΕΛΛΗΝΕΣ, απο Σκρούτζ και Σάιλωκ  που καταντήσαμε τα τελευταία 30-40 χρόνια...
Η Λευτεριά, το '21, δεν βγήκε απο τα κόκκαλα του Νενέκου..

Γιώργος Πολυχρονίδης 6/1/2011

Ερζερούμ 1921...¨Ερζερούμ 2011: Σαν σε νεοναζιστική συνάντηση στο Άουσβιτς...

 

Διηγείται ο πατέρας της μάνας μου, Γιάννης Πεϊμανίδης (1898-1968).

Ερζερούμ. Τάγματα εργασίας (βλέπε θανάτου) του Τουρκικού στρατού:

" Σο Ερζερούμ εδέβασαμε τη κόλασης τα βάσανα. Κάθαν ημέραν βάσανα, κάθαν ημέραν πόνεα και πολλά λείμψανα. Τ' ιφτεάρεα εδούλευαν κι ένοιγαν ταφία.... Όσοι επόρεσαν και έφυγαν κρυφά, εγομώθαν σα ρασία κιάν' και εγλύτωσαν το θάνατον, αμα οι Τούρκ' εγένταν ανήμερα θερία. Ερούζ'ναν σα Ρωμαίικα τα χωρία κιάν', εταλάνευαν τ' οσπίτεα και εράευαν να ευρήκ'νε κρυμμέντς κατσάκηδες. Εσκότωναν αγούρτς, ατίμαζαν γυναίκ΄ς και κορίτσεα. Επαίρναν ήνταν καλόν εύρηκαν, εδούναν φωτίαν και έκαιγαν τ΄οσπίτεα.

  Ήντσαν 'κι επήεν σο Τουρκικόν στρατόν και σα εξορίας σο Ερζερούμ και αλλού, 'κι επορεί να εγροικά ντο έτον τ΄"Αμελέ Ταπουρού"...

Νεοελληνική μετάφραση:

" Στό Ερζερούμ τραβήξαμε τα βάσανα της κόλασης. Κάθε μέρα βάσανα, κάθε μέρα πόνοι και πολλά λείψανα. Τα φτυάρια δούλευαν και άνοιγαν τάφους....Όσοι μπόρεσαν κι έφυγαν κρυφά, τρέξαν στα βουνά και γλύτωσαν το θάνατο, αλλά οι Τούρκοι γίνονταν ανήμερα θεριά. Επέδραμαν στα Ελληνικά χωριά, ανακάτωναν τα σπίτια κι έψαχναν να βρούν κρυμμένους φυγάδες. Σκότωναν τα αγόρια και ατίμαζαν τις γυναίκες και τα κορίτσια. Έπαιρναν ότι καλό εύρισκαν, έβαζαν φωτιά και έκαιγαν τα σπίτια.
  Όποιος δεν πήγε στον Τουρκικό στρατό και στις εξορίες στο Ερζερούμ και αλλού, δεν μπορεί να καταλάβει τι ήταν τα "Αμελέ Ταπουρού" ("Τάγματα Εργασίας)...

Αν δεν ξέρετε που πάτε, κύριε Παπανδρέου, είστε ασυγχώρητος... Σας πληροφορώ ότι πρόκειται για νεοναζιστική συγκέντρωση στο Άουσβιτς..
Αν πάλι ξέρετε που πάτε, τότε είστε δυό φορές ασυγχώρητος...
Είθε ο αχός απ' το ποτάμι του αίματος των πεθαμένων να μην σας αφήσει ούτε στιγμή ήσυχους να κάνετε το συνέδριό σας στο Ερζερούμ...

Γιώργος Πολυχρονίδης 5/1/2011

Ο Κώστας Ζουράρις για την "Σπίθα" του Μίκη Θεοδωράκη

ΚΩΣΤΑΣ ΖΟΥΡΑΡΙΣ για την ΣΠΙΘΑ του ΜΙΚΗ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗ from foit.antifono on Vimeo.

