Δευτέρα 18 Ιουλίου 2011
Τι σημαίνει για μας;
του Γιάνη Βαρουφάκη
14/07/2011
Επιλεκτική χρεοκοπία δεν υπάρχει. Σε όλες τις περιπτώσεις στάσης πληρωμών κάποια ομόλογα αποπληρώνονται κανονικά. Ακόμα και η Αργεντινή επέλεξε ποιους δανειστές της θα αποπληρωνει κανονικά και ποιους όχι. Άρα επιλεκτική ήταν και εκείνη η χρεοκοπία. Συνεπώς προς τι η συζήτηση; Προκειται για άλλον ένα ευφημισμό με στόχο την προετοιμασία της κοινής γνώμης για μια κοινή χρεοκοπία. Τόσο απλά. Να σας θυμίσω την χρονική ακολουθία της μεγαλιώδους άρνησης που μας έφερε εδώ; Αρχικά, με το πρώτο Μνημόνιο, μας είπαν ότι αποφύγαμε την χρεοκοπία. Οποίος έλεγε ότι η χρεοκοπία, στάση πληρωμών, αναδιάρθρωση (όλα αυτα είναι συνωνυμα) είναι αναπόφευκτες, θεωρήθηκε κάτι μεταξύ εθνοπροδοτη και ανοητου.
Αργότερα άφησαν να διαρρεύσει ότι συζητείται επιμήκυνση του χρέους προς ΕΕ-ΔΝΤ. Όταν είπαμε πως αυτο δεν θα αποφύγει την στάση πληρωμών, καθώς το πρόβλημα είναι το παλαιό χρεος σε συνδυασμό με την ύφεση, και παλι οι αρχές διεψευδαν.
Πρόσφατα, όταν πλέον αναγκάστηκαν να σχεδιάσουν δεύτερο Μνημόνιο, άρχισαν οι ίδιοι, ανερυθριαστοι, να μιλάνε για σχέδιο αναδιάρθρωσης. Αρχικά βασίστηκαν στην καπατσοσύνη των Γαλλικών τραπεζών να σχεδιάσουν ένα σχέδιο κουρέματος το οποίο δεν έπρεπε να χαρακτηριστεί... κούρεμα. Όταν οι Γαλλικές τράπεζες προσέκρουσαν στον ύφαλο των εταιρειών αξιολόγησης, ο κ. Σόιμπλε έδωσε πράσινο φως στο κουρεμα του ελληνικού χρέους, σηματοδοτώντας την καθυστερημένη αποδοχή της Γερμανίας της απλής αλήθειας ότι το ελληνικό χρεος δεν αντιμετωπίζεται με ακριβά δάνεια. Έτσι ο κ. Βενιζέλος, για να προετοιμάσει την κοινή γνώμη για την στάση πληρωμών, χρεοκοπία, κουρεμα την ανέφερε συνοδευόμενη απο επιθετικό προσδιορισμό ('επιλεκτική') που την κάνει να φαίνεται πιο ανώδυνη. Η ουσια όμως είναι απλή: Ήρθε, επιτέλους, η ώρα εκείνου που χαρακτηρίζαμε αναπόφευκτο, την ώρα που οι ηγέτες μας περι αλλα ετυρβαζαν.
Και τώρα στο καυτό ερώτημα: Τι σημαίνει αυτο για τις ζωές μας; Είναι θετική εξέλιξη;
Άπαντηση γενική και αόριστη δεν υπάρχει. Το πρόβλημα, πιστέψτε με, δεν είναι ελληνικο. Άρα, ο αντίκτυπος μιας χρεοκοπίας του ελληνικού δημοσίου θα εξαρτηθεί απο την αντίδραση της Ευρώπης. Αν αντιδράσει ορθολογικά, π.χ. στην βάση της Πρότασης μας, με μια γενναία αναδόμηση της ευρωζώνης, τότε η Ελλάδα θα έχει την ευκαιρία να βγει δυνατότερη απο αυτη την χρεοκοπία, να σταματήσει την κατρακύλα και να μπορέσει να προβεί στις μεγάλες αλλαγές που θα δώσουν πνοή στον τόπο. Αν, από την άλλη, η Ευρώπη συνεχίσει στον σημερινό αδιέξοδο δρόμο, τότε απλά το ευρω θα καταρρεύσει και ολόκληρη η Ευρώπη θα πέσει σε μια νέα Μεγάλη Ύφεση.
Σάββατο 16 Ιουλίου 2011
Ταυτοποίηση DNA στους ομαδικούς τάφους σε Ερζερούμ και Σαμψούντα ζητάει ο Μάξιμος Χαρακόπουλος
• Ταυτοποίηση DNA στους ομαδικούς τάφους σε Ερζερούμ και Σαμψούντα
• Να διεθνοποιηθεί το αίτημα αναγνώρισης της Ποντιακής γενοκτονίας
Νέα δεδομένα για τη διεθνή αναγνώριση της γενοκτονίας των Ποντίων δημιουργεί η πρόσφατη αποκάλυψη ομαδικού τάφου, αυτή τη φορά στο Ερζερούμ της ανατολικής Τουρκίας, μετά από εκείνη στη Σαμψούντα το 2008, υποστηρίζει ο Γραμματέας Πολιτικού Σχεδιασμού της ΝΔ κ. Μάξιμος Χαρακόπουλος.
Με ερώτηση που απευθύνει στον υπουργό Εξωτερικών κ. Σταύρο Λαμπρινίδη, ο βουλευτής Λαρίσης ζητά από την κυβέρνηση να αξιώσει εξέταση DNA στα ανευρεθέντα οστά και να προωθήσει διεθνώς το ζήτημα της αναγνώριση της γενοκτονίας των χριστιανών της Ανατολής.
Η ερώτηση του κ. Χαρακόπουλου έχει ως εξής:
«Η είδηση για την αποκάλυψη νέου ομαδικού τάφου στο Ερζερούμ της ανατολικής Τουρκίας, στον οποίο πιθανότατα ετάφησαν θύματα των τουρκικών θηριωδιών εναντίον του χριστιανικού πληθυσμού του Πόντου κατά την περίοδο 1916-1923, συγκλονίζει κάθε Έλληνα. Ιδιαιτέρως, στους απογόνους των 353.000 Ποντίων που εκτοπίστηκαν, βασανίστηκαν και εκτελέστηκαν, τα νέα για την αποκάλυψη οστών σε ομαδικούς τάφους δημιουργούν έντονη συγκίνηση.
Ο ομαδικός τάφος στο Ερζερούμ είναι ο δεύτερος που αποκαλύπτεται και βλέπει το φως της δημοσιότητας, μετά από αυτόν στο χωριό Γιαζιλάρ (Yazılar) της Σαμψούντας, στις 23 Μαρτίου 2008, κατά την διάρκεια εργασιών για ανέγερση σχολείου σε οικόπεδο όπου υπήρχαν τα ερείπια χριστιανικού ναού. Με δεδομένο ότι κατά πάσα πιθανότητα θα αποκαλυφθούν και άλλοι ομαδικοί τάφοι στο μέλλον, λόγω των δημοσίων έργων που πραγματοποιούνται στην περιοχή του Πόντου, η ελληνική πολιτεία αλλά και κάθε ελεύθερος άνθρωπος έχει χρέος να μην αγνοήσει το γεγονός.
Χρέος στη μνήμη όσων χάθηκαν κατά τη διάρκεια των διωγμών των χριστιανικών πληθυσμών της Ανατολής αλλά και οφειλή στους απογόνους τους είναι η απαίτηση από το τουρκικό κράτος της εξέτασης DNA, ώστε να πιστοποιηθεί, όπου αυτό είναι δυνατόν, η ταυτότητα των θαμμένων στους ομαδικούς τάφους.
Η σύγχρονη Τουρκία χάριν της ιστορικής αλήθειας οφείλει να συμφιλιωθεί με τις μελανές σελίδες του παρελθόντος της και να αναγνωρίσει την γενοκτονία σε βάρος των χριστιανικών πληθυσμών της Ανατολής. Παρά τα δειλά ανοίγματα προς την κατεύθυνση της αναγνώρισης των δικαιωμάτων των εναπομενουσών μειονοτήτων και των αδειών για την τέλεση λειτουργιών στην Παναγία Σουμελά στον Πόντο ή σε εκκλησίες στην Καππαδοκία, η γειτονική χώρα έχει να διανύσει πολύ δρόμο ακόμη για να αποδείξει ότι σέβεται το διεθνές δίκαιο και τις ευρωπαϊκές αρχές. Απαραίτητος σταθμός σε αυτή τη διαδρομή είναι η αποδοχή της ιστορικής αλήθειας, που ως σήμερα αρνείται σε πείσμα αδιάψευστων τεκμηρίων».
Κατόπιν τούτων ο Μάξιμος Χαρακόπουλος ρωτά τον αρμόδιο υπουργό:
1. Υπό το φως των νέων δεδομένων που δημιουργούν οι αποκαλύψεις των ομαδικών τάφων στη περιοχή του Ερζερούμ και της Σαμψούντας, πως προτίθεσθε να προωθήσετε την αναγνώριση της γενοκτονίας των χριστιανών της Ανατολής την περίοδο 1916-1923 στην περιοχή του Πόντου και της Μικράς Ασίας;
2. Σε ποιες ενέργειες προτίθεσθε να προβείτε ώστε να επιτραπεί η εξέταση DNA στα ανευρεθέντα οστά στους ομαδικούς τάφους Σαμψούντας και Ερζερούμ ώστε να αναγνωρισθεί η ταυτότητά τους;
Αναρτήθηκε από Theophilos Kotsidis
Παρασκευή 15 Ιουλίου 2011
Κυριακή 10 Ιουλίου 2011
Σάββατο 9 Ιουλίου 2011
ΣΤΡΟΦΗ ΚΑΙ ΚΡΙΣΗ ΣΤΗΝ ΣΠΙΘΑ
γραφει : η σύνταξη του φυλλομάντη
(Δημοσίευση: 8 Ιουλίου 2011) Σκέψεις και θέσεις της σύνταξης του φυλλομάντη για τις εξελίξεις και την στροφή στην Σπίθα-Κίνηση Ανεξαρτήτων Πολιτών.
Πέρασαν μόλις έξι μήνες από την ιδρυσή της κι η Σπίθα του Μίκη αντιμετωπίζει την δική της κρίση. Πυκνοί οι καιροί, αναδεικνύουν γρήγορα κι έντονα τις χρόνιες αρρώστιες στην ιδεολογία και την πολιτική και ιδίως στην ιδεολογία για την πολιτική, αρρώστιες που πρέπει να ξεπεράσει το κίνημα για να βρεί τον εαυτό του και που θέτουν ξανά και ξανά το σχετικό στοίχημα ώσπου να το αποσαφηνίσουν.
Το εξάμηνο αυτό, μερικές δεκάδες Σπίθες και γύρω στα πέντε έως δέκα χιλιάδες μέλη κάθε πολιτικής προέλευσης και επιπέδου αναμόχλευσαν τις ελπίδες ή/και τις εμμονές τους πίσω από το κάλεσμα του Μίκη, στηρίζοντας στις δικές του πρωτοβουλίες μα και στις δικές τους προσπάθειες το ειδικότερο στοίχημα να γίνουν όντως Σπίθες στην ιδεολογία και την πολιτική. Όπως πάντα, όμως, εδώ δεν γεννήθηκαν μόνο δυνατότητες κι ελπίδες, μα και αντάμωσαν μεγάλες αδυναμίες - που αποδείχθηκαν ανυπέρβλητες. Το Σπιθοδυναμικό, παρά τις εξαιρέσεις, διέθετε χαμηλό ιδεολογοπολιτικό επίπεδο, πολύ πίσω από το μέσο κοινωνικό το οποίο τουλάχιστον μισογνωρίζει τις ελλείψεις του όπως γνωρίζει πια και τα αδιέξοδα της αριστερής πραξεολογίας. Μα και ο ίδιος Μίκης, παρά τα πρωτοποριακά του στοιχεία, κινήθηκε στα όρια της πραξεολογίας αυτής, αποτυγχάνοντας πλήρως στην πολιτική διαμόρφωση του δυναμικού της Σπίθας και διαχωρίζοντας ουσιαστικά, εν τέλει, το πολιτικό του εγχείρημα από την Σπίθα.
