Κυριακή 27 Νοεμβρίου 2011

π. ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΛΟΥΔΟΒΙΚΟΥ: ΘΕΟΛΟΓΙΑ ΤΟΥ ΣΩΜΑΤΟΣ

Καρτέσιος : "Σκέπτομαι άρα υπάρχω".. 
Ναί, παππού Καρτέσιε; ναί παππού Πλάτωνα καί παππού Πλωτίνε; ναί παππού Ωριγένη; Καί τό σώμα; Τί γίνεται με το σώμα, και με το "σκοτεινό ὑπόγειο" με τα "ζωντανά όντα" τού υποσυνείδητου, πού "βροντούν ἀπό κάτω"; Μέ αυτά τα τέρατα τί γίνεται;
Ε, όσο κι αν δεν το πιστεύουμε, εμείς οι ερασιτέχνες ἐλληνες άθεοι, τήν μεγάλη συμφιλίωση, την κάνει ο Χριστιανισμός!!
Αλλά, ποιός Χριστιανισμός; Δείτε τό παρακάτω βιντεάκι. Αξίζει τόν κόπο...



Σάββατο 26 Νοεμβρίου 2011

ΠΡΩΤΑ ΤΟΥΣ ΕΣΦΑΞΑΝ ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΕΒΑΛΑΝ ΣΕ ΣΧΟΛΕΙΑ ΤΗΣ ΠΕΡΙΟΧΗΣ ΤΑ ΟΝΟΜΑΤΑ ΤΩΝ ΣΦΑΓΕΩΝ…

Από τά "Τουρκικά Νέα"


Posted on November 26th, 2011

Κάθε πινακίδα στο Ντέρσιμ θυμίζει την σφαγή

Ενώ έχει ανάψει η συζήτηση για την ¨Σφαγή του Ντέρσιμ¨ αποκαλύφθηκε ότι τα ονόματα του Στρατάρχη Φεβζή Τσακμάκ και Αμπντουλλάχ Αλπντογάν που μετείχαν στις επιχειρήσεις δόθηκαν σε σχολεία του Τούντζελι.

Και ενώ διαρκεί η συζήτηση που άρχισε με την δήλωση του CHPλή βουλευτή Χουσείν Αϊγκούν πως ¨Υπεύθυνοι για την σφαγή στο Ντέρσιμ είναι το κράτος και το κόμμα CHP. Και ο Ατατούρκ ήταν ενήμερος για τα γεγονότα.¨, πάντα τίθεται το ποιος ήταν υπεύθυνος για τις επιχειρήσεις του 1937 και 1938.

Υπό το φως των εγγράφων σχετικά με την στρατιωτική επιχείρηση που άνοιξε τον δρόμο για την σφαγή στο Ντέρσιμ αναφέρονται 4 ονόματα : Ατατούρκ, ο τότε πρωθυπουργός Ισμέτ Ινονού, ο Τζελάλ Μπαγιάρ και ο αρχηγός του Γενικού Επιτελείου Φεβζή Τσακμάκ.

Με βάση την είδηση όμως από τον Μουράτ Αϊντίν του Cnnturk.com το όνομα του ¨Γενικού Επιθεωρητή¨ στρατηγού Αμπντουλλάχ Αλπντογάν στον οποίον είχαν δοθεί το 1936 έκτακτες αρμοδιότητες, και ήταν αυτός που προσωπικά διηύθυνε τις επιχειρήσεις, συνεχίζει κανονικά να υπάρχει σε σχολεία και σε κρατικές υπηρεσίες.

Ο ΓΙΟΣ ΤΟΥ ΣΕΪΧΗ ΡΙΖΑ ΔΟΛΟΦΟΝΗΘΗΚΕ ΜΕ ΕΝΤΟΛΗ ΤΟΥ

Ο εξουσιοδοτημένος από την τότε κυβέρνηση στρατηγός Αμντουλλάχ Αλπντογάν μόλις ήρθε στην περιοχή ήρθε σε επαφή με αρχηγούς φυλών. Σε εκείνες τις συνομιλίες ο σεΐχης Ριζά έστειλε τον γιό του τον Ιμπραήμ και ζήτησε να σταματήσει η αιματοχυσία αλλά ο Ιμπραήμ δολοφονήθηκε με εντολή του Αλπντογάν. Μετά από αυτό λέγεται πως οι άντρες του Ριζά γκρέμισαν μια γέφυρα και επιτέθηκαν σε ένα αστυνομικό σταθμό, κάτι που πυροδότησε το φυτίλι στο Ντέρσιμ, διότι το κράτος το θεώρησε αυτό ως εξέγερση και άρχισε την προ πολλού ετοιμαζόμενη στρατιωτική του επιχείρηση τον Απρίλιο του 1937. Από αυτή την πλευρά τα ονόματα του τότε αρχηγού του Γενικού Επιτελείου στρατάρχη Φεβζή Τσακμάκ και του Αμπντουλλάχ Αλπντογάν συνεχίζουν να αποτελούνε μια άσχημη πληγή στην μνήμη των κατοίκων του Ντέρσιμ.

Η ΣΑΜΠΙΧΑ ΓΚΙΟΚΤΣΕΝ ΣΤΗΝ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΗ…

Μετά την ¨σφαγή του Ντέρσιμ¨ έγιναν πολλές αλλαγές ονομάτων στο Τούντζελι, και τα κουρδικά τοπωνύμια άλλαξαν. Ονόματα ατόμων που μετείχαν στην στρατιωτική επιχείρηση δόθηκαν σε δρόμους, λεωφόρους και σε σχολεία. Το όνομα της Σαμπιχά Γκιοκτσέν-θετής κόρης του Ατατούρκ, που μετείχε σε αεροπορικούς βομβαρδισμούς στο Ντέρσιμ δόθηκε σε ένα αεροδρόμιο στην Κωνσταντινούπολη. Σχετικά με αυτό ο βουλευτής του ΑΚΠ Μεχμέτ Μετινέρ δήλωσε πως κινητοποιείται για να αλλάξει αυτό το όνομα.





ΚΑΙ ΟΙ ΟΝΟΜΑΣΙΕΣ ΣΤΟ ΤΟΥΝΤΖΕΛΙ ;

Στα σχολεία του Τούντζελι και της γύρω περιοχής είναι πολύ συχνά τα ονόματα Φεβζή Τσακμάκ, Αμπντουλλάχ Αλπντογάν και Ισμέτ Ινονού αλλά πριν από αυτούς πρέπει να μνημονεύσουμε τον στρατηγό Μουσταφά Μούγλαλι ο οποίος τιμωρήθηκε με 20 χρόνια φυλάκισης διότι πριν από 68 χρόνια έδωσε εντολή για εκτέλεση 33 ατόμων στην πόλη Οζάλπ του νομού Βαν.

Το όνομα του δόθηκε το 2004 στο 2ο συνοριακό τάγμα. Λόγω όμως της μεγάλης κοινωνικής πίεσης και προσδοκίας και μετά από κινητοποίηση συλλόγων, εντέλει καταργήθηκε το όνομα του στις 27-6-2011.





ΕΚΕΙΝΑ ΤΑ ΟΝΟΜΑΤΑ ΘΑ ΑΛΛΑΞΟΥΝ ;

Η συζήτηση για την ¨Σφαγή του Ντέρσιμ¨ μαζί της δημιούργησε και την προσδοκία για την απόδοση στο Τούντζελι του παλιού του ονόματος που ήταν το ¨Ντέρσιμ¨. Μετά από σχετικά αιτήματα συλλόγων της περιοχής, ο βουλευτής του ΑΚΠ Μεχμέτ Μετινέρ πρότεινε να δοθεί ξανά η παλιά ονομασία στην πόλη.

……………………..

Εφ. Ραντικάλ 23-11-2011

Σάββατο 19 Νοεμβρίου 2011

Νεοκλής Σαρρής Η αποβίωση ενός μεγάλου ανθρώπου



Νεοκλής Σαρρής
Η αποβίωση ενός μεγάλου ανθρώπου
Τον Νεοκλή θα τον θρηνήσει η οικογένειά του και θα λείψει στο αμούστακο παιδί του. Θα λείψει και σε όσους από εμάς έτυχε να τον γνωρίσουμε από κοντά και νοιώσαμε την ανθρωπολογική του βαθύτητα, τη δύναμη του πνεύματός του και τον τίμιο και ακέραιο χαρακτήρα του. Θα λείψει όμως και από όσους τον γνώρισαν σαν πανεπιστημιακό δάσκαλο, σαν πνευματική μορφή και σαν μοναδικά εμβριθή γνώστη της τουρκικής εξωτερικής πολιτικής σε δύσκολα πεδία όπου η γνώση σπανίζει και οι γνώμες κυριαρχούν. Όλοι όσοι τον γνωρίσαμε θα θυμόμαστε αυτό που συνολικά ήταν: Μια μεγάλη ανθρώπινη μορφή και ένα σπανίζων είδος προικισμένου φορέα της μακραίωνης ελληνικότητας.
Δύο λόγια μόνο θα πω όπως τον γνώρισα ως ακαδημαϊκό, ως άνθρωπο και ως φίλο. Συναντηθήκαμε πριν δύο περίπου δεκαετίες, όταν εντάχθηκα στο Πάντειον Πανεπιστήμιο όπου και αυτός δίδασκε. Ακαριαία με εντυπωσίασε η ευθύτητά του, η ειλικρίνειά του, η καλοσύνη του και η βαθιά πρωτογενής και βιωματική συνάμα και ακαδημαϊκή γνώση της Τουρκίας. Επίσης ο μετριοπαθής του χαρακτήρας και η μετριοφροσύνη του. Συνδυασμός προτερημάτων που δεν συναντάς εύκολα. Περισσότερο με εντυπωσίασε το γεγονός ότι ακόμη και γι’ αυτούς που του επιτίθονταν ανελέητα και άδικα δεν ένοιωθε μίσος. Λίγη πίκρα μόνο, συμπάθεια για την κατάντια τους και ετοιμότητα να συζητήσει μαζί με όλους και για όλα.
Πιο καλά, αν όχι πολύ καλά, τον γνώρισα όταν έκανε την επιμέλεια του βιβλίου του Αχμέτ Νταβούτογλου, Στρατηγικό Βάθος. Η διεθνής θέση της Τουρκίας το οποίο εγώ μεν πρότεινα να κυκλοφορήσει στην ελληνική γλώσσα, πλην τη μετάφρασή του ο Νεοκλής επιθυμούσε διακαώς. Πέραν της γνωστής θέσης «να γνωρίσουμε τον αντίπαλό μας» οι λόγοι είναι βαθύτεροι. Πρωτίστως ήθελε οι συμπατριώτες του να ακούσουν από έναν κορυφαίο τούρκο ηγέτη και ακαδημαϊκό αναλυτή τα ίδια πράγματα που ο ίδιος επί δεκαετίες τους έλεγε, όταν ανάλυε την εξωτερική πολιτική της Τουρκίας.
Ο Νεοκλής Σαρρής εδώ και πολλές δεκαετίες πρόσφερε στους νεοέλληνες κάτι ανεκτίμητο: Μια βαθιά, μοναδικά εξειδικευμένη και απίστευτα ακριβής γνώση της διαδρομής, της συγκρότησης, του χαρακτήρα, της φυσιογνωμίας και του τρόπου σκέψης των Τούρκων. Λαό που όχι μόνο δεν μισούσε αλλά και που ένοιωθε πως, αν και βαθύτατα Έλληνας, ο ίδιος υπήρξε γέννημα θρέμμα της ταραχώδους, αντιφατικής και τραγικής πορείας του νεοτουρκικού κράτους. Μαζί τους μεγάλωσε, βίωσε την τουρκική κοινωνία και τις αντιθέσεις της και μελέτησε επιστημονικά τη συγκρότησή της και την εξέλιξή της. Τελικά, όπως οι περισσότεροι Έλληνες της Ανατολής ξεριζώθηκε και βρέθηκε στο νεοελληνικό κράτος. Είχε την πνευματική και ηθική δύναμη, εν τούτοις, να μην βλέπει εχθρικά τον τουρκικό λαό. Παρέμεινε φίλος με όσους τούρκους γνώριζε και επικοινωνούσε συχνά μαζί τους. Ο Σαρρής ουσιαστικά βίωσε απέραντα την αντιφατική συγκρότηση του νεοτουρκικού κράτους, την επικινδυνότητά του, την ποικιλόμορφη ανθρωπολογική σύνθεση της κοινωνίας του και τις τραγικές αντιθέσεις της αλλά και τις συγγένειες μαζί μας. Αναμφίβολα, ο Νεοκλής Σαρρής όσο κανείς άλλος ήταν σπάνιος γνώστης της διαφοροποιημένης ανθρωπολογικής δομής του λαού του νεοτουρκικού κράτους και των ιδιομορφιών της τουρκικής εξωτερικής πολιτικής.
Τα δύο τελευταία χρόνια και κυρίως στη φάση της επιμέλειας του Στρατηγικού Βάθους είχαμε πολύωρες συζητήσεις, οπότε και τον κατάλαβα βαθύτερα και πλατύτερα. Ο Νεοκλής Σαρρής, συνθέτοντας με μοναδικό και απαράμιλλο τρόπο βιωματική γνώση και ακαδημαϊκή γνώση, πολλές φορές μου εξιστορούσε τη διαδρομή των προπάππων του, της οικογένειάς του, των φίλων του στη Μικρά Ασία μέχρι και τον ξεριζωμό τους. Μεταξύ σοβαρού και αστείου του πρότεινα να του πάρω συνέντευξη για να γράψω την προσωπική και πολιτική βιογραφία του. Θα άξιζε τον κόπο γιατί ο Νεοκλής Σαρρής, πνευματικά, βιωματικά και γνωστικά, κυριολεκτικά ενσάρκωνε τη νεότερη ιστορία των νεοελλήνων.
Ο Νεοκλής μιλούσε πάντοτε ισορροπημένα, δίκαια, σωστά και με ακρίβεια που τσάκιζε κόκκαλα. Έλαχε να βρεθώ μαζί του με τούρκους φίλους του και συναδέλφους του. Με άφησε άφωνο ο σεβασμός των Τούρκων για τον Σαρρή. Τον θεωρούσαν τον καλύτερο τουρκολόγο. Αυτό όμως ήταν και το πρόβλημα στην προσωπική και ακαδημαϊκή παρουσία του στο νεοελληνικό κράτος. Τα εγχώρια καθωσπρέπει τρωκτικά, τα ίδια που τελικά κατέστρεψαν το νεοελληνικό κράτος, τον κτυπούσαν ασταμάτητα και ανελέητα. Μιλούμε για τα γνωστά σε όλους μας τρωκτικά στα ποικίλα πεδία της πολιτικής, της επικοινωνίας και της δήθεν επιστήμης που δεν ήθελαν μια τέτοια φωνή να ακούγεται. Το εγχώριο ξενοκρατικό σύστημα που υιοθετούσε μια καταστροφική κατευναστική στάση απέναντι στην Άγκυρα, δεν ήθελε να ακούγεται η φωνή του Σαρρή. Ανθρώπους όπως τον Σαρρή η συμβατική σοφία επιχειρεί πάντοτε να τους κλείσει το στόμα. Είναι όμως σαν να προσπαθεί κανείς να δέσει έναν γίγαντα με κλωστές. Δεν κατάφεραν να τον καταδικάσουν σε σιωπή. Μόνο δολοφονούσαν τον χαρακτήρα του νυχθημερόν και είναι αλήθεια μερικές φορές τον εκνεύριζαν. Ο Νεοκλής παρέμεινε πάντα ο ίδιος: Ένας εγγενώς ήπιος άνθρωπος, γεμάτος καλοσύνη για όλους, ταυτόχρονα δυνατός, αδέκαστος και ακλόνητος, κύρια έγνοια του οποίου ήταν να διατυπώνει απερίφραστα εδραία και αληθή επιχειρήματα και να μην αδικεί κανέναν.
Μεγάλες ανθρώπινες μορφές όπως ο Νεοκλής Σαρρής, όταν αποχωρούν από τον γήινο κόσμο, συνεχίζουν να είναι μαζί μας με το πνεύμα τους, την πανίσχυρη προσωπικότητά τους και τις βαθυστόχαστες αναλύσεις τους. Η επιβλητική παρουσία του Νεοκλή Σαρρή ήταν πάντα ζωντανή και δυνατή και έτσι θα συνεχίσει να είναι. Ο Νεοκλης Σαρρής θα είναι πάντα μαζί μας. Καλό ταξίδι Νεοκλή.

Παναγιώτης Ήφαιστος 19.11.2011

Τα Βασιλικά Φλάμουλα (royal byzantine flags)

Από το ιστολόγιο "Δίολκος"





Τα βασιλικά φλάμουλα είναι οι σημαίες του αυτοκράτορα των Ρωμαίων.
Δώδεκα στον αριθμό (έξι ζεύγη ανά δύο ομοίων) εμφανίζονταν στις επίσημες τελετές, ενώ κατά τις εκστρατείες λαμβάνονταν από το στράτευμα σε αριθμό ανάλογο με το μέγεθος του βασιλικού εκστρατευτικού σώματος (συνήθως ένα ή δύο κατά την ύστερη περίοδο[1]).
Σε αυτές θα πρέπει να προστεθεί το Διβέλλιον, προσωπική σημαία του αυτοκράτορα. Σε αντίθεση με τα υπόλοιπα φλάμουλα ήταν μονό, προηγείτο των υπολοίπων και το έφερε ο σκουτέριος μαζί με το βασιλικό σκουτάριο (ασπίδα).[2]


Παλαιότερα, όπως μας πληροφορεί ο Κωδινός [3], πίσω από κάθε φλάμουλο παρατάσσονταν 500 άνδρες, καθώς οι "βασιλική σύνταξις" έφτανε τους 6.000 στρατιώτες σε αριθμό. Θα μπορούσαμε να υποθέσουμε ότι η "βασιλική σύνταξις" του Κωδινού, δεν είναι άλλη από τα περίφημα "Τάγματα", τον επίλεκτο επαγγελματικό στρατό της Κωνσταντινούπολης.
Στα τέσσερα αρχικά Τάγματα (Σχολαί, Βίγλας, Εξκουβιτόρων, Νούμερων) προστέθηκαν αργότερα οι Ικανάτοι (810) [4] και οι Αθάνατοι (π.970), ενώ στη συνέχεια και άλλα σώματα. Ίσως λοιπόν, τα 6 διαφορετικά Βασιλικά Φλάμουλα να καθιερώθηκαν όταν τα Τάγματα ήταν 6 και η δύναμή τους 6.000 και κατά συνέπεια κάθε ένα άνηκε σε ξεχωριστό σώμα. Θα ήταν όμως παρακινδυνευμένο να επιχειρούσαμε οποιαδήποτε περαιτέρω ταύτιση συμβόλου-στρατιωτικής μονάδας.
(Πράγματι, ο John Haldon υπολογίζει τη δύναμη κάθε Τάγματος σε 1.000-1.500 άνδρες [5], ενώ ο Treadgold και άλλοι παλαιότερα ανέβαζαν αυτόν τον αριθμό σε 4.000 [6])

Τα σχέδια που ακολουθούν βασίζονται στην περιγραφή που μας παραθέτει ο Γεώργιος Κωδινός (Ψευδο-Κωδινός) στο έργο του "Τακτικόν περί των οφφικίων του Παλατίου Kωνσταντινουπόλεως και των οφφικίων της Μεγάλης Εκκλησίας" (De Officiis)
Το κείμενο γράφθηκε στα μέσα του 14ου αιώνα (μεταξύ 1347-1368) και μας δίνει μια λεπτομερή εικόνα της ρωμαϊκής αυλής κατά την ύστερη βυζαντινή περίοδο.


 Αρχιστράτηγος (1)
Οφείλει την ονομασία του στην "υπέρμαχο στρατηγό"


 Οκταπόδιον (2)
Απεικονίζει διάφορους ιεράρχες-ονομάζεται έτσι λόγω των 8 γλωσσών


 Σταυρός (3)
Άγιοι Προκόπιος, Δημήτριος, Θεόδωροι


 Αγίου Γεωργίου (4)
Απεικονίζεται ο άγιος έφιππος. Ο κόκκινος σταυρός του Αγίου Γεωργίου σε λευκό φόντο εμφανίζεται ως τμήμα της επίσημης Ρωμαϊκής σημαίας της "Αυτοκρατορίας της Κωνσταντινούπολης"  στο "Βιβλίο της γνώσης όλων των Βασιλείων", (Καστίλλη,1350)

Δρακόντειο (5)
Ίσως αποτελούσε φλάμουλο των Εξκουβιτόρων, καθώς οι διοικητές των υπομονάδων τους ονομάζονταν δρακονάριοι σαν τους αρχαίους ρωμαίους σημαιοφόρους, αντί για κόμητες όπως στα άλλα Τάγματα


Στήλη (6)
αυτοκράτωρ έφιππος, στήλη του Αυγουσταίου με άγαλμα του αυτοκράτορα Ιουστινιανού που φορά την "τούφα" (στέμμα από φτερά παγωνιού) στο κεφάλι, κρατά σφαίρα με σταυρό στο ένα χέρι, ενώ έχει το άλλο υψωμένο.


*
Το Διβέλλιον
Το διβέλλιον αποτελούσε προσωπικό φλάμουλο του αυτοκράτορα και πιθανότατα ετυμολογείται ως "διπλή σημαία" ( δύο+vellum (βήλλον) ). Με βάση την ετυμολογία του και τον κλασικό σταυρό με τα 4 πυρεκβόλα, σύμβολο του βασιλιά και κατ'επέκταση της αυτοκρατορίας, κατασκευάσθηκε η ανωτέρω εικόνα)


*

ΠΗΓΕΣ-αναφορές κειμένου:
[1] Ψευδο-Κωδινός, "περί των οφφικίων του Παλατίου Κωνσταντινουπόλεως και των οφικκίων της Μεγάλης Εκκλησίας" ,(De Officiis) , Immanuel Bekker, 1889, VI, p.48,82
[2] Ψευδο-Κωδινός, "περί των οφφικίων...", Immanuel Bekker, 1889, VI, p.48,76
[3] Ψευδο-Κωδινός,"περί των οφφικίων...", Immanuel Bekker, 1889, VI, p.48,79
[4] Βury, 1911, p.48
[5] Haldon, 1999, p. 103
[6] Treadgold, 1980, pp. 78, 273–277


Πηγές για τις απεικονίσεις:

Ψευδο-Κωδινός, "περί οφφικίων..",κεφ ΣΤ'

1.ψηφιδωτό, Αγία Σοφία Κων/πολης 9ος αι.

2.,4.σύγχρονες αγιογραφίες Αγίου Γεωργίου,τριών Ιεραρχών,Αναλήψεως

3.τοιχογραφίες Νέρεζι,Πρωτάτο 14ος αι.

5.χειρόγραφο Εμ.Τζυκανδύλη 14ος αι.

6.σχέδιο Cornelius Gurlitt ,1912, βασισμένο σε σχέδιο Νυμφήριου, 1430,ΠΗΓΗ:protostrator.blogspot.com

Τετάρτη 16 Νοεμβρίου 2011

ΜΕΤΩΠΟ για την ΕΛΛΑΔΑ - Simone Le Baron

Από τό ιστολόγιο της κυρίας Simon Le Baron

Θα είμαστε πάντα ευγνώμονες στην φίλη τού Ελληνικού λαού, Γαλλίδα κυρία Simon Le Baron, για τα ζεστά και ενθαρρυντικά της λόγια.

«Ποπλαδόρες Γκριέγος»..(Απόγονοι αρχαίων Ελλήνων στης Ισπανίας)



Απο την Αλεπού του Ολύμπου