ΜΑΡΤΥΡΙΑ Θ. ΚΩΣΤΑΝΤΙΝΙΔΗ

ΜΑΡΤΥΡΙΑ Θ. ΚΩΣΤΑΝΤΙΝΙΔΗ

   Η θεία Κερέκη, πρώτη εξαδέλφη του πατέρα μου, όταν πληροφορήθηκε ότι θα πάω στην Τραπεζούντα, μου έστειλε ένα γράμμα από την Αλεξανδρούπολη, με την παράκληση να βρω το σπίτι της σε μία συνοικία έξω από την πόλη προς τα Πλάτανα.
         
                                                            Πλάτανα, σημερινό Akcaabat
   Η θεία Κερέκη είχε ένα μωρό τον Κωστή, που της το άρπαξαν βίαια οι Τούρκοι, όταν έδιωχναν τον Ελληνικό πληθυσμό από την Τραπεζούντα το 1922. Το δεξί της χέρι ήταν κουλό από το χτύπημα του υποκόπανου στην προσπάθεια της να κρατήσει το παιδί. Η θεία Κερέκη ποτέ δεν ξέχασε τον Κωστή της. Η φωτογραφία του μωρού ήταν φυλαγμένη στο εικονοστάσι μαζί με τα εικονίσματα και το κρεμαστό καντήλι, που είχε φέρει από την πατρίδα. Το παιδί είχε μια χαρακτηριστική ουλή στη δεξιά πλευρά του μετώπου, που έγινε στη γέννα με τα πρωτόγονα μέσα της εποχής και των περιστάσεων. Στο γράμμα της με παρακαλούσε να ψάξω στο τζάκι του σπιτιού. Σε μια τρύπα, καλυμμένη με τούβλο και σοβά, είχε κρύψει φεύγοντας ένα κουτί με τα χρυσαφικά της και το χρυσό σταυρό του Κωστή. Να άφηνα τα χρυσαφικά, ήθελε μόνο το χρυσό σταυρό του μωρού.   Δύσκολη αποστολή.
   Με τη βοήθεια του διαγράμματος της θείας και αγωνία ανακατεμένη με φόβο βρήκα το σπίτι, δεν ήταν δύσκολο. Από μακριά φάνηκε η ελληνική κλασσική αρχιτεκτονική των αρχών του αιώνα με τα οφηνωτά κλειδιά στα γείσα των παραθύρων, τη σφυρήλατη πόρτα με τους ωραίους ανάγλυφους καράβολους, τα μπαλκόνια με τις ωραίες σιδεριές και τακαλλιτεχνικά φουρούσια. Το σπίτι διατηρούνταν σε καλή κατάσταση. Χτύπησα την πόρτα με το ρόπτρο. Μου άνοιξε μια γυναίκα. Της εξήγησα ποιος είμαι και ότι θα ήθελα να δω το σπίτι.
   Η συνεννόηση ήταν δύσκολη. Κατάλαβα όμως ότι δεν μπορούσε να
με δεχτεί, γιατί έλειπε ο άνδρας της στη δουλειά και θα γύριζε το απόγευμα. Πράγματι το απόγευμα ξαναπήγα στο σπίτι. Ένας εύσωμος άνδρας με υποδέχτηκε. Παρόλη την ηλικία του, γύρω στα 71, ήταν γεροδεμένος με γαλανά λαμπερά μάτια και κόκκινα χείλια. Μετά τις σχετικές ευχαριστίες στα αγγλικά, του έδειξα τη φωτογραφία του μωρού και του είπα την επιθυμία της θείας Κερέκης. Με κοίταξε βαθιά στα μάτια. Του εξήγησα την ιστορία με το θαμμένο κουτί και ότι επιθυμία της θείας μου είναι να αφήσω όλα τα χρυσαφικά και να πάρω μόνο το χρυσό σταυρό, γιατί ήταν ο βαφτιστικός σταυρός του χαμένου Κωστή της. Η ματιά του εξακολουθούσε να με τρυπάει βαθιά στα μάτια. Εντάξει είπε, θα προσπαθήσω να δω τι μπορώ να κάνω. Περάστε αύριο την ίδια ώρα".
   Σχετικά χαρούμενος, που η αποστολή μου πήγαινε καλά, γύρισα την επόμενη μέρα στο σπίτι. Με περίμενε στο διάδρομο. Η γυναίκα του έλειπε.

   "Πάρτε το κουτί μου είπε και δώστε το στη θεία σας".
   Άνοιξα το παλιό κουτί με συγκίνηση. Μέσα ήταν μερικά χρυσά σκουλαρίκια, ένα περιδέραιο, βραχιόλια, φλουριά από αυτά που έραβαν οι Πόντιες στα γιορτινά φορέματα τους και μερικές χρυσές λίρες.

   "Το σταυρουλάκι του Κωστή δεν βρέθηκε;" ρώτησα.
   "Να το σταυρουλάκι, μου απαντά", και έβγαλε από την τσέπη του ένα χρυσό σταυρό με αλυσίδα. Στο πίσω μέρος έγραφε "Κωνσταντίνος 1921".
   "Πάρτε όλα τα χρυσαφικά, μου είπε, αλλά το σταυρουλάκι θα το κρατήσω εγώ".
   "Μα, πως, μήπως είστε κρυπτοχριστιανός"; ρώτησα δειλά.
   "Όχι ακριβώς", απάντησε κατεβάζοντας το βλέμμα του, "αλλά ... εγώ είμαι ο Κωστής ... ".
   Άφωνοι σκύψαμε και φιληθήκαμε ... , σαν δυο ξαδέρφια. Η ουλή φαινόταν καθαρά στη δεξιά πλευρά του μετώπου του. Με παρακάλεσε η ιστορία αυτή να μείνει μεταξύ μας. Αλλιώτικα θα κινδύνευε η καριέρα των δύο παιδιών του, που ήταν μόνιμοι αξιωματικοί του τουρκικού στρατού αλλά και η δική του θέση, ως διευθυντού του τελωνείου. Επέμεινε, ... "δεν έχει πια κανένα νόημα ... ". Έφυγα χωρίς να πάρω τίποτα. Το κουτί και το περιεχόμενό του ανήκε σ’ αυτόν.
   Όταν γύρισα στην Αθήνα σκεπτόμουνα, πώς θα παρουσιάσω στη Θεία Κερέκη την εμπειρία μου. Ευτυχώς ο Θεός έλυσε με το δικό του τρόπο το πρόβλημα. Η θεία Κερέκη είχε πεθάνει πριν από 10 ημέρες. Δεν είχα καμία άλλη επαφή με τον Κωστή, "δεν είχε πια κανένα νόημα ... ".

Aρχείο Kώστα Φωτιάδη.

Προφορική μαρτυρία Θεοδώρου Kωνσταντινίδη,

Iασωνίδου 23, Σούρμενα Aττικής, ετών 72.

Eρευνήτρια: Όλγα Nτέλλα, φοιτήτρια Φιλοσοφικής Σχολής A.Π.Θ.

Kαταγραφή (14.10.1992).΄

Λένα Σαββίδου για το Thalassa Kara Deniz

  

ΑΡΓΥΡΟ ΜΕΤΑΛΛΙΟ ΑΝΔΡΕΙΑΣ ΣΤΗ ΧΑΡΑ ΝΙΚΟΠΟΥΛΟΥ

ΑΚΑΔΗΜΙΑ     ΑΘΗΝΩΝ

ΤΥΧΗΙ  ΑΓΑΘΗΙ

ΕΔΟΞΕ  ΤΗΙ  ΑΚΑΔΗΜΙΑΙ  ΑΘΗΝΩΝ

ΧΑΡΙΚΛΕΙΑΝ    ΝΙΚΟΠΟΥΛΟΥ

ΑΡΓΥΡΩΙ  ΜΕΤΑΛΛΙΩΙ

ΤΙΜΗΣΑΙ

ΟΤΙ ΕΝ ΤΩΙ ΣΧΟΛΕΙΩΙ ΤΟΥ ΜΕΓΑΛΟΥ ΔΕΡΕΙΟΥ ΤΟΥ ΝΟΜΟΥ ΕΒΡΟΥ

ΤΑ ΕΤΗ 2004 – 2008 ΜΕΤ’ ΕΥΨΥΧΙΑΣ ΥΠΗΡΕΤΗΣΑΣΑ

ΛΟΓΩΙ ΤΕ ΚΑΙ ΕΡΓΩΙ ΠΑΙΔΕΙΑΣ ΚΑΝΩΝ ΑΚΡΙΒΗΣ

ΚΑΙ ΕΛΛΗΝΙΔΟΣ ΔΙΔΑΣΚΑΛΟΥΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ ΛΑΜΠΡΟΝ ΕΓΕΝΕΤΟ

ΑΝΕΙΠΕΙΝ ΔΕ ΤΑΣ ΤΙΜΑΣ ΕΝ ΤΗΙ ΠΑΝΗΓΥΡΕΙ ΜΗΝΟΣ ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ

ΟΓΔΟΗΙ ΕΠΙ ΕΙΚΑΔΙ ΕΤΟΥΣ ΔΕΚΑΤΟΥ ΚΑΙ ΔΙΣΧΙΛΙΟΣΤΟΥ.

      Ο ΠΡΟΕΔΡΟΣ                                                Ο ΓΕΝΙΚΟΣ ΓΡΑΜΜΑΤΕΥΣ

ΚΩΝ. ΣΒΟΛΟΠΟΥΛΟΣ                                             ΒΑΣ. Χ. ΠΕΤΡΑΚΟΣ

ΑΚΑΔΗΜΙΑ  ΑΘΗΝΩΝ

Απόσπασμα

της εκθέσεως του Γενικού Γραμματέως

της Ακαδημίας Αθηνών κ. Βασιλείου Χ. Πετράκου

που αναγνώσθηκε κατά την πανηγυρική συνεδρία της 28^ης Δεκεμβρίου 2010

…………………………………………………………………………………………..

ΤΑΞΙΣ  ΗΘΙΚΩΝ  ΚΑΙ  ΠΟΛΙΤΙΚΩΝ  ΕΠΙΣΤΗΜΩΝ

1.     Αργυρό μετάλλιο της Ακαδημίας απονέμεται στην κυρία Χαρά Νικοπούλου, δασκάλα στο Μεγάλο Δέρειο του νομού Έβρου κατά την περίοδο 2004 – 2008 διότι παρά τις αντιξοότητες που συνάντησε κατά την εκτέλεση του έργου της, εξετέλεσε τα καθήκοντά της κατά τρόπο αντάξιο της μεγάλης αποστολής της διδάσκοντας τα παιδιά που της εμπιστεύθηκε η Πολιτεία σύμφωνα με τις αρχές της ελεύθερης σκέψης, της ανεξιθρησκείας και της αλήθειας, χωρίς να υπολογίσει αντιθέσεις που έθεταν σε κίνδυνο την ίδια.

…………………………………………………………………………………………..

Η  Αντιφώνησις

Η Χαρά Νικοπούλου προς τον Πρόεδρο της Ακαδημίας Αθηνών, κατά την παρασημοφόρησή της με το Αργυρούν Μετάλλιον Ανδρείας.

Αξιότιμε κύριε Πρόεδρε της Ακαδημίας Αθηνών,

Εν έτει 2010, όπου η Ελληνική Κυβέρνηση αφαιρεί τον όρο Εθνικής από το Υπουργείο Παιδείας και Θρησκευμάτων και περιθωριοποιεί ως ακραίους εθνικιστές τους απλούς Έλληνες που αγαπούν το Έθνος και την Πατρίδα τους,

Ευχαριστώ θερμά την Ακαδημία Αθηνών,

που στο πρόσωπό μου παρασημοφορεί τη Φιλοπατρία και τη διαμόρφωση Θρησκευτικής, αλλά κυρίως Εθνικής συνείδησης στους μαθητές μου, η οποία για όλους τους Έλληνες περιλαμβάνει τη σκλαβωμένη Βόρειο Ήπειρο από την οποία κατάγομαι, τη Μακεδονία μας στην οποία γεννήθηκα και η ελευθερία της οποίας τελεί υπό διαπραγμάτευση, τη Θράκη και την Κύπρο που καταδυναστεύονται από τους τούρκους και τους Ελεύθερους πολιορκημένους Έλληνες που ζουν στον Άγιο Παντελεήμονα.

 Αυτό το Μετάλλιο Ανδρείας αποτελεί για μένα ηθική δέσμευση να συνεχίσω με μεγαλύτερη Πίστη τον αγώνα μου, μέχρι την τελική δικαίωση του Έθνους μας.

Το αφιερώνω στα δικά μου Πομακόπουλα της Θράκης. 

(Αίθουσα Τελετών της Ακαδημίας Αθηνών, Πανηγυρική Συνεδρία της         28^ης  Δεκεμβρίου  2010).