Ο διακηρυκτικός λόγος του Μίκη στάθηκε πρωτοποριακός στο ύφος και στο περιεχόμενο και έτσι θα λειτουργήσει πλέον, ανεξάρτητα ακόμα κι από τον Μίκη ή την Σπίθα, όπως ένα τραγούδι που μόλις το αγαπήσει ο κόσμος δεν ανήκει πια στον δημιουργό του - το ξέρει καλά αυτό ο Μίκης. Και τούτο διότι ως πολιτική πρόταση αφήνει πίσω όχι μόνο την συστημική στασιμότητα αλλά και την γνώριμη αριστερή εναλλακτική της. Η στενοχώρια και ο απολογισμός, όμως, είναι πως αυτός ο λόγος ελάχιστα αφομοιώθηκε από τις Σπίθες, μα και δύσκολα υποστηρίχθηκε στην συνέχεια από τον ίδιο τον Μίκη, που επιχείρησε την πολιτική του μετουσίωση στο μεν κοινωνικό πεδίο με μονομερείς επικεντρώσεις (λογουχάρη μνημόνιο, στενή κι εμπαθής αντίληψη εθνικής ανεξαρτησίας κ.λπ), στο δε εσωσπιθικό πεδίο με τελεσιγραφικά συμπληρώματα ιδεολογικής καθαρότητας και με πρακτικές επιβολής. Φυσιολογικά επακόλουθα ήταν η διαρκής συρρίκνωση και ιδεολογοπολιτική στασιμότητα της Σπίθας, οι εσωτερικές καταγγελτικές συγκρούσεις και βέβαια η πλήρης υστέρησή της απέναντι στις εκρηκτικές κοινωνικοπολιτικές εξελίξεις της περιόδου. Η οργανωτική εσωστρέφεια και η μακρά σειρά διαδοχής οργανωτικών υπευθύνων είναι εδώ χαρακτηριστικά δείγματα της αδυναμίας του Μίκη να δει στις Σπίθες τα στοιχεία του υποκειμένου που ξεπερνούν τους γνωστούς εκτελεστικούς μηχανισμούς, πολύ δε περισσότερο να αναπτύξει μια πολιτική τέτοια ώστε η συμμετοχική ανάγκη κι απαίτηση να ξεπεράσει την αδέξια ή μικροπαραγοντίστικη έκφρασή της. Η κλασική αριστερή πεφωτισμένη γιακωβίνικη δεσποτεία στο όνομα του λαού βασίλευσε κι εδώ «έως ότου ο λαός ωριμάσει». Οσο για τα μικροτμήματα λαού (όπως πχ. οι Σπίθες), που συγκροτούν το δύσκολο εγχείρημα της υποκειμενικής του υπόστασης, αντιμετωπίζονται απλώς ως χειραγωγήσιμα ή αναλώσιμα πολιτικά στοιχεία χωρίς σημασία.
Η απόπειρα δεσποτικού ελέγχου της Σπίθας και πλήρους μετατροπής σε πειθήνιο υποστηρικτικό μηχανισμό, κορυφώθηκε την τελευταία περί την συνδιάσκεψη της Σπίθας περίοδο, οδηγώντας σε συγκρούσεις, προγραφές, αποχωρήσεις, δημιουργίες πλασματικών οργανώσεων, διαγραφές κι αυτοδιαλύσεις δεκάδων Σπιθών: ουσιαστικά στην διάλυση της Σπίθας.
Υπάρχει όμως και κάτι ακόμα, πέραν του εσω-δημοκρατικού, το οποίο διαπλέκεται σε αυτην την εξέλιξη και αποτελεί βασικό στοιχείο πολιτικής φυσιογνωμίας και κατεύθυνσης: πρόκειται για την μετακόμιση του πολιτικού σχεδίου του Μίκη από το αίτημα για βαθειά δημοκρατία και υπέρβαση του πολιτικού συστήματος στο έδαφος του αντι-μνημονιακού μετώπου, που επιχειρείται να συγκροτηθεί ως η σύγχρονη εκδοχή του Παλλαϊκού Μετώπου. Την στρατηγική αναπηρία του αντιμνημονιακού μετώπου (αναπηρία που ο φυλλομάντης προσπάθησε έγκαιρα να αναδείξει ήδη από τις αρχές του 2010) και την φανερή εδώ στροφή σε σχέση με τις διακηρύξεις της Σπίθας συμπληρώνουν η πολιτική στελέχωση του μετώπου αυτού, οι παρελκυστικές πρακτικές, οι εκλογικές του στοχεύσεις και οι προσωπικές στρατηγικές που όλα τους προέρχονται από τα πιο αναξιόπιστα τμήματα του ΠΑΣΟΚ αλλά κι από το βαθύτερο συστημικό παρασκήνιο. Ο γνώριμος παραγοντισμός «σωτήρων» αντάμωσε και πάλι με τον υποκειμενισμό των διανοούμενων και με περσόνες των media.
Δεν θεωρούμε ότι ο Μίκης έχει πλήρη συνείδηση των πολιτικών επιπτώσεων από τις εξελίξεις αυτές, ούτε όμως αγνοούμε ότι αποτελεί το κεντρικό πρόσωπο των αποφάσεων που τις διαμορφώνουν.
Ο φυλλομάντης, ως μικρή συμβολή στα τεκταινόμενα του κινήματος, θεωρεί υποχρέωσή του να πάρει πλέον τις αποστάσεις του από τις εξελίξεις αυτές και την Σπίθα, με την ίδια ευθύνη με την οποία υποστήριξε το εγχείρημά της το τελευταίο 6μηνο. Η ειδικότερη αυτή πολιτική μας αποστασιοποίηση δεν αίρει τον σεβασμό μας στην μεγάλη προσωπικότητα του Μίκη, παρά την απογοήτευσή μας για τις επιλογές του.
Τους αναγνώστες μας που επιθυμούν λεπτομερέστερη ενημέρωση για τα σχετικά γεγονότα κι εξελίξεις παραπέμπουμε στην Κεντρική ιστοσελίδα της Σπίθας και στις εκεί αποφάσεις και κείμενα του Μίκη, της Σ.Ε, αλλά και των μελών της Σπίθας που συμμετείχαν στον σχετικό διάλογο, εάν αυτά δεν έχουν αποσυρθεί σαν «εσωστρεφή», όπως προανήγγειλε ήδη ο Μίκης. Σχετικό υλικό ποικίλης αξιοπιστίας παρέχουν επίσης κι άλλες ιστοσελίδες Σπιθών ή τρίτων πού έχουν κάποια αναφορά στην Σπίθα, καθώς και η διασπιθική συζήτηση μέσω διακινούμενων e-mail.
Ο φυλλομάντης, έχει κατά καιρούς δημοσιεύσει κείμενα σχετικά με την Σπίθα, με τελευταίο το κείμενο του Α.Βαρβέρη με τίτλο « Σημειώσεις για την 1η συνδιάσκεψη - Ιούνιος 2011». Σαν περαιτέρω μικρό δείγμα του σχετικού προβληματισμού παραθέτουμε στην συνέχεια τις δύο τελευταίες αποφάσεις της συνέλευσης της Σπίθας Χαλανδρίου-Βριλησσίων, καθώς και απόσπασμα από πρόσφατο δημοσίευμα του «φίλου της Σπίθας» Χρ. Γιανναρά.
ο φυλλομάντης, 7 Ιουλίου 2011
(Δημοσίευση: 8 Ιουλίου 2011) Σκέψεις και θέσεις της σύνταξης του φυλλομάντη για τις εξελίξεις και την στροφή στην Σπίθα-Κίνηση Ανεξαρτήτων Πολιτών.
Πέρασαν μόλις έξι μήνες από την ιδρυσή της κι η Σπίθα του Μίκη αντιμετωπίζει την δική της κρίση. Πυκνοί οι καιροί, αναδεικνύουν γρήγορα κι έντονα τις χρόνιες αρρώστιες στην ιδεολογία και την πολιτική και ιδίως στην ιδεολογία για την πολιτική, αρρώστιες που πρέπει να ξεπεράσει το κίνημα για να βρεί τον εαυτό του και που θέτουν ξανά και ξανά το σχετικό στοίχημα ώσπου να το αποσαφηνίσουν.
Το εξάμηνο αυτό, μερικές δεκάδες Σπίθες και γύρω στα πέντε έως δέκα χιλιάδες μέλη κάθε πολιτικής προέλευσης και επιπέδου αναμόχλευσαν τις ελπίδες ή/και τις εμμονές τους πίσω από το κάλεσμα του Μίκη, στηρίζοντας στις δικές του πρωτοβουλίες μα και στις δικές τους προσπάθειες το ειδικότερο στοίχημα να γίνουν όντως Σπίθες στην ιδεολογία και την πολιτική. Όπως πάντα, όμως, εδώ δεν γεννήθηκαν μόνο δυνατότητες κι ελπίδες, μα και αντάμωσαν μεγάλες αδυναμίες - που αποδείχθηκαν ανυπέρβλητες. Το Σπιθοδυναμικό, παρά τις εξαιρέσεις, διέθετε χαμηλό ιδεολογοπολιτικό επίπεδο, πολύ πίσω από το μέσο κοινωνικό το οποίο τουλάχιστον μισογνωρίζει τις ελλείψεις του όπως γνωρίζει πια και τα αδιέξοδα της αριστερής πραξεολογίας. Μα και ο ίδιος Μίκης, παρά τα πρωτοποριακά του στοιχεία, κινήθηκε στα όρια της πραξεολογίας αυτής, αποτυγχάνοντας πλήρως στην πολιτική διαμόρφωση του δυναμικού της Σπίθας και διαχωρίζοντας ουσιαστικά, εν τέλει, το πολιτικό του εγχείρημα από την Σπίθα.
Ο διακηρυκτικός λόγος του Μίκη στάθηκε πρωτοποριακός στο ύφος και στο περιεχόμενο και έτσι θα λειτουργήσει πλέον, ανεξάρτητα ακόμα κι από τον Μίκη ή την Σπίθα, όπως ένα τραγούδι που μόλις το αγαπήσει ο κόσμος δεν ανήκει πια στον δημιουργό του - το ξέρει καλά αυτό ο Μίκης. Και τούτο διότι ως πολιτική πρόταση αφήνει πίσω όχι μόνο την συστημική στασιμότητα αλλά και την γνώριμη αριστερή εναλλακτική της. Η στενοχώρια και ο απολογισμός, όμως, είναι πως αυτός ο λόγος ελάχιστα αφομοιώθηκε από τις Σπίθες, μα και δύσκολα υποστηρίχθηκε στην συνέχεια από τον ίδιο τον Μίκη, που επιχείρησε την πολιτική του μετουσίωση στο μεν κοινωνικό πεδίο με μονομερείς επικεντρώσεις (λογουχάρη μνημόνιο, στενή κι εμπαθής αντίληψη εθνικής ανεξαρτησίας κ.λπ), στο δε εσωσπιθικό πεδίο με τελεσιγραφικά συμπληρώματα ιδεολογικής καθαρότητας και με πρακτικές επιβολής. Φυσιολογικά επακόλουθα ήταν η διαρκής συρρίκνωση και ιδεολογοπολιτική στασιμότητα της Σπίθας, οι εσωτερικές καταγγελτικές συγκρούσεις και βέβαια η πλήρης υστέρησή της απέναντι στις εκρηκτικές κοινωνικοπολιτικές εξελίξεις της περιόδου. Η οργανωτική εσωστρέφεια και η μακρά σειρά διαδοχής οργανωτικών υπευθύνων είναι εδώ χαρακτηριστικά δείγματα της αδυναμίας του Μίκη να δει στις Σπίθες τα στοιχεία του υποκειμένου που ξεπερνούν τους γνωστούς εκτελεστικούς μηχανισμούς, πολύ δε περισσότερο να αναπτύξει μια πολιτική τέτοια ώστε η συμμετοχική ανάγκη κι απαίτηση να ξεπεράσει την αδέξια ή μικροπαραγοντίστικη έκφρασή της. Η κλασική αριστερή πεφωτισμένη γιακωβίνικη δεσποτεία στο όνομα του λαού βασίλευσε κι εδώ «έως ότου ο λαός ωριμάσει». Οσο για τα μικροτμήματα λαού (όπως πχ. οι Σπίθες), που συγκροτούν το δύσκολο εγχείρημα της υποκειμενικής του υπόστασης, αντιμετωπίζονται απλώς ως χειραγωγήσιμα ή αναλώσιμα πολιτικά στοιχεία χωρίς σημασία.
Η απόπειρα δεσποτικού ελέγχου της Σπίθας και πλήρους μετατροπής σε πειθήνιο υποστηρικτικό μηχανισμό, κορυφώθηκε την τελευταία περί την συνδιάσκεψη της Σπίθας περίοδο, οδηγώντας σε συγκρούσεις, προγραφές, αποχωρήσεις, δημιουργίες πλασματικών οργανώσεων, διαγραφές κι αυτοδιαλύσεις δεκάδων Σπιθών: ουσιαστικά στην διάλυση της Σπίθας.
Υπάρχει όμως και κάτι ακόμα, πέραν του εσω-δημοκρατικού, το οποίο διαπλέκεται σε αυτην την εξέλιξη και αποτελεί βασικό στοιχείο πολιτικής φυσιογνωμίας και κατεύθυνσης: πρόκειται για την μετακόμιση του πολιτικού σχεδίου του Μίκη από το αίτημα για βαθειά δημοκρατία και υπέρβαση του πολιτικού συστήματος στο έδαφος του αντι-μνημονιακού μετώπου, που επιχειρείται να συγκροτηθεί ως η σύγχρονη εκδοχή του Παλλαϊκού Μετώπου. Την στρατηγική αναπηρία του αντιμνημονιακού μετώπου (αναπηρία που ο φυλλομάντης προσπάθησε έγκαιρα να αναδείξει ήδη από τις αρχές του 2010) και την φανερή εδώ στροφή σε σχέση με τις διακηρύξεις της Σπίθας συμπληρώνουν η πολιτική στελέχωση του μετώπου αυτού, οι παρελκυστικές πρακτικές, οι εκλογικές του στοχεύσεις και οι προσωπικές στρατηγικές που όλα τους προέρχονται από τα πιο αναξιόπιστα τμήματα του ΠΑΣΟΚ αλλά κι από το βαθύτερο συστημικό παρασκήνιο. Ο γνώριμος παραγοντισμός «σωτήρων» αντάμωσε και πάλι με τον υποκειμενισμό των διανοούμενων και με περσόνες των media.
Δεν θεωρούμε ότι ο Μίκης έχει πλήρη συνείδηση των πολιτικών επιπτώσεων από τις εξελίξεις αυτές, ούτε όμως αγνοούμε ότι αποτελεί το κεντρικό πρόσωπο των αποφάσεων που τις διαμορφώνουν.
Ο φυλλομάντης, ως μικρή συμβολή στα τεκταινόμενα του κινήματος, θεωρεί υποχρέωσή του να πάρει πλέον τις αποστάσεις του από τις εξελίξεις αυτές και την Σπίθα, με την ίδια ευθύνη με την οποία υποστήριξε το εγχείρημά της το τελευταίο 6μηνο. Η ειδικότερη αυτή πολιτική μας αποστασιοποίηση δεν αίρει τον σεβασμό μας στην μεγάλη προσωπικότητα του Μίκη, παρά την απογοήτευσή μας για τις επιλογές του.
Τους αναγνώστες μας που επιθυμούν λεπτομερέστερη ενημέρωση για τα σχετικά γεγονότα κι εξελίξεις παραπέμπουμε στην Κεντρική ιστοσελίδα της Σπίθας και στις εκεί αποφάσεις και κείμενα του Μίκη, της Σ.Ε, αλλά και των μελών της Σπίθας που συμμετείχαν στον σχετικό διάλογο, εάν αυτά δεν έχουν αποσυρθεί σαν «εσωστρεφή», όπως προανήγγειλε ήδη ο Μίκης. Σχετικό υλικό ποικίλης αξιοπιστίας παρέχουν επίσης κι άλλες ιστοσελίδες Σπιθών ή τρίτων πού έχουν κάποια αναφορά στην Σπίθα, καθώς και η διασπιθική συζήτηση μέσω διακινούμενων e-mail.
Ο φυλλομάντης, έχει κατά καιρούς δημοσιεύσει κείμενα σχετικά με την Σπίθα, με τελευταίο το κείμενο του Α.Βαρβέρη με τίτλο « Σημειώσεις για την 1η συνδιάσκεψη - Ιούνιος 2011». Σαν περαιτέρω μικρό δείγμα του σχετικού προβληματισμού παραθέτουμε στην συνέχεια τις δύο τελευταίες αποφάσεις της συνέλευσης της Σπίθας Χαλανδρίου-Βριλησσίων, καθώς και απόσπασμα από πρόσφατο δημοσίευμα του «φίλου της Σπίθας» Χρ. Γιανναρά.
ο φυλλομάντης, 7 Ιουλίου 2011
ΔΕΥΤΕΡΗ ΑΝΟΙΧΤΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΣΤΟΥΣ ΑΠΑΝΤΑΧΟΥ ΠΟΝΤΙΟΥΣ .
ΔΕΥΤΕΡΗ ΑΝΟΙΧΤΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΣΤΟΥΣ ΑΠΑΝΤΑΧΟΥ ΠΟΝΤΙΟΥΣ .
Ιουλίου 9th, 2011
Του Δαμιανού Βασιλειάδη, Ποντίου.
Η ποντιακή διάλεκτος δεν είναι ελληνική. Οι Πόντιοι δεν είναι Έλληνες!
Αγαθοί Πόντιοι, αλλά και εκφυλισμένοι Πόντιοι (όσοι είσαστε κομματόσκυλα
του ΠΑΣΟΚ και της Νέας Δημοκρατίας, χωρίς να αποκλείονται και τα άλλα
κόμματα)Διαβάστε το κατωτέρω κείμενο του κ. Κωτσίρη, για να καταλάβετε περί τίνος
πρόκειται, καθώς και την ιστοσελίδα, που ...
παραθέτει.
Αυτά που θα διαβάσετε θα σας φανούν εξωπραγματικά, θα σας φανούν
γελοία, θα τα θεωρήσετε λάθη ή παραλήψεις κάποιων ανόητων παρατρεχάμενων
της κυβέρνησης.
Σας λέω ότι τίποτε απ’ όλα αυτά δεν συμβαίνει. Στην πραγματικότητα
είναι συνειδητή πολιτική του Γιώργου Παπανδρέου και της κλίκας του για να
δημιουργήσει από την πατρίδα μας, προσέξτε:
Πρώτον, μια πολυπολιτισμική, πολυφυλετική και πολυεθνική χώρα με ανοιχτά
σύνορα, όπου και οι Έλληνες, αν επιζήσουν, θα αποτελούν μειονότητα ανάμεσα
στις άλλες.
Δεύτερο, να παραδώσει στους γείτονές μας το Μισό Αιγαίο, τη Θράκη, τη
Μακεδονία και την Ήπειρο (την Κύπρο την έχει εγκαταλείψει) και
Τρίτον, να μας υπαγάγει ως δορυφόρο –υποτελή στη Νέο – Οθωμανική
Τουρκία, για να μας ελέγχει, γιατί είμαστε, όπως λέει και ο Κίσινγκερ ατίθασοι.
Κι’ όλα αυτά έως ότου εξαφανιστεί από προσώπου γης το ενοχλητικό γένος των
Ελλήνων και των Ποντίων φυσικά, παρ’ όλο που η κυβέρνηση του Γιώργου
Παπανδρέου δεν τους αναγνωρίζει ως Έλληνες.
Μέσα σ’ αυτή τη στρατηγική εντάσσεται και το σχέδιο που περιγράφει ο κ.
Κωτσίρης και φαίνεται εκ πρώτης όψεως άνευ σημασίας.
Ποιο είναι αυτό το σατανικό πραγματικά σχέδιο, που ξεπερνά τα όρια
της επιστημονικής φαντασίας, αλλά δεν είναι φαντασία, παρά μόνο τραγική
πραγματικποτητα.
Απλούστατα: να μας κάνει κι’ εμάς τους Ποντίους μια μειονότητα
στην Ελλάδα, όπως τις άλλες που θέλει να δημιουργήσει, για να αφανιστεί ο
Ελληνισμός, χάρις στην παγκοσμιοποίηση και την Νέα Τάξη, που υπηρετεί
πιστά και συνειδητά η κυβέρνησή του Γιώργου Παπανδρέου, κατ’ εντολή
των «άσπονδων φίλων και συμμάχων μας».
Όπως είναι λογικό, όταν η μητρική γλώσσα κάποιου, στην περίπτωσή μας
των Ποντίων, δεν είναι ελληνική, σαφώς και εκείνοι που την ομιλούν δεν είναι
Έλληνες. Εμείς λοιπόν θα προσπαθούμε στη συνέχεια να αποδείξουμε στους
διεθνείς οργανισμούς, στα ξένα πανεπιστήμια και στο διαδίκτυο, ότι τρόπον
τινά δεν είμαστε ελέφαντες! Ακριβώς όπως συμβαίνει και με το πρόβλημα της
Μακεδονίας.
Ο Γιώργος Παπανδρέου, (η κυβέρνησή του και οι βουλευτές του, ανάμεσα
στους οποίους υπάρχουν και επίορκοι Πόντιοι), εφαρμόζει, κατ’ εντολήν των
πατρόνων του, μια ανθελληνική πολιτική, η οποία είναι μοντέρνα και πολύ
πετυχημένη. Ποια δηλαδή: Στις απαιτήσεις των γειτόνων μας δεν αντιδρά, για
να μην πω ότι τους ενισχύει έμμεσα ή άμεσα. Λέει λ.χ. ο κ. Νταβούτογλου ότι
το Καστελόριζο δεν ανήκει στο Αιγαίο. Η ελληνική κυβέρνηση δεν αντιδρά. Η
Τουρκία το κυκλοφορεί παντού και δημιουργεί ντε φάκτο καταστάσεις, έως ότου
δημιουργηθούν και de jure.
Το ίδιο συμβαίνει και στα άλλα εθνικά θέματα. Το ίδιο με τις γκρίζες ζώνες.
Ήδη το προξενείο στην Θράκη έχει μεταβληθεί σε τούρκικη κυβέρνηση της
περιοχής. Είναι κράτος έν ανυπαρξία κράτους, ελληνικού φυσικά, αν θεωρήσουμε
ότι σε τελευταία ανάλυση είναι ελληνικό.
Το σημαντικό είναι ότι, το γεγονός τελικά πως οι Πόντιοι δεν είναι Έλληνες,
αλλά μια μειονότητα στην Ελλάδα, δημιουργεί στους Σκοπιανούς την πρόφαση
και τελικά το δικαίωμα, να διεκδικούν την ελληνική Μακεδονία, μιας και στη
Μακεδονία, όπου ο πληθυσμός στην πλειονότητά του είναι κυρίως ποντιακός, δεν
υπάρχουν καν Έλληνες, αλλά διάφορες ξένες προς την Ελλάδα εθνότητες: Πόντιοι,
Βλάχοι, Αρβανίτες κ.λπ.
Τι κάνουν οι Πόντιοι στην περίπτωση αυτή και σε άλλες παρόμοιες
περιπτώσεις;
Τι κάνει η Παμποντιακή Ένωση Ελλάδας. Τι κάνουν οι Ποντιακοί Σύλλογοι;
Τι κάνουν οι ίδιοι οι Πόντιοι, εδώ και ανά την υφήλιο;
Δεν καταλαβαίνουν ότι ο Γιώργος Παπανδρέου και οι συν αυτώ, μας περνάει
ούτε λίγο ούτε πολύ για χ α ϊ β ά ν ι α!
Μήπως γνωρίζουν οι Πόντιοι ότι η ελληνική Βουλή δεν αναγνώρισε έως
σήμερα τη γ ε ν ο κ τ ο ν ί α των Ποντίων;
Κι’ εμείς ζητάμε από την Τουρκία την ίδια, αλλά και από όλα τα κράτη του
κόσμου να αναγνωρίσουν τη γενοκτονία, όταν εμείς οι ίδιοι ως Έλληνες δεν την
αναγνωρίζουμε!;
Αιδώς Πόντιοι! Αιδώς! Εκτός κι’ αν οι ίδιοι αναγνωρίζετε και παραδέχεστε
ότι είμαστε χαϊβάνια. (Περιλαμβάνω και τον εαυτό μου, παρ’ όλο που
αντιστέκομαι).
Τότε καμία αιδώς! Και ζητώ γονυπετώς συγγνώμη.
Δαμιανός Βασιλειάδης,
Του Θεόφιλου Κωτσίδη
Πριν από ένα μήνα περίπου στην ιστοσελίδα της «Ανοιχτής Διακυβέρνησης» http:/
/opengov.gr την οποία χειρίζεται το πολιτικό γραφείο του πρωθυπουργού και
συγκεκριμένα στην υπηρεσία της ιστοσελίδας όπου αναρτώνται οι προσκλήσεις
ενδιαφέροντος για την πλήρωση καίριων θέσεων ευθύνης στον κυβερνητικό και
στον κρατικό μηχανισμό (Γενικοί και Ειδικοί Γραμματείς Υπουργείων, Διοικήσεις
δημόσιων οργανισμών και φορέων, επιστημονικό προσωπικό κ.α.) και συγκεκριμένα
στην Φόρμα Υποβολής υπήρχε η κατηγορία «ΓΛΩΣΣΕΣ», όπου ο ενδιαφερόμενος
– υποψήφιος όφειλε να επιλέξει για τη «ΜΗΤΡΙΚΗ ΓΛΩΣΣΑ», τη «ΔΕΥΤΕΡΗ
ΜΗΤΡΙΚΗ ΓΛΩΣΣΑ» και για άλλες «ΞΕΝΕΣ ΓΛΩΣΣΕΣ» που ομιλεί και χειρίζεται.
Η επιλογή σε κάθε μία από αυτές τις υποκατηγορίες επρέπε να γίνει από μία λίστα
που διατίθεται από τον διαδικτυακό τόπο.
Στη λίστα των γλωσσών από τις οποίες πρέπει να επιλέξει ο ενδιαφερόμενος –
υποψήφιος συμπεριλαμβάνονται δεκάδες γλώσσες από ολόκληρη την υφήλιο με
πρώτη τα ΕΛΛΗΝΙΚΑ.
Μέχρι εδώ όλα καλά!
Ωστόσο σοβαρότατα ερωτηματικά προκάλεσε μεταξύ άλλων η καταγραφή
στην κατηγορία των ξένων γλωσσών και των εξής επιλογών: «ΠΟΝΤΙΑΚΑ,
ΑΡΒΑΝΙΤΙΚΑ, ΒΛΑΧΙΚΑ»!
Ιουλίου 9th, 2011
Του Δαμιανού Βασιλειάδη, Ποντίου.
Η ποντιακή διάλεκτος δεν είναι ελληνική. Οι Πόντιοι δεν είναι Έλληνες!
Αγαθοί Πόντιοι, αλλά και εκφυλισμένοι Πόντιοι (όσοι είσαστε κομματόσκυλα
του ΠΑΣΟΚ και της Νέας Δημοκρατίας, χωρίς να αποκλείονται και τα άλλα
κόμματα)Διαβάστε το κατωτέρω κείμενο του κ. Κωτσίρη, για να καταλάβετε περί τίνος
πρόκειται, καθώς και την ιστοσελίδα, που ...
παραθέτει.
Αυτά που θα διαβάσετε θα σας φανούν εξωπραγματικά, θα σας φανούν
γελοία, θα τα θεωρήσετε λάθη ή παραλήψεις κάποιων ανόητων παρατρεχάμενων
της κυβέρνησης.
Σας λέω ότι τίποτε απ’ όλα αυτά δεν συμβαίνει. Στην πραγματικότητα
είναι συνειδητή πολιτική του Γιώργου Παπανδρέου και της κλίκας του για να
δημιουργήσει από την πατρίδα μας, προσέξτε:
Πρώτον, μια πολυπολιτισμική, πολυφυλετική και πολυεθνική χώρα με ανοιχτά
σύνορα, όπου και οι Έλληνες, αν επιζήσουν, θα αποτελούν μειονότητα ανάμεσα
στις άλλες.
Δεύτερο, να παραδώσει στους γείτονές μας το Μισό Αιγαίο, τη Θράκη, τη
Μακεδονία και την Ήπειρο (την Κύπρο την έχει εγκαταλείψει) και
Τρίτον, να μας υπαγάγει ως δορυφόρο –υποτελή στη Νέο – Οθωμανική
Τουρκία, για να μας ελέγχει, γιατί είμαστε, όπως λέει και ο Κίσινγκερ ατίθασοι.
Κι’ όλα αυτά έως ότου εξαφανιστεί από προσώπου γης το ενοχλητικό γένος των
Ελλήνων και των Ποντίων φυσικά, παρ’ όλο που η κυβέρνηση του Γιώργου
Παπανδρέου δεν τους αναγνωρίζει ως Έλληνες.
Μέσα σ’ αυτή τη στρατηγική εντάσσεται και το σχέδιο που περιγράφει ο κ.
Κωτσίρης και φαίνεται εκ πρώτης όψεως άνευ σημασίας.
Ποιο είναι αυτό το σατανικό πραγματικά σχέδιο, που ξεπερνά τα όρια
της επιστημονικής φαντασίας, αλλά δεν είναι φαντασία, παρά μόνο τραγική
πραγματικποτητα.
Απλούστατα: να μας κάνει κι’ εμάς τους Ποντίους μια μειονότητα
στην Ελλάδα, όπως τις άλλες που θέλει να δημιουργήσει, για να αφανιστεί ο
Ελληνισμός, χάρις στην παγκοσμιοποίηση και την Νέα Τάξη, που υπηρετεί
πιστά και συνειδητά η κυβέρνησή του Γιώργου Παπανδρέου, κατ’ εντολή
των «άσπονδων φίλων και συμμάχων μας».
Όπως είναι λογικό, όταν η μητρική γλώσσα κάποιου, στην περίπτωσή μας
των Ποντίων, δεν είναι ελληνική, σαφώς και εκείνοι που την ομιλούν δεν είναι
Έλληνες. Εμείς λοιπόν θα προσπαθούμε στη συνέχεια να αποδείξουμε στους
διεθνείς οργανισμούς, στα ξένα πανεπιστήμια και στο διαδίκτυο, ότι τρόπον
τινά δεν είμαστε ελέφαντες! Ακριβώς όπως συμβαίνει και με το πρόβλημα της
Μακεδονίας.
Ο Γιώργος Παπανδρέου, (η κυβέρνησή του και οι βουλευτές του, ανάμεσα
στους οποίους υπάρχουν και επίορκοι Πόντιοι), εφαρμόζει, κατ’ εντολήν των
πατρόνων του, μια ανθελληνική πολιτική, η οποία είναι μοντέρνα και πολύ
πετυχημένη. Ποια δηλαδή: Στις απαιτήσεις των γειτόνων μας δεν αντιδρά, για
να μην πω ότι τους ενισχύει έμμεσα ή άμεσα. Λέει λ.χ. ο κ. Νταβούτογλου ότι
το Καστελόριζο δεν ανήκει στο Αιγαίο. Η ελληνική κυβέρνηση δεν αντιδρά. Η
Τουρκία το κυκλοφορεί παντού και δημιουργεί ντε φάκτο καταστάσεις, έως ότου
δημιουργηθούν και de jure.
Το ίδιο συμβαίνει και στα άλλα εθνικά θέματα. Το ίδιο με τις γκρίζες ζώνες.
Ήδη το προξενείο στην Θράκη έχει μεταβληθεί σε τούρκικη κυβέρνηση της
περιοχής. Είναι κράτος έν ανυπαρξία κράτους, ελληνικού φυσικά, αν θεωρήσουμε
ότι σε τελευταία ανάλυση είναι ελληνικό.
Το σημαντικό είναι ότι, το γεγονός τελικά πως οι Πόντιοι δεν είναι Έλληνες,
αλλά μια μειονότητα στην Ελλάδα, δημιουργεί στους Σκοπιανούς την πρόφαση
και τελικά το δικαίωμα, να διεκδικούν την ελληνική Μακεδονία, μιας και στη
Μακεδονία, όπου ο πληθυσμός στην πλειονότητά του είναι κυρίως ποντιακός, δεν
υπάρχουν καν Έλληνες, αλλά διάφορες ξένες προς την Ελλάδα εθνότητες: Πόντιοι,
Βλάχοι, Αρβανίτες κ.λπ.
Τι κάνουν οι Πόντιοι στην περίπτωση αυτή και σε άλλες παρόμοιες
περιπτώσεις;
Τι κάνει η Παμποντιακή Ένωση Ελλάδας. Τι κάνουν οι Ποντιακοί Σύλλογοι;
Τι κάνουν οι ίδιοι οι Πόντιοι, εδώ και ανά την υφήλιο;
Δεν καταλαβαίνουν ότι ο Γιώργος Παπανδρέου και οι συν αυτώ, μας περνάει
ούτε λίγο ούτε πολύ για χ α ϊ β ά ν ι α!
Μήπως γνωρίζουν οι Πόντιοι ότι η ελληνική Βουλή δεν αναγνώρισε έως
σήμερα τη γ ε ν ο κ τ ο ν ί α των Ποντίων;
Κι’ εμείς ζητάμε από την Τουρκία την ίδια, αλλά και από όλα τα κράτη του
κόσμου να αναγνωρίσουν τη γενοκτονία, όταν εμείς οι ίδιοι ως Έλληνες δεν την
αναγνωρίζουμε!;
Αιδώς Πόντιοι! Αιδώς! Εκτός κι’ αν οι ίδιοι αναγνωρίζετε και παραδέχεστε
ότι είμαστε χαϊβάνια. (Περιλαμβάνω και τον εαυτό μου, παρ’ όλο που
αντιστέκομαι).
Τότε καμία αιδώς! Και ζητώ γονυπετώς συγγνώμη.
Δαμιανός Βασιλειάδης,
Του Θεόφιλου Κωτσίδη
Πριν από ένα μήνα περίπου στην ιστοσελίδα της «Ανοιχτής Διακυβέρνησης» http:/
/opengov.gr την οποία χειρίζεται το πολιτικό γραφείο του πρωθυπουργού και
συγκεκριμένα στην υπηρεσία της ιστοσελίδας όπου αναρτώνται οι προσκλήσεις
ενδιαφέροντος για την πλήρωση καίριων θέσεων ευθύνης στον κυβερνητικό και
στον κρατικό μηχανισμό (Γενικοί και Ειδικοί Γραμματείς Υπουργείων, Διοικήσεις
δημόσιων οργανισμών και φορέων, επιστημονικό προσωπικό κ.α.) και συγκεκριμένα
στην Φόρμα Υποβολής υπήρχε η κατηγορία «ΓΛΩΣΣΕΣ», όπου ο ενδιαφερόμενος
– υποψήφιος όφειλε να επιλέξει για τη «ΜΗΤΡΙΚΗ ΓΛΩΣΣΑ», τη «ΔΕΥΤΕΡΗ
ΜΗΤΡΙΚΗ ΓΛΩΣΣΑ» και για άλλες «ΞΕΝΕΣ ΓΛΩΣΣΕΣ» που ομιλεί και χειρίζεται.
Η επιλογή σε κάθε μία από αυτές τις υποκατηγορίες επρέπε να γίνει από μία λίστα
που διατίθεται από τον διαδικτυακό τόπο.
Στη λίστα των γλωσσών από τις οποίες πρέπει να επιλέξει ο ενδιαφερόμενος –
υποψήφιος συμπεριλαμβάνονται δεκάδες γλώσσες από ολόκληρη την υφήλιο με
πρώτη τα ΕΛΛΗΝΙΚΑ.
Μέχρι εδώ όλα καλά!
Ωστόσο σοβαρότατα ερωτηματικά προκάλεσε μεταξύ άλλων η καταγραφή
στην κατηγορία των ξένων γλωσσών και των εξής επιλογών: «ΠΟΝΤΙΑΚΑ,
ΑΡΒΑΝΙΤΙΚΑ, ΒΛΑΧΙΚΑ»!
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)