Ο μαρμαρωμένος βασιλιάς (Χάρις Αλεξίου)

Ναι, μιλάμε για τον "μαρμαρωμένο βασιλιά" μας, όπως μιλάμε για τον "Μεγαλέξαντρό" μας, κι όπως μιλάμε για τον "Λεωνίδα" μας...
Ο μαρμαρωμένος Βασιλιάς, δεν είναι σύμβολο καμιάς εθνικιστικής βασιλόφρονας φαντασίωσης.
Δεν είναι το σύμβολο κάποιου μισαλλόδοξου εθνικισμού..
Ο μαρμαρωμένος Βασιλιάς, είναι το σύμβολο μιας χαμένης Οικουμένης. Της Ανατολικής Ρωμαϊκής Οικουμένης.
Είναι το άκρως αντίθετο, από αυτό στο οποίο κατέληξε η εθνική μας επανάσταση..Τό εκ γενετής, δηλαδή, καταχρεωμένο προτεκτοράτο που άγεται και φέρεται..
Είναι αυτό το οποίο αποτυπωνόταν στην Χάρτα του Ρήγα...
Είναι αυτό που θα ξαναγεννούσε ο Υψηλάντης αν κατάφερνε να κατέβει νικηφόρος πρός την Πόλη...
Είναι αυτό που παραλίγο να καταφέρει ο Βενιζέλος, αν δεν έχανε τίς εκλογές του 20..
Είναι το όραμα της ανασύστασης μιας Οικουμένης, πολυεθνικής, που δεν φοβάται τον άλλον, τον διαφορετικό, γιατί έχει την αυτοπεποίθηση του μέχρι σήμερα ανυπέρβλητου πολιτισμού της.
Τού μοναδικού πολιτισμού Ελευθέρων ανθρώπων, που ήκμασε, αρχικά στις πόλεις-κράτη, έπειτα στις οικουμενικές κοσμοπόλεις του Αλέξανδρου και της Ρώμης, ακόμη και μέσα στην Τουρκοκρατία, ενάντια στην βαρβαρότητα του κατσαπλιά κατακτητή..
Ενός πολιτισμού που δεν είχε ανάγκη να βασιστεί σε φυλετικές καθαρότητες, γιατί βασίζονταν στην πνευματική παραγωγή διανοούμενων που επέλυαν τα προβλήματα μιας πολύ προχωρημένης Ελεύθερης κοινωνίας, έναντι της οποίας το νεωτερικό Δυτικό κράτος ωχριά..
Είναι το σύμβολο της Ρωμανίας, που τόσο θρηνήσαμε εμείς οι Πόντιοι και όλοι οι Ελληνες....

"Και όποιος δεν καταλαβαίνει, δεν ξέρει πού πατά και που πηγαίνει...."

Βάσταξον καρδια μ', βάσταξον καμπόσα χρόνεα κι άλλον.

Βασταξον κάρδια ‘μ βάσταξον καμπόσα χρόνεα κι άλλο
Όπως βαστουνε τα ραchια την βαρυchειμωνίαν
Όπως βασταζνε τα δεντρα την παραγρανεμιαν
Όπως βασταζ’ η θαλασσα τη κοσμη τα καραβεα
Όπως βασταζ ο ουρανον εκεινα ολια τ’ άστρα
Όπως βασταζ το χάλκωμαν ση καζαντζη τα chερεα
Όπως βασταζ το σιδερον σην βαρυτσακουτσέαν
Βασταξον καρδια ‘μ βασταξον αν θελεις κι αν κι θελεις

Βάστα καρδιά μου, βάσταξε κάμποσα χρόνια ακόμη
όπως βαστούνε τα βουνα στην βαρυχειμωνιά
όπως βαστούν τα δέντρα στόν άγριο άνεμο
οπως βαστάει η θάλασσα όλου του κόσμου τα καράβια
όπως βαστάει ο ουρανός εκείνα όλα τ' άστρα
όπως βαστάει ο χαλκός στου καζαντζή τα χέρια
όπως βαστάει το σίδερο στό χτύπημα της βαριοπούλας
Βάσταξε καρδιά μου, βάσταξε, αν θέλεις κι αν δεν θέλεις..

Ο μαρμαρωμένος βασιλιάς (Χάρις Αλεξίου)

Ναι, μιλάμε για τον "μαρμαρωμένο βασιλιά" μας, όπως μιλάμε για τον "Μεγαλέξαντρό" μας, κι όπως μιλάμε για τον "Λεωνίδα" μας...
Ο μαρμαρωμένος Βασιλιάς, δεν είναι σύμβολο καμιάς εθνικιστικής βασιλόφρονας φαντασίωσης.
Δεν είναι το σύμβολο κάποιου μισαλλόδοξου εθνικισμού..
Ο μαρμαρωμένος Βασιλιάς, είναι το σύμβολο μιας χαμένης Οικουμένης. Της Ανατολικής Ρωμαϊκής Οικουμένης.
Είναι το άκρως αντίθετο, από αυτό στο οποίο κατέληξε η εθνική μας επανάσταση..Τό εκ γενετής, δηλαδή, καταχρεωμένο προτεκτοράτο που άγεται και φέρεται..
Είναι αυτό το οποίο αποτυπωνόταν στην Χάρτα του Ρήγα...
Είναι αυτό που θα ξαναγεννούσε ο Υψηλάντης αν κατάφερνε να κατέβει νικηφόρος πρός την Πόλη...
Είναι αυτό που παραλίγο να καταφέρει ο Βενιζέλος, αν δεν έχανε τίς εκλογές του 20..
Είναι το όραμα της ανασύστασης μιας Οικουμένης, πολυεθνικής, που δεν φοβάται τον άλλον, τον διαφορετικό, γιατί έχει την αυτοπεποίθηση του μέχρι σήμερα ανυπέρβλητου πολιτισμού της.
Τού μοναδικού πολιτισμού Ελευθέρων ανθρώπων, που ήκμασε, αρχικά στις πόλεις-κράτη, έπειτα στις οικουμενικές κοσμοπόλεις του Αλέξανδρου και της Ρώμης, ακόμη και μέσα στην Τουρκοκρατία, ενάντια στην βαρβαρότητα του κατσαπλιά κατακτητή..
Ενός πολιτισμού που δεν είχε ανάγκη να βασιστεί σε φυλετικές καθαρότητες, γιατί βασίζονταν στην πνευματική παραγωγή διανοούμενων που επέλυαν τα προβλήματα μιας πολύ προχωρημένης Ελεύθερης κοινωνίας, έναντι της οποίας το νεωτερικό Δυτικό κράτος ωχριά..
Είναι το σύμβολο της Ρωμανίας, που τόσο θρηνήσαμε εμείς οι Πόντιοι και όλοι οι Ελληνες....

"Και όποιος δεν καταλαβαίνει, δεν ξέρει πού πατά και που πηγαίνει...."

Πώς ο Γιάννος Σεχίδης πουλάει τίς λύρες του.

Βρήκα τό τηλέφωνό του, τού Βόλου, σέ μία Ποντιακή εφημερίδα. Διαφήμιζε πολύ λιτά τίς λύρες πού κατασκευάζει. Τόν πήρα:
-Ο κύριος Γιάννος Σεχίδης; Λέγομαι Πολυχρονίδης Γιώργος. Η καταγωγή μου είναι από την Καβάλα καί μένω στην Αθήνα. Ενδιαφέρομαι γιά μία λύρα. Τώρα θά μάθω..
- Ασ όποιον μέρος είσαι σύ αγούρι 'μ;
- Μά, σας είπα, από την Καβάλα.
- Οχι, Οχι, α σήν πατρίδαν, ασ όποιον μέρος εισαι;
- Α, α σήν πατρίδαν.. Ο κύρη μ έν Κιμισχαναλής κ η μάνα μ έν Ματσουκέτσα.
- Α, έμορφα. Δώμα την διεύθυνση ς νά στείλω σε την λύραν.
- Κύριε Γιάννο, πώς θά σε πληρώσω;
Γέλασε..
"Κι θά πληρώντς με ατώρα. Πρώτα θά παίζς την λύραν κι αμα θα ευρίκς ατεν καλήν, τότε θά πληρώντς με."
- Κύριε Γιάννο, ούς να μαθάνω εγώ λύραν, εσύ μπορεί νά μή.. (εδώ κατάπια την γλώσσα μου)
- Είπασε αγούρι μ, μετά θά πληρώντς με..

Είδα κι έπαθα νά τον πείσω. Μετά από δύο λεπτά διαπραγματεύσεων, μού έδωσε έναν τραπεζικό λογαριασμό.
Η λύρα ήλθε σέ δύο ημέρες, όμορφα συσκευασμένη. Μαζί καί μία μικρή λύρα, μινιατούρα.
Πήρα τηλέφωνο. "Κύριε Γιάννο, η λύρα ντό εδώκες με ετονε θελκόν. Επήκε λυρόπον.Ευχαριστώσε."
Γέλασε. "Αμα θά περάντς α σόν Βόλον, πούλι μ, έλα ας ελέπω σε."
Τού τό υποσχέθηκα.
Έκλεισα τό τηλέφωνο καί σκέφτηκα, συγκινημένος : " Οσο υπάρχουν Γιάννοι Σεχίδηδες, ο Πόντος θά ζεί καί θά ελπίζει.."

Μιά βραδιά μέ τόν Γιώργο Αμαραντίδη (Σιμούλ)

Εκτακτη ανακοίνωση: Στίς 29 Νοεμβρίου, στήν μουσική σκηνή “Η άλλη όχθη” στόν Νέο Κόσμο τραγουδάει Ο Δάσκαλος Γιώργος Αμαραντίδης (Σιμούλτς). Είναι ο δάσκαλος τού δασκάλου μου στην λύρα, Ηλία Υφαντίδη. ( δηλ. ο παππουδάσκαλός μου) :)Οσοι πιστοί προσέλθετε….

http://www.a-o.gr/musicprogram.asp

"Σουμέλα λέν τήν Παναγιά" , από τήν AYSENUR KOLIVAR

www.youtube.com/watch?v=jOmqRfzZxHo