Ολοι, κάθε απόγευμα στις πλατείες...

25 Μάη 2011, Πλατεία Αγίου Γεωργίου, Πάτρα

25 Μάη 2011. Video από την διαδήλωση. (Από το "Κανάλι")

Αναδημοσίευση απο το ιστολόγιο "Κανάλι"

To ανθρωπολογικό περιεχόμενο της κρίσης Μια "συνέντευξη"

 Από τον ιστότοπο του "Αντίφωνου"

Δευτέρα, 19 Ιούλιος 2010 08:00Συνεντεύξεις

Θεόδωρος Ζιάκας

Είχα υποσχεθεί στο Αντίφωνο μια συνέντευξη «εφ’ όλης της ύλης». Αστόχαστα όμως, γιατί όπως αμέσως διαπίστωσα, «δεν έχω καθόλου χρόνο». Θυμήθηκα όμως, ότι την εποχή που «είχα χρόνο» (στη Θεσσαλονίκη το 1997) και βέβαια κανείς δεν σκεφτόταν να μου ζητήσει συνέντευξη, έστησα μόνος μου μια «συνέντευξη» με θέμα το ανθρωπολογικό περιεχόμενο της κρίσης. Την έστειλα τότε στο περιοδικό Άρδην αλλά για κάποιο λόγο έμεινε στα αζήτητα. Θαρρώ πως μπορεί να με βγάλει από την ανειλημμένη υποχρέωση. Άλλωστε είναι, όπως θα δείτε, πιο επίκαιρη σήμερα από τότε.

Ερ.: Μιλάς στα γραπτά σου για «την κρίση του σύγχρονου πολιτισμού». Διατυπώνεις μάλιστα και «προτάσεις». Ποιο είναι το περιεχόμενο της κρίσης αυτής;

Απ.: Είναι η έκλειψη του υποκειμένου. Δηλαδή ο σύγχρονος πολιτισμός αναπαράγεται εξουδετερώνοντας-καταστρέφοντας τον ίδιο του τον υποκειμενικό φορέα: το περίφημο Άτομο. Το «άτομο» (άτμητο) γίνεται κομμάτια και τα κομμάτια του απορροφώνται από γιγάντιους απρόσωπους μηχανισμούς/συστήματα. Χρησιμοποιώ τον όρο «έκλειψη» και όχι καταστροφή, γιατί, παρά την κονιορτοποίηση και αφομοίωσή του, το υποκείμενο υπάρχει. Ο άνθρωπος παραμένει υπαρκτός. Απλώς εξουδετερώνεται.

Λιάνα Κανέλη, για τον "πόνο" του ΓΑΠ και του Λοβέρδου

 Από την "Αλεπού του Ολύμπου"

Μιά έμμετρη πρότασή μου φριχτού βασανισμού των βουλευτών που ψήφισαν υπέρ της γενοκτονίας νέων, γυναικών και γέρων Ελλήνων..

Στό ιστολόγιο της Cynical



Κατόπιν σκέψης εμβριθούς γεμάτης φαντασία,
Πασπαλισμένης με θυμό, με σαδισμό και βία,
Ιδού, παρουσιάζω σας, των βάσανων το μείζον
Από αηδία, σαδισμό, και σιχασία σφύζον

Δεν σας μιλώ για φάλαγγα, μέγγενη στο κεφάλι,
Γαργαλητό ολοήμερο, με γάτα στο τσουβάλι,
Ζεματιστά ολόφρεσκα αυγά στις αμασχάλες,
Κινέζικο μαρτύριο μες της βροχής τις στάλες,

Ούτε σας λέω στους όνυχες να μπήξετε καλάμι,
Ουδέ βελόνες καυτερές στου πέους το κεφάλι,
Τσιγάρα να μην σβήσετε σε στήθη γυναικεία,
Ούτε να υποχρεώσετε σ’ αιώνια ορθοστασία.

Μηδέ να τους συσφίξουμε με την γροθιά τ’ αρμίδια,
Καλίγωμα παλουκωτό , γδάρσιμο σε λουρίδια,
Κάψιμο σε ψηλή φωτιά, και ρώσικη ρουλέτα,
Εμβύθιση σ απόπατο, φαΐ απ την τουαλέτα.

Μόν λέω να τους βάλουμε στο μέγιστο μαρτύριο,
Στο πιο φριχτό κι απάνθρωπο γι αυτούς βασανιστήριο,
Μ΄αυτό που θα τινάζαν τα μυαλά τους στον αέρα:
ΝΑ ΕΡΓΑΣΤΟΥΝΕ ΤΙΜΙΑ ΜΟΝΑΧΑ ΜΙΑ ΜΕΡΑ.

Λιάνα Κανέλλη έξω από τα δόντια ΄στη βουλή

Δεν παράγουμε τίποτα; … λέτε; … ή μήπως όχι;

αναρτήθηκε στο http://grsail.blogspot.com

Οι ψεύτες οι κλέφτες και γενικά αυτοί που «διαλάθουν», έχουν συμφέρον να υποβαθμίζουν το περιβάλλον και τους ανθρώπους γύρω τους ώστε να μπορούν να επιβιώνουν φέρνοντας τα πράγματα στα μέτρα τους.Την ίδια πρακτική ακολουθεί τελευταία και μία καθόλου συμπαθής ομάδα ανθρώπων που λειτουργούν ως παπαγάλοι και που δεν χάνουν ευκαιρία να μας πληροφορήσουν ότι οι «Έλληνες φταίμε», διότι «είμαστε άχρηστοι», είμαστε «ανοργάνωτοι» και «δεν παράγουμε τίποτα».
Συνήθως οι τύποι αυτοί – πρωταθλητές της ημιμάθειας – υποστηρίζουν τέτοιες θέσεις είτε για να ακολουθήσουν κατάπτυστες κομματικές γραμμές και θέσεις (κατά το «όσα δεν φτάνει η αλεπού») είτε διότι είναι τυφλά και κουφά θύματα της σχετικής προπαγάνδας των ημερών, είτε γιατί έτσι βρίσκουν έναν τρόπο να ξεσπάσουν προβάλλοντας την μιζέρια του εαυτού τους προς τα έξω.
Σημειώνω έναν κατάλογο που απέχει πάρα μα πάρα πολύ από το να είναι πλήρης με τις βιομηχανικές δραστηριότητες που υπάρχουν την στιγμή αυτή στην χώρα
Τρόφιμα Προϊόντα ξύλου Πλαστικά Μεταλλουργία Μηχανές (όχι ηλεκτρικές) Κλωστοϋφαντουργία Κλάδος χάρτου Προϊόντα μέταλλων Δέρμα – Γούνα Χημική βιομηχανία Οικοδομικά υλικά Ηλεκτρονικά και ηλεκτρικές συσκευές Χημικά Μεταλλουργία Τρόφιμα Μηχανές Πετρέλαια Δέρμα Ένδυση Κλωστοϋφαντουργία … κλπ
Θα προσέξατε ότι δεν ανέφερα κάμποσα πράγματα όπως τις κατασκευές, την ναυτιλία, την φαρμακοβιομηχανία, τις ανανεώσιμες πηγές, την παραγωγή λογισμικού κλπ κλπ
Επειδή όμως τα λόγια πολλές φορές δεν πείθουν παραθέτω και δύο πολύ ενδιαφέροντα διαγράμματα της Eurostat:

Στο παραπάνω διάγραμμα φαίνεται η διάρθρωση της οικονομίας της ΕΕ κατά τομείς με τα ποσοστά συμμετοχής τους ως προστιθέμενη αξία στο σύνολο.

Στο παραπάνω διάγραμμα φαίνεται η διάρθρωση των οικονομιών των χωρών μελών της ΕΕ. Είναι εύκολο να συνάγει κανείς τα ποσοστά συμμετοχής στο ΑΕΠ των διαφόρων κλάδων από το ύψος της στήλης χρώματος κάθε δραστηριότητας συγκρινόμενη με την κλίμακα του αριστερού άξονα του διαγράμματος.
Για παράδειγμα φαίνεται ότι η συμμετοχή της Ελληνικής Βιομηχανίας ως προστιθέμενη αξία (χωρίς τις κατασκευές) είναι περίπου 17%, ότι η συμμετοχή του Αγροτικού τομέα είναι της τάξης του 3%, συμβατή δηλαδή με την γενική εικόνα της ΕΕ αλλά και των άλλων χωρών, ότι η συμμετοχή του εμπορίου και των μεταφορών μαζί με τηλεπικοινωνίες είναι σχεδόν 33% αλλά και ότι η γενική εικόνα της Ελληνικής οικονομίας δεν διαφέρει τόσο δραματικά από τις άλλες Ευρωπαϊκές οικονομίες όσο κάποιοι θέλουν να μας πείσουν.
Τα στοιχεία αυτά αναφέρονται στον τόμο, έκδοση της Eurostat: European Economic Statistics, σελίδες 27 και 28. European Economic Statistics ISBN 978-92-79-12608-6 DOI 10.2785/27266 Cat. No. KS-31-09-001-EN-C

Ενα σχόλιο για το σημερινό πολιτικό σύστημα, στης Ιππολύτης

Σχόλιό μου στην ανάρτηση

Αμοιβή νεοεισερχόμενου στην αγορά εργασίας κατώτερη της Εθν.Συλ.Συμ.Εργ.,

Σεβαστή μου Ιππολύτη, αυτοί οι άνθρωποι θεωρούν αυτονόητο, πώς το κόμμα, που εφιππεύει το κράτος, που κατέχει ως ιδιοκτήτης το πολιτικό σύστημα, είναι εξ ορισμού αλάθητο ή οπωσδήποτε πιο υπεύθυνο πολιτικά από την κοινωνία.
Διαπνέονται απο την ολιγαρχική αντίληψη ότι η κοινωνία είναι ανώριμη και οφείλει να βιασθεί από αυτούς στον ορθό δρόμο.
Αυτή την αντίληψη, δεν την διακονούν μόνο αυτοί, αλλά και η Αριστερά: Κατ' αυτήν, ο πολίτης οφείλει να διαδηλώνει "ως μάζα", αλλά πάντοτε, η σοφή καθοδήγηση "ξέρει καλύτερα"..
Και η φιλελεύθερη και η κομμουνιστική νεωτερική αντίληψη, θεωρούσαν αυτονόητο, ότι το πολιτικό σύστημα είναι ιδιοκτησία του κράτους. Η διαφορά τους ήταν στο ότι ο μεν φιλελευθερισμός υποστηρίζει ότι η ιδιοκτησία του οικονομικού συστήματος ανήκει στους ιδιώτες κατόχους του κεφαλαίου, ενώ ο κομμουνισμός υποστήριζε, ότι η ιδιοκτησία του οικονομικού συστήματος ανήκει στο κράτος.
Όπως βλέπεις, και στα δύο νεωτερικά συστήματα, η κοινωνία βρίσκεται εκτός του πολιτικού συστήματος, δεν γίνεται πουθενά δεκτή ως Δήμος, ως αναγνωρισμένο θεσμικά βουλευόμενο σώμα, ως εντολέας των πολιτικών .
Προορίζεται μόνο να νομιμοποιεί, ανά τετραετία το πολιτικό προσωπικό του κράτους.
Εντολέας και εντολοδόχος είναι το ίδιο το κράτος και το προσωπικό του.
Υπάρχει ένα μεγάλο γνωσεολογικό αδιέξοδο στην νεωτερικότητα: Ονομάζει "αντιπροσωπευτική δημοκρατία" το παρόν πολιτικό σύστημα, θεωρώντας ότι δεν την βλέπει κανείς, και πώς μπορεί να αυτοονομάζεται δημοκρατία, ενώ δεν είναι. (συνέχεια)

Η γνωσεολογία που αντλούμε απο τα "Πολιτικά" του Αριστοτέλη, και απο την "Αθηναίων Πολιτεία" του, μας λέει τα εξής:
Δημοκρατία, ήταν το πολίτευμα τής Πόλης-Κράτους της Αθήνας, του 5ου και 4ου π.Χ. αιώνα, όπου οι πολίτες, ως βουλευόμενος Δήμος, ήταν κάτοχοι του πολιτικού συστήματος, άρα πολιτικά αυτόνομοι,"ως μή αρχόμενοι υπό μηδενός" κατα τον Αριστοτέλη, άρα Ελεύθεροι.
Επειδή έπαψαν να είναι μισθωτοί εργάτες, (ακόμα και οι θύτες), οι πολίτες Αθηναίοι ήταν και κοινωνικά αυτόνομοι, άρα Κοινωνικά Ελεύθεροι.
Την ατομική Ελευθερία, (που προϋποτίθεται των άλλων δύο), την είχαν κατακτήσει, ήδη, απο τον 8ο π.Χ. αιώνα,επι Σόλωνος.
Από αυτά, αρκεί να συγκρατήσουμε, ότι ως Δημοκρατία οριζόταν η πλήρης Ατομική, Πολιτική και Κοινωνική Αυτονομία των πολιτών.
Το νεωτερικό σύστημα, κατοχυρώνει και τίς τρείς Ελευθερίες;
Τό ίδιο λέει πώς ναί, αλλά αυτός ο ισχυρισμός, βασίζεται σε ενα γνωσεολογικό ταχυδακτυλουργισμό:
Ταυτίζει τα εργασιακά και πολιτικά ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ, με την εργασιακή και πολιτική ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ.
Και οι δύο εκδοχές της νεωτερικότητας,(φιλελεύθερη και κομμουνιστική), συγκάλυψαν το γεγονός, πώς το πολιτικό σύστημα της νεωτερικότητας, είναι ιδιοκτησία του κράτους, (όπως επί φεουδαρχίας του Βασιλιά και του Φεουδάρχη), άρα ο πολίτης, δεν υφίσταται ως Δήμος, ως Ελεύθερα βουλευόμενο συλλογικό υποκείμενο. Αρα, ο πολίτης, δεν είναι πολιτικά Ελεύθερος.
Συγκάλυψαν επίσης, πώς στο επίπεδο της εγασιακής μονάδας, τις αποφάσεις τις παίρνει ο ιδιοκτήτης του κεφαλαίου, είτε είναι ιδιώτης, είτε είναι το κράτος.
Αρα, ο πολίτης δεν είναι ΚΟΙΝΩΝΙΚΑ ελεύθερος. Απλά, έχει κοινωνικά εργασιακά διακιώματα, που κι αυτά καταπατώνται βάναυσα.

(συνέχεια και τέλος)
Τί είναι λοιπόν το νεωτερικό πολιτικό σύστημα, σύμφωνα με τα γνωσεολογικά κριτήρια του Αριστοτέλη;

Είναι "Αισυμνητεία", δηλαδή, σαν το πολιτικό σύστημα του Σόλωνα,(πού η αυταρχική εκδοχή του ήταν το σύστημα του Δράκοντα): Το τότε εκλογικό σώμα, εξέλεξε τον Σόλωνα, ως "διαλάκτη", για να γεφυρώσει, δηλαδή, τίς τότε πολιτικές και κοινωνικές αντιθέσεις. Κατά την διάρκεια της θητείας του, κανείς δεν είχε το θεσμικό δικαίωμα να παρέμβει, όπως εμείς τώρα με τον ΓΑΠ.
Μετά απο την Αισυμνητεία, στην Αρχαία Αθηναϊκή Δημοκρατία, ήρθε η Αντιπροσώπευση: Ο Δήμος, ενεργούσε ως εντολέας με εντολοδόχους τους πολιτικούς: Ο Δήμος είχε ανα πάσα στιγμή το δικαίωμα να ανακαλέσει τους εκλεγμένους πολιτικούς, και μάλιστα να τους παραπέμψει σε δίκη για τις πολιτικές τους που έβλαψαν τήν κοινωνία (εμείς ακόμα, ούτε στο όνειρό μας δεν το βλέπουμε αυτό το πολιτικό σύστημα).
Και κατόπιν, ήρθε η Δημοκρατία, όπως εξέθεσα παραπάνω, όπου η κοινωνία των πολιτών πέρασε από την εργασία στην Σχόλη, που δεν ήταν τεμπέλα, αλλά αποκλειστική ενασχόληση με την πολιτική έναντι πολιτικού μισθού, όπου ο Δήμος, ενσάρκωνε το πολιτικό σύστημα, χωρίς μεσάζοντες. (Αυτό πια, ούτε καν μπορούμε να το φανταστούμε).
Αρά, σύμφωνα με τον Αριστοτέλη, όχι μόνον δεν έχομε Δημοκρατία, αλλά ούτε καν Αντιπροσώπευση.
Έχουμε το προαντιπροσωπευτικό νεωτερικό ολιγαρχικό σύστημα, όπου είμαστε ατομικά Ελεύθεροι, αλλά κοινωνικά και πολιτικά, ανελεύθεροι.

Υποστράτηγος Καρατουλιώτης σε τηλεοπτικό σταθμό της Κοζάνης ( flash-tv ) καταγγέλει Τσοχατζόπουλο.

Watch livevideo from Flash TV o n Justin.tv

Μεγάλη διαδήλωση κατά της κρίσης σε αλληλεγγύη με την Ελλάδα στη Γερμανία στις 12.06

ΠΡΟΩΘΕΙΣΤΕ ΤΟ

Μεγάλη διαδήλωση κατά της κρίσης σε αλληλεγγύη με την Ελλάδα στη Γερμανία στις 12.06:

"Από την Αθήνα μέχρι το Βερολίνο την κρίση να πληρώσoυν οι τράπεζες και οι πολυεθνικές. Είμαστε όλοι Έλληνες"

Από την περσινή χρονιά έχει δημιουργηθεί μια πλατιά πλατφόρμα συντονισμού εργατικών συνδικάτων, όλου του φάσματος της γερμανικής αριστεράς, της αυτονομίας,του αντιφασιστικού κινήματος κα, με κεντρικό σύνθημα και στόχο την πάλη ενάντια στην καπιταλιστική κρίση "Δε θα πληρώσουμε την κρίση τους". Φέτος, η κεντρική αιχμή για το συντονισμό είναι το ζήτημα της Ελλάδας.

"Από την Αθήνα μέχρι το Βερολίνο την κρίση να πληρώσoυν οι τράπεζες και οι πολυεθνικές. Είμαστε όλοι Έλληνες", είναι το σύνθημα της διαδήλωσης, αναδεικνύοντας το γεγονός ότι η σημερινή πραγματικότητα των εργαζομένων στην Ελλάδα δεν είναι μακριά από αυτό που ζουν και θα ζήσουν εργαζόμενοι και νεολαία στη Γερμανία.

Στις 12 Ιούνη έχουν καλεστεί διαδηλώσεις σε Βερολίνο και Στουτγάρδη!

ΔΕ ΘΑ ΠΛΗΡΩΣΟΥΜΕ ΕΜΕΙΣ ΤΗΝ ΚΡΙΣΗ ΣΑΣ!

Η Ελλάδα ήταν μόνο η αρχή. Σε όλη την Ευρωπαϊκή Ένωση, κυβερνήσεις και επιχειρήσεις προσπαθούν να επιβάλουν πολιτική δραστικών περικοπών. Μια μέρα μετά τις εκλογές στο κρατίδιο της Βόρειας Ρηνανίας – Βεστφαλίας, η γερμανική κυβέρνηση εξήγγειλε πολιτική σκληρής λιτότητας: Στόχος είναι να μειωθούν εις βάρος των εργαζομένων και των ανέργων, της υγείας, της παιδείας και των δήμων τα αυξημένα κρατικά χρέη, που διογκώθηκαν από την κρίση και τα πακέτα διάσωσης των τραπεζών!

Για την κρίση, αντί να κληθούν να πληρώσουν οι τράπεζες και οι επενδυτές των χρηματαγορών, καλείται να πληρώσει ο απλός κόσμος: με περικοπές συντάξεων, ιδιωτικοποιήσεις δημόσιων υπηρεσιών, μειώσεις μισθών και απολύσεις. Αυτό είναι το «πρόγραμμα διάσωσης» της Ελλάδας. Δεν πρόκειται παρά για αναδιανομή του πλούτου υπέρ των εχόντων! Ωστόσο ο κόσμος στην Ελλάδα αγωνίζεται ενάντια στην επίθεση που δέχεται η ζωή του. Γι’ αυτό, η αντίσταση των ελλήνων πολιτών πρέπει να αποτελέσει για μας στη Γερμανία πρότυπο και χρειάζεται την αλληλεγγύη μας!

Με το πακέτο διάσωσης των 750 δις δεν πληρώνουμε ούτε «για τους Έλληνες» ούτε για τη σωτηρία της Ευρώπης, αλλά μονάχα για τη σωτηρία των τραπεζών και των επενδυτών, που έχουν στοιχηματίσει στην πτώχευση του ελληνικού κράτους και κερδίζουν από τα ελληνικά χρέη.

Ο κόσμος στην Ελλάδα όχι μόνο δεν ευθύνεται για την κρίση του ευρώ, αλλά αντίθετα αποτελεί τον αποδιοπομπαίο τράγο της γερμανικής κυβέρνησης και των γερμανικών ΜΜΕ για την ανεπίλυτη κρίση του καπιταλισμού. Γι’ αυτόν τον λόγο μόνο με αντίσταση σε πανευρωπαϊκό επίπεδο θα μπορέσουμε να εμποδίσουμε την πολιτική που ασκείται προς όφελος των τραπεζών και των πολυεθνικών!

Τα πακέτα διάσωσης δεν μπορούν να καταπολεμήσουν την κρίση, γιατί δεν αντιμετωπίζουν τις αιτίες της. Από τα πακέτα διάσωσης και τα υψηλά επιτόκια για τα κρατικά δάνεια κερδίζουν μόνο οι τράπεζες. Το κεφάλαιο των πλουσίων και τα κέρδη των πολυεθνικών, με τα οποία κερδοσκοπούν στις χρηματοπιστωτικές αγορές, παραμένουν άθικτα. Η εξίσωση προς τα κάτω των μισθών στην Ευρωπαϊκή Ένωση, που οδήγησε στην κρίση, προωθείται προπάντων από τον «παγκόσμιο πρωταθλητή των εξαγωγών», τη Γερμανία, και οδηγεί άλλα κράτη της ΕΕ σε κρίση και δημοσιονομική κατάρρευση.

Όχι στα «πακέτα διάσωσης»

Την κρίση να πληρώσουν οι τράπεζες και οι πολυεθνικές!

Απαιτούμε:

· Αύξηση της φορολογίας του κεφαλαίου και των κερδών του.

· Έλεγχο και συρρίκνωση των χρηματοπιστωτικών αγορών: άμεση, υψηλή φορολόγηση των χρηματαγορών. Απαγόρευση των επενδύσεων υψηλού ρίσκου (hedge funds) και των κερδοσκοπικών χρηματοπιστωτικών δραστηριοτήτων.

· Εθνικοποίηση των τραπεζών και δημιουργία ενός δημόσιου τραπεζικού τομέα υπό κοινωνικό έλεγχο.

· Διαγραφή του χρέους της Ελλάδας και άλλων βαριά χρεωμένων χωρών της ΕΕ. Να πληρώσουν οι πιστωτές!

Αλληλεγγύη στον αγώνα των Ελλήνων!

Στην κρίση της ΕΕ απαντάμε ενωμένοι ζητώντας:

· Κατάργηση της Συνθήκης της Λισαβόνας, που ανοίγει τον δρόμο στην κερδοσκοπία και στην προς τα κάτω εξίσωση των μισθών. Ευθυγράμμιση προς τα πάνω των μισθών και των κοινωνικών υπηρεσιών στην Ευρώπη! Θέσπιση κατώτατου μισθού ενάντια στη φτώχεια στην Ευρώπη – 10 ευρώ/ώρα στη Γερμανία!

· Όχι στην πολιτική της εξαθλίωσης. Εδώ και τώρα αύξηση του επιδόματος ανεργίας στα 500 ευρώ! Όχι στην καταπίεση των ανέργων!

· Αντί για μαζική ανεργία, μείωση του χρόνου εργασίας χωρίς μείωση των μισθών. Όχι στη σύνταξη στα 67!

· Δημιουργία θέσεων εργασίας με κοινωνικό και οικολογικό χαρακτήρα, με επέκταση του δημόσιου τομέα σε παιδεία, υγεία και με οικολογικά μέσα συγκοινωνίας!

Δεν θα πληρώσουμε εμείς την κρίση σας! Ενωμένοι ενάντια στην ανεργία, την κοινωνικά άδικη, έμμεση φορολόγηση και την απορρύθμιση της εκπαίδευσης σε όλο τον κόσμο!

Όλες και όλοι στην πορεία στις 12 Ιουνίου στη Στουτγάρδη και το Βερολίνο !

Από την Αθήνα ως το Βερολίνο,

την κρίση να πληρώσουν οι τράπεζες κι οι πολυεθνικές!

Για κοινωνικές και οικολογικές εναλλακτικές στον καπιταλισμό!

Στις διαδηλώσεις καλούν περισσότερες από 100 οργανώσεις και πρωτοβουλίες, όπως η Attac, συνδικάτα όπως η ve.rdi, η NGG (Σωματείο Σερβιτόρων – Μαγείρων), τομεακές της Γενικής Συνομοσπονδίας Γερμανικών Συνδικάτων (DGB), το κόμμα της Αριστεράς DIE LINKE, τοπικές συμμαχίες για την κρίση, η DIDF (Ομοσπονδία Δημοκρατικών Εργατικών Σωματείων), η συμμαχία Aktionsbündnis Sozialproteste, το Φόρουμ Ανέργων, αντικαπιταλιστικές πρωτοβουλίες.

Πληροφορίες: http:// www.kapitalismuskrise.org

Μια λεβέντικη προσφυγικη απάντηση στον Ξανθούλη...

Η ΑΛΛΗ ΑΠΟΨΗ ======================= (Την απάντηση θα την διαβάσετε μετά από τα πιστεύω του κ.Ξανθούλη) Του Γιάννη Ξανθούλη Να ξαναγίνουμε φτωχοί. Όπως ήμασταν πάντα. Όπως οι ήρωες των παλιών αναγνωστικών που οι γιαγιάδες έμοιαζαν με γιαγιάδες κι όχι με συνταξιούχες πόρνες. Όπου οι μπαμπάδες επέστρεφαν το μεσημέρι για να καθίσει ΟΛΗ η ελληνική οικογένεια στο τραπέζι και να φάει το σεμνό φαγητό -όσπρια πεντανόστιμα και ζαρζαβατικά με μαύρο ψωμί μοσχοβολιστό- ενώ η γάτα και ο σκύλος περίμεναν στωικά να 'ρθει η σειρά τους ... Να ξαναγίνουμε φτωχοί όπως ήμασταν πριν σαράντα και πενήντα χρόνια. Τότε που ονειρευόμασταν εν μέσω γκρι, μπλε και μπεζ χρωμάτων, τότε που καμιά Ελληνίδα δεν φιλοδοξούσε να γίνει ψευδοξανθιά, τότε που η λάσπη κολλούσε συμπαθητικά στα παπούτσια μας και οι αυθεντικοί ζήτουλες βρίσκονταν έξω απ' τις εκκλησιές περιμένοντας το τέλος της λειτουργίας και του μνημόσυνου. Να ξαναγίνουμε φτωχοί πλην τίμιοι, χωρίς κινδύνους να ξεστρατίσουν οι αρχιμανδρίτες προς την ψηφιακή παιδοφιλία. Να βρούμε ξανά τις σωστές μας κλίμακες χωρίς αγωνία παρκαρίσματος και παχυσαρκίας. Να ξαναβρούμε τη γεύση του «μπατιρόσπορου», των ελαχιστοποιημένων αναγκών, να ανακαλύψουμε εκ νέου τον ποδαρόδρομο και το συγκινητικό μοντέλο της «γυναίκας της Πίνδου». Μόνο με τέτοιες ηρωικές διαδρομές ενδεχομένως να ακυρώσουμε το κόμπλεξ μας έναντι του Μπραντ Πιτ και της Ναόμι Κάμπελ. Να ξαναβρούμε -γιατί όχι- και τους παλιούς καλούς εχθρούς (κυρίως από τα βόρεια) που σήμερα τους έχουμε σκλάβους στα παβιγιόν μας. Να ξετρελαθούμε από την επικοινωνιακή μας υστερία με τα σιχαμένα κινητά τηλέφωνα που κατάργησαν κάθε έννοια ιδιωτικής ζωής. Να σκάψουμε στις αυλές -όσοι έχουν αυλές- και να κάνουμε παραδοσιακούς ασβεστόλακκους για να ασπρίζουμε τα δέντρα έτσι για καλαισθησία και υγεία. Να βρούμε πάλι τη σημασία του χώματος καταργώντας το καυσαέριο του επάρατου τρέχοντος πολιτισμού. Να εφεύρουμε τις παλιές νοσοκόμες που σέρνονταν από σπίτι σε σπίτι ρίχνοντας ενέσεις πενικιλίνης στα οπίσθια ολόκληρου του Έθνους. Να προσδιορίσουμε ξανά την ντροπή και τον «σεβασμό» προσέχοντας το βλακώδες λεξιλόγιο των τέκνων μας. Επιτέλους, όποιο τέρας βρίζει ή χρησιμοποιεί την πάνδημη και πολυμορφική λέξη «ΜΑΛΑΚΑΣ» πάνω από εκατό φορές την ημέρα να το μπουκώνουμε με «κόκκινο πιπέρι εξόχως καυτερό», όπως τον καιρό της εξαίρετης φτώχειας μας . Να μάθουμε να χρησιμοποιούμε τα κουλά μας χέρια σε δουλειές που σήμερα δίνουμε του κόσμου τα λεφτά, όπως μεταποίηση ρούχων, αλλαγές γιακάδων στα πουκάμισα, καρικώματα στις κάλτσες, υδραυλικές και σχετικές εργασίες. Να απαγορευτεί διά ροπάλου το γκαζόν που για μας τους πρώην φτωχούς δεν σημαίνει απολύτως τίποτα. Στη θέση του να φυτευτούν λαχανικά ή και οπωροφόρα για να μην καλοσυνηθίζουμε την κάστα των μανάβηδων. Κάποτε ο μαϊντανός, τα κρεμμύδια και τα σκόρδα ήταν τα βασικά καλλωπιστικά των κήπων μας . Να επανακτήσουμε το κύρος μας, χρησιμοποιώντας βέργες κι ό,τι τέλος πάντων απαιτούσε ο βασικός σωφρονιστικός κώδικας τα χρόνια της περήφανης ανέχειας ... Σταματήστε τις ψυχολογίες και τις παραφιλολογίες για τα «τραύματα» των παιδιών. Μόνο λύσεις γήινες και πρακτικές -χωρίς ενστάσεις από τον Ρομπέν της ευαισθησίας, τον ΣΥΡΙΖΑ- θα αποκαταστήσουν την τρέλα και το χάος που υπαινίσσονται οι στατιστικές. Να θυμηθούν οι Νεοέλληνες πως προέρχονται απ' τον Μεγαλέξανδρο, από τον Μιλτιάδη, τον Αριστείδη και προφανώς απ' τον... Αλκιβιάδη, πράγμα που σημαίνει ότι μπορούν να βάλουν σε ενέργεια τον «δίκαιο θυμό» αν συμπέσουν με ληστές τραπεζών, περιπτέρων, σούπερ μάρκετ και κοσμηματοπωλείων. Κανένας δισταγμός. Τα παλιά χρόνια για ψύλλου πήδημα σε μπαγλάρωναν. Θυμήσου και κόψ' τους τα χέρια ή και τα αχαμνά. Επιτέλους ας σταματήσουμε την ευρωπαϊκή μας ψυχοπάθεια ... ΠΟΤΕ κανένας Έλληνας δεν έγινε σωστός Ευρωπαίος. Ούτε καν ο Αβραμόπουλος ούτε καν ο Σημίτης και άλλοι τέτοιοι που μου διαφεύγουν. Απ' τον καιρό που σταματήσαμε να θυμώνουμε σωστά, την πατήσαμε. Σταματήστε το «ντόπινγκ» με το τσουλαριό των λαϊκών ασματομουλάρων. ΠΟΣΟΥΣ ΠΙΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙΣΤΕΣ ΧΩΡΑ Η ΕΛΛΑΣ, κύριοι καναλάρχες της πλάκας; Δεν είναι καιρός να ξεβρωμίσει ο τόπος απ' τους εκφραστές του τραγουδιστικού Κάμα Σούτρα; ΠΟΙΟΣ θα μαζέψει τις ελιές στα περιβόλια όταν ο κάθε πικραμένος ονειρεύεται να γίνει αφίσα στη Συγγρού; Ποιος θα καθαρίσει τη Συγγρού απ' το αίσχος της καψουρικής ταπετσαρίας, κύριοι δήμαρχοι; Οι τραβεστί; Οι καημένες οι τραβεστί έχουν άλλες υποχρεώσεις ... Μη φοβάστε τη φτώχεια. Η πατρίδα μας είναι ευλογημένη έστω κι αν δεν παράγει λαμαρίνες αυτοκινήτων ή καλής ποιότητας νάρκες και όπλα για τριτοκοσμικούς. Θυμηθείτε την ευλογία του ελαιόλαδου, της κορινθιακής σταφίδας, του χαλβά Φαρσάλων, των εσπεριδοειδών, της σαρδέλας και των λατρεμένων ραδικιών. Λάδι, χόρτα, ελίτσες, λίγο τυρί και ψωμί ζεστό, να φρεσκάρουμε στο μνημονικό μας το παλιό αναγνωστικό του Δημοτικού. Το ξέρω πως είναι ζόρι να κόψουμε το σούσι απότομα, όμως ήρθε ο καιρός να αναβιώσουμε την όπερα της πεντάρας, της δεκάρας και των άλλων χρηστικών μας αξεσουάρ. Μια δοκιμή νομίζω πως θα μας πείσει ... ΖΗΤΩ Η ΕΛΛΑΣ και ο θεός των μικρών πραγμάτων μαζί μας. Μια απάντηση στον Ξανθούλη... Της Eλευθερίας Τσακιροπούλου Να ξαναγίνετε φτωχοί χωρίς εμένα. Η δική μου γιαγιά ήρθε από απέναντι μόνο με το φουστάνι που φόραγε και κατάφερε δουλεύοντας σκληρά να μεγαλώσει τα παιδιά της, να προκόψει (έτσι το λέγαμε τότε) να δει τα εγγόνια της να σπουδάζουν χωρίς να χρειάζονται ακριβοπληρωμένα φροντιστήρια και μια φορά το χρόνο γριά πια να επιφυλλάσει στον εαυτό της τη μέγιστη πολυτέλεια ενός ζευγαριού παπουτσίων από τον Σκλιά. Εμένα δεν μου άρεσε η λάσπη που κολλούσε στα παπούτσια μου. Μου άρεσαν οι πικροδάφνες στην Διονυσίου Αρεοπαγίτου, η μυρωδιά στα Αναφιώτικα, οι νερατζιές στη Πανεπιστημίου, η θέα της Ακρόπολης από τη Πατησίων. Μου άρεσε να διαβάζω στο Θέτρο του Διονύσου Σοφοκλή, Αισχύλο και Ευριπίδη, να βλέπω παραστάσεις στο υπόγειο του Κουν και στο Ηρώδειο. Μου άρεσε ο Χατζηδάκης και ο Τσαρούχης. Αυτά ήταν η πατρίδα μου και αυτά με έκαναν να την ονειρεύομαι χωρίς λασπόδρομους, ζήτουλες και ψευδοξανθιές. Τίμια ήμουν ανέκαθεν και το ίδιο έμαθα και στο παιδί μου. Δουλέυω από την ημέρα που τελείωσα το λύκειο. Δούλευα και σπούδαζα χωρίς φοιτητική άδεια γιατί ο τότε διευθυντής μου έλεγε το αμίμητο «Δεσποινίς μου πρέπει να διαλέξετε ή φοιτήτρια θα είστε ή εργαζόμενη». Και διάλεξα και τα δύο. Και τα κατάφερα και στα δύο. Και παράλληλα έμαθα και τρεις ξένες γλώσσες. Και πλήρωνα και πληρώνω σκληρούς φόρους, χωρίς ποτέ μα ποτέ να έχω κρύψει ούτε δραχμή των εισοδημάτων μου. Ναι λοιπόν δουλεύω 10 ώρες την ημέρα επί 24 συναπτά έτη και κάποια στιγμή τα κατάφερα και έβγαλα λεφτά. Πρέπει να ντρέπομαι; Ούτε επιδοτήσεις για ανύπαρκτες καλλιέργειες πήρα ποτέ, ούτε καμμία απευθείας ανάθεση, ούτε σε επιτροπή ή Δ.Σ. ή οργανισμό του δημοσίου ήμουν μέλος, ούτε προαγωγή πήρα μετά από τηλέφωνο πολιτικού προσώπου. Ότι έκανα το έκανα μόνη μου. Και τα Μanolo που φοράω μόνη μου τα πήρα. Και κάθε φορά που ανεβαίνω πάνω τους θυμάμαι τη γιαγιά μου και τη χαρά της όταν έφερνε στο σπίτι το περίφημο κουτί από τοsalon sklia και τη περηφάνεια της όταν τα φόραγε και μας έλεγε τι πέρασε στη ζωή της και πως τα κατάφερε να «προκόψει». Και δεν θέλω να ξαναβρώ παλιούς εχθρούς, θέλω μόνο νέους φίλους και συμμάχους για να πραγματοποιήσουμε το όνειρο μιας δίκαιης, αξιοκρατικής και προοδευτικής κοινωνίας. Δεν θέλω καμμιά νοσοκόμα να «συρθεί» στο σπίτι μου όταν αρρωστήσω. Θέλω να υπάρχει ένα σύστημα υγείας που θα με περιθάλψει. Αυτό πληρώνω άλλωστε με το μισό του εισοδήματός μου. Δεν πληρώνω για να τρώνε τα λαμόγια των νοσοκομείων και οι φαρμακευτικές εταιρείες. Και δεν θέλω να ράβω μόνη μου τα ρούχα μου, γιατί δεν προλαβαίνω και γιατί δεν καταλαβαίνω το λόγο που πρέπει να σπρώξω στην ανεργία μια μοδίστρα. Και δεν θέλω στη βεράντα μου να φυτέψω ζαρζαβατικά ( στο ρετιρέ του ο κος Ξανθούλης ας το κάνει ), μου αρέσουν οι γαζίες μου και οι μυρτιές μου και οι δάφνες μου. Και μου αρέσει και ο μανάβης της γειτονιάς μου. Και μάλιστα πολύ. Γιατί αντί να δώσει το ιδιόκτητο μαγαζί γωνία που έχει στο κέντρο της Αθήνας για να γίνει Everest ή Γερμανός, έχει το πείσμα, το κουράγιο και τη τρέλλα να επιμένει να πουλάει τη πραμάτεια του υπό τους ήχους κλασσικής μουσικής. Και φυσικά δεν θέλω να χρησιμιποιήσω βέργες για να σωφρονίσω τη κόρη μου. Η κόρη μου με κάνει περήφανη και μου δίνει τη δυνατότητα να ονειρεύομαι μια καλύτερη πατρίδα. Μια πατρίδα που οι αγρότες της δεν τρώνε επιδοτήσεις και αποζημιώσεις στα μπουζουκομάγαζα, οι πολιτικοί της είναι και ηθικοί και νόμιμοι, η άρχουσα τάξη της δεν αποτελείται από λαμόγια και απατεώνες, ψευτοκουλτουριάδες και δήθεν διανοούμενους που συναναστρέφονται με κλέφτες πολιτικούς. Μια πατρίδα με ανθρώπους σα τη γιαγιά μου και τη κόρη μου, εμένα και τους φίλους μου και όλους αυτούς που δεν συμμετείχαν στο πάρτυ. Ε λοιπόν όχι δεν ήμασταν εκεί όταν τρώγανε, όταν έχτιζαν βίλλες ή αγόραζαν καγιέν. Ούτε τώρα είμαστε με αυτούς που κρύβουν τις πισίνες τους, φυγαδεύουν τα λεφτά τους στο εξωτερικό και αγοράζουν ακίνητα όσο-όσο στο Λονδίνο. Και ναι προερχόμαστε από το Μεγαλέξανδρο, το Μιλτιάδη, τον Αριστείδη, τον Αλκιβιάδη. Αλλά και από τον Πλάτωνα και τον Επίκουρο. Το Σοφοκλή και τον Αριστοφάνη. Και ελπίζω να μην ξαναζήσουμε στην Ελλάδα εποχές που σε μπαγλάρωναν για ψύλλου πήδημα. Και ναι μου αρέσει το ελαιόλαδο, η κορινθιακή σταφίδα, ο χαλβάς φαρσάλων, τα εσπεριδοειδή, οι σαρδέλες και τα ραδίκια. Η φτώχεια όμως όχι. Δεν θα πάρω. Να δοκιμάσετε χωρίς εμένα.

Ημερολόγιο καταστρώματος

Tου Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου
Μικρό παιδί, πριν καλά-καλά πάω σχολείο, λάτρευα τις εφημερίδες. Αργότερα, τα βήματα της ζωής μόνα τους σχεδόν με πήγαν στη δημοσιογραφία, παρόλο που, κάνοντας μια παραχώρηση στον πατέρα μου, σπούδασα προηγουμένως Φυσική. Τώρα, για πρώτη φορά, δεν θέλω ούτε εφημερίδες να διαβάζω, ούτε τηλεοράσεις να βλέπω. Δεν θέλω να διαβάζω την Αστέρω Χριστοδουλίδου στο Παρόν ή τον Ρωμανιά και τον Ρομπόλη, να μου εξηγούν λεπτομερώς πως, δίκην Ηρώδη, η κυβέρνηση επιπίπτει επί των Ελλήνων εργαζομένων και συνταξιούχων, γερόντων, ηλικιωμένων, αλλά και νέων. Δεν θέλω να μαθαίνω πως η κυβέρνηση της Ελλάδας σπάει τη ραχοκοκαλλιά της κοινωνίας, του ελληνικού λαού, του κράτους πρόνοιας και του εν γένει κράτους των Ελλήνων.
Με τα μέτρα για συντάξεις, το ασφαλιστικό, την ουσιαστική κατάργηση περιορισμού και αποζημιώσεων απολύσεων, η κυβέρνηση δεν σπάει μόνο κοινωνικο/οικονομικά, σπάει και ηθικά τη ραχοκοκαλιά της ελληνικής κοινωνίας. Μας λέει ότι κακώς υπολογίσαμε να πάρουμε μια σύνταξη της προκοπής στα γεράματά μας ή στην αρρώστια μας, ότι θάταν πιο έξυπνο, όσοι τουλάχιστο μπορούσαμε, να κλέψουμε κι εμείς το κράτος ή, πάντως, να κάνουμε ατομικά και όχι κοινωνικά επωφελείς επιλογές στη ζωή μας. Μας λέει ότι κακώς επενδύσαμε στη μόρφωση των παιδιών μας. Μας λέει ότι είμαστε μαλάκες. Μας επιβεβαιώνει ότι στην Ελλάδα κερδίζει το λαμόγιο και η πουτάνα. Στην υγεία των κορόιδων!
Τέτοια πράγματα δεν έχουν γίνει στην Ευρώπη μετά τη δεκαετία του 1930. Η κυβέρνηση έχει καταπλήξει τους πάντες διεθνώς. Είναι η μόνη παγκοσμίως που ζητάει να επιβάλει στον από πάσης πλευράς ατυχή λαό της περισσότερα μέτρα κι από αυτά που ζητάει και αυτό το ΔΝΤ, αν τουλάχιστο πιστέψουμε όσα πρόλαβε να πει ο Μιχάλης Ιγνατίου στο ΜΕΓΑ, προτού τον λογοκρίνει το κανάλι του! Προφανώς, η τρόικα ζήτησε περισσότερα για να φτάσει σε κάποια ισορροπία. Είναι τόσο υποτελείς οι δικοί μας που δώσανε ακόμα περισσότερα!!!
Στη Βουλή, οι εκπρόσωποι ενός προ πολλού σάπιου μέχρι το μεδούλι πολιτικού συστήματος διαμαρτύρονται για τις επιθέσεις του ΣΕΒ. Από τις πιο σοβαρές και αξιοπρεπείς περιπτώσεις ο κ. Καστανίδης, μόνο που ο αναμάρτητος πρώτος τον λίθον βαλέτω. Ο κ. Καστανίδης είναι βουλευτής και το κόμμα του κυβέρνηση, γιατί υποσχέθηκαν τελείως διαφορετικά πράγματα στους ψηφοφόρους από αυτά που κάνουν. ‘Όταν αποφασίσουν να τηρήσουν το Σύνταγμα και πάνε να ανανεώσουν την εντολή τους από τον ελληνικό λαό, τότε θα τους πάρουμε και μεις στα σοβαρά. Ευτυχώς για τον ελληνικό κοινοβουλευτισμό που, σε μια τόσο κρίσιμη στιγμή, υπήρξαν τρεις βουλευτές, οι κ.κ. Δημαράς, Οικονόμου και Σακοράφα, να σώσουν την τιμή του πολιτικού κόσμου, των εκατομμυρίων μελών και οπαδών του ΠΑΣΟΚ, της λεγόμενης Δημοκρατικής Παράταξης.

Τις προάλλες βρέθηκα σε μια συζήτηση. ‘Ηταν δύο από τους καλύτερους αναλυτές εταιρειών δημοσκόπησης. Ο ένας θεωρούσε τον Σεπτέμβρη ως πιθανότερο μήνα πτώσης της κυβέρνησης, ο άλλος τον Δεκέμβρη! Πολύ υπερβολικοί θα πείτε, αλλά και ο Γιάννης Μαυρής στην Καθημερινή, πιο κομψά, υπενθυμίζει ότι ο βαθμός κυβερνητικής αποδοχής βρίσκεται στο 20%. Ιστορικά έχει αποδειχθεί ότι μια κυβέρνηση δεν μπορεί να κυβερνήσει χαμηλότερα. Η κυβέρνηση λέει ότι αυτά δεν την νοιάζουν, ουδείς όμως την έχει εξουσιοδοτήσει να μας σώσει παρά τη θέλησή μας! Οι πολιτικοί μας αντιμετωπίζουν τη χώρα συνήθως σαν τσιφλίκι του πατέρα τους, κινδυνεύουν όμως να αντιμετωπίσουν τώρα πολύ μεγάλες εκπλήξεις. Σε μια κατάσταση σαν τη σημερινή, κάθε πρόβλεψη είναι παρακινδυνευμένη. Σημασία άλλωστε δεν έχει να προβλέψουμε τι θα συμβεί στην κυβέρνηση, αλλά τι θα συμβεί στη χώρα. Γιατί όπως πάμε, δεν κινδυνεύουμε να μείνουμε από κυβέρνηση, από χώρα και από κράτος κινδυνεύουμε να μείνουμε, να είναι η γενηά μας η τελευταία που γνώρισε συγκροτημένο πλαίσιο εθνικής και κρατικής ύπαρξης στη νεώτερη ελληνική ιστορία. Θα μου πείτε ότι κινδυνολογώ. Αλλά το ίδιο θα μου λέγατε και πριν από ένα χρόνο, αν προέβλεπα ότι σε λιγότερο από 12 μήνες, η κυβέρνηση θα μας οδηγούσε στο ΔΝΤ και την τρόικα. Δεν υπάρχει κυβερνητική δήλωση μέχρι τώρα που να μην έχει ανατραπεί σε διάστημα μερικών ημερών! Στο Δρομοκαϊτειο θα με κλείνατε αν σας έλεγα ότι θα συμβούν αυτά.
Γι’ αυτό είμαι υποχρεωμένος να επισημάνω ότι δεν είμαι καθόλου βέβαιος για το αν σε έξη ή δώδεκα μήνες από σήμερα δεν θα έχω το Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης να αποφασίζει τι είναι ελληνικό και τι όχι στο Αιγαίο, ότι δεν ξέρω αν θα έχω ή όχι Κυπριακή Δημοκρατία στην Κύπρο και ότι δεν ξέρω τι θα γίνεται στη Θράκη. Θα με πείτε καχύποπτο. Είμαι κι έχω πάρα πολλούς λόγους που είμαι. Αλλά και η κυβέρνησή μου δεν με καθησυχάζει. Αρνείται να περιγράψει τι ακριβώς θα παραπέμψει στη Χάγη, με τι χωρικά ύδατα θα πάει στο Δικαστήριο, πως θα οριοθετήσει την υφαλοκρηπίδα όταν διαφωνούμε για την κυριότητα στα νησιά. Δεν εξηγεί ούτε γιατί δεν οριοθετεί ΑΟΖ, ούτε γιατί δεν κάνει μια σοβαρή πρόταση ελέγχου και παγώματος εξοπλισμών. Δεν μου λέει αν συμφωνεί με τη σουρεαλιστική πρόταση να είναι εκ περιτροπής ελληνική και τουρκική η Κυπριακή Δημοκρατία. Ομολογώ ότι με τρομάζουν αρκετοί Υπουργοί για την έλλειψη οποιασδήποτε βιωματικής σχέσης με την ελληνική πολιτική και την Ελλάδα εν γένει. Με τρομάζει ο απίστευτος αριθμός Αμερικανών συμβούλων σε όλους τους τομείς κυβερνητικής δραστηριότητας (οικονομία, επικοινωνία, εξωτερική πολιτική, υπηρεσίες, μεταρρύθμιση κράτους, διαχείριση κρίσεων). Τόση εμπιστοσύνη σε αλλοδαπούς έχει αυτή η κυβέρνηση; Δεν φοβάται τίποτα; Σε καμιά άλλη ευρωπαϊκή χώρα δεν συμβαίνει κάτι τέτοιο. Δεν θέλω να γίνω πιο αναλυτικός. Ελπίζω και εύχομαι να μη χρειαστεί. Κοντά στο νου και η γνώση, λένε στα μέρη μου.
Δεν τα γράφω αυτά για να σας τρομάξω ή να κινδυνολογήσω, τα γράφω γιατί μόνος τρόπος να αποτραπούν ή να περιορισθούν μείζονες, τελεσίδικες κοινωνικές και εθνικές καταστροφές, είναι να συνειδητοποιήσει ο ελληνικός λαός τη σοβαρότητα της απειλής. Μόνο ο ελληνικός λαός κινητοποιούμενος μπορεί να αποτρέψει τις καταστροφές που έρχονται μάλλον σύντομα, παρά αργά. Οι κοινωνικο/οικονομικές αλληλοτροφοδοτούνται με τις εθνικές καταστροφές. Δεν μας προτρέπουν τυχαία Γερμανοί πολιτικοί να πουλήσουμε τα νησιά μας. Και πίσω από τις γραμμές του Κεμάλ Ντερβίς στη Καθημερινή, εύκολα διακρίνει κανείς την προσπάθειά του να μη δείξει την τουρκική όρεξη που άνοιξε. Αυτή είναι η μεγάλη ευκαιρία για την ‘Αγκυρα να ξαναδορυφοροποιήσει την παληά της κτήση. Δεν είναι μόνο η ‘Αγκυρα. Ξεχνάμε συχνά που βρισκόμαστε. Ο ελληνικός χώρος (Ελλάδα και Κύπρος) είναι από τα καλύτερα φιλέτα της παγκόσμιας γεωπολιτικής. Κυτάξτε τον χάρτη. Ξεκινάει ο ελληνικός χώρος από την έξοδο των Στενών για να φτάσει μέσω του ανατολικού Αιγαίου, του Καστελόριζου και της Κύπρου σχεδόν στη διώρυγα του Σουέζ. Τεμαχίζει τη Μεσόγειο στα δύο, ελέγχοντας την πρόσβαση της δυτικής Ευρώπης στην τουρκοισλαμική Ανατολή και το Ισραήλ. Παρεμβάλλεται ανάμεσα στη σλαβική Ευρώπη και την Αφρική. Η ελληνική γεωγραφία μπλέκεται αξεδιάλυτα με της ελληνική ιστορία και τον πολιτισμό, φτιάχνοντας την ταυτότητά μας. (Kαι η προσθήκη σημαντικών αποθεμάτων υδρογονανθράκων στο Αιγαίο και την Κύπρο, αν αληθεύει, όπως φαίνεται ότι αληθεύει, κάνει ακόμα πιο εκρηκτική την εξίσωση).

Ακόμα κι αν οι διεθνείς δυνάμεις που επιβουλεύονται Ελλάδα/Κύπρο – και τόχουν άπειρες φορές αποδείξει – δεν είχαν τέτοια σχέδια, θα τα επεξεργαζόντουσαν και θα τα έθεταν σε άμεση εφαρμογή, βλέποντας και μόνο την κατάσταση της χώρας. Λίγο στρίμωγμα από δω, κάμποση σύγχυση από κει και θα βρεθούμε αύριο στη Χάγη να αποφασίσει ποιο νησί είναι ελληνικό και ποιό δεν είναι, προτού πούμε κίμινο, με τον ίδιο περίπου τρόπο που η κυβερνητική dream team μας οδήγησε στη αδιανόητη, προ μερικών μηνών, ταπείνωση της τρόικας. Πόσο μάλλον που κράτος, κυβέρνηση και το εν γένει πολιτικό προσωπικό, στων ΗΠΑ και της παγκοσμιοποίησης τα ρήματα πειθόμενοι, ελάχιστη διάθεση έχουν να υπερασπιστούν του κράτους/έθνους, εννοιών που θεωρούν μάλλον ενοχλητικές και παρωχημένες. Για τον ελληνικό λαό όμως, χωρίς να θέλουμε να αρνηθούμε την αξία υπερεθνικών ολοκληρώσεων, το έθνος κράτος είναι το μόνο πλαίσιο άσκησης δημοκρατικής εξουσίας και όπου μπορεί ίσως να αποφύγει να γίνει έθνος δούλων.

Ακόμη χειρότερα, η κυβέρνηση μοιάζει να μπερδεύει φίλους και εχθρούς, κάτι που θα έχει σοβαρότατες συνέπειες. Για τους ‘Ελληνες π.χ. ο Πούτιν είναι σημαντικότατος δυνητικός φίλος, ο Ερντογάν σίγουρος εχθρός. Για την κυβέρνηση συμβαίνει το αντίθετο! Ο Πρωθυπουργός συναντήθηκε δύο, ίσως και αρκετά περισσότερες φορές με το Νο 2 της αμερικανοεβραϊκής Goldman Sachs, προτού πάει να δει την Μέρκελ και τον Σαρκοζί, κάτι που έπραξε μόνο όταν η κρίση είχε φτάσει πια στο αποκορύφωμά της. ‘Όπως και στην οικονομία, έτσι και στη διεθνή κυριαρχία μας, η Ελλάδα αντιμετωπίζει κίνδυνο πολύ απότομης σχεδιασμένης κατάρρευσης, προτού προλάβουμε να καταλάβουμε τι συμβαίνει. Μόνο η εναργής, αποφασιστική, ταχεία κινητοποίηση του ελληνικού λαού μπορεί ίσως να αποτρέψει τα χειρότερα. Οι διεθνείς δυνάμεις που επιβουλεύονται την Ελλάδα και η Τουρκία γνωρίζουν ότι μόνο τώρα και μόνο κινούμενες αστραπιαία, μπορούν να καταβάλουν το ελληνικό κράτος. Επίκαιρα, 27.5.2010

Κάτι πραγματικά πρωτότυπο και διαφορετικο: Το βιβλίο "Κρίση και Από-κριση", του Δημήτρη Τζουβάνου

Από τις πιό σοβαρές προσεγγίσεις για το τι και το πώς της διεξόδου.Παραθέτω ενα απο τα σημαντικότερα κεφάλαια: Τι αφορά το "άλλο πολιτικο σύστημα" της διεξόδου;

13. Η αναγκαια πολιτικη αλλαγη.

Η οριακη οικονομικη κατασταση, αλλα και τα βαθυτερα αδιεξοδα της φιλελευθερης Αναπτυξης, δεν μπορουν να απαντηθουν πλεον στο εδαφος της οικονομίας, μεσω δηλ. «οικονομικων μετρων». Δε μπορουν να απαντηθουν με τροπο ουσιαστικα ανατακτικο, δηλ. περαν μιας εγκατεστημενης πλεον βιοτικης κατιούσας. Δεν είναι ζητημα απλως επωδυνων «μετρων», για τα οποια οι γνωστοι εξωθεσμικοι καλλιεργουν ηδη την προοπτικη μιας «κυβερνησης εθνικης ενοτητας». Είναι ζητημα μιας οικονομικης και συνολικοτερης πολιτικης, για την οποια ολοκληρο το πολιτικο συστημα εχει καταδειξει τα οριά του.

Το πολιτικο μας συστημα δεν εχει ωστοσο εξαντλησει τα τυπικα φιλελευθερα ορια ωρίμασής του, μοιαζει ακόμα εκσυγχρονιστέος επαρχιώτης, κι εχει ζωή απ' αυτή την αποψη, αφου εχει δρόμο. Αλλ' απ' την άλλη ποιο, εστω βελτιωμενο κι ωριμο, φιλελευθερο αλότριο συστημα θα μπορουσε να δώσει λύσεις στα πιεστικά πλέον προβλήματα της ελληνικης κοινωνίας ; Κανένα εκει που ειμαστε πια, η πορεία θα είναι κατιούσα ( βλ. Κ.12 ). Αυτό όμως, καθόλου δε σημαίνει αυτόματα, ότι ένα κραμα βελτιωσεων και κατιουσας δεν είναι κοινωνικα αποδεκτο, αναμεσα στα αναθέματα, οσο τουλαχιστον μια άλλη λυση πιο αποδεκτη κι αξιοπιστη θα λειπει. Αυτό αλλωστε ορίζει και τη στρατηγικη του συστηματος, δηλ. την αναγκαστικη και μονοδρομη οριακη βελτιωση κι επιβίωση - καλοδεχουμενη να ‘ναι, και γρηγορα να ξεπεραστει.
Το τοπίο αυτό της ταχειας εκσυγχρονιζομενης κατιούσας που η χωρα μπαίνει, είναι γόνιμα επιρρεπές στο παραπέρα. Για να καρποφορησει ομως, χρειάζεται αυτό το παραπέρα να πάρει μορφή, μορφη πολιτικη και άξια για το κοινωνικο του Σωμα, ικανη να το μορφοποιησει - αναβαθμισει σε Σωμα αυτοσυνειδητό, δηλ.υπεθυνο και ικανο να ορίσει κι όχι να «δεχτει» αναγκαιες κοινωνικες αλλαγες.

Δεν είναι άλλη αυτή η μορφη από ένα νέο δημοκρατικο πολιτικο συστημα, πολυκομματικο και συμμετοχικο, ένα βημα αποφασιστικο πέρα απ' τη φιλελεύθερη κι αλλότρια ρεμπούμπλικά μας. Και δεν είναι μακρυα η χωρα από μια τετοια δυνατοτητα, αντιθετα είναι μπροστα από ολες τις άλλες στον αναπτυγμενο κόσμο, τόσο γιατι η κατιουσα προς τα εκει πιέζει, αλλα και γιατι η κοινωνικη συνειδηση, μ' ολες τις αντιφάσεις της κι ανάμεσα σε αλλότριους μύθους, προς τα εκει προσανατολίζεται κι ελπιζει. Δεν είναι όμως ξεκαθαρα πεισμένη η διανόησή της για όλα αυτά, αντιφατικη και σαστισμένη η ιδια, κλεισμένη κι αυτή στους δικούς της μύθους. Και είναι αυτό κρισιμο, γιατι μια οργανική διανόηση, οσο και μια ανταρτικη νεολαία, είναι απαραίτητοι καταλύτες. Θα επεκταθουμε ετσι λίγο, εδώ, εστω και πλατειάζοντας.

Η αναγκη βαθειας πολιτικης αλλαγης, συνειδητοποιειται ολο και περισσοτερο στην ελληνικη κοινωνία, η οποια και επι χρονια την εχει αναζητησει στα συστημικα ορια, όχι λογω ανωριμότητας, αλλα λόγω ωριμότητας, αρνουμενη δηλαδη τα (ψευδο)αντι-συστημικα κι εμμένοντας στην εκ των ενδον διαρρηξή τους. Εστω με ελπιδες σε υπερβατικες υποσχεσεις, εστω με στηριξη σε εκχωρημενες υπερβατικες αποπειρες, και φυσικα με αντιφάσεις - χωρίς οδηγους αλλωστε. Δεν είναι αυτά ελλείμματα ωριμότητας, αλλα ωριμη απόρριψη του σάπιου κι ανεπαρκούς που παριστανει τη λυση, αυτου πού φανερά η ψυχή του αναδίδει συστημίλα χειρίστου ειδους, εστω κι αν εκει στεγάζονται - κι ασφυκτιουν - και πολυτιμα στοιχεια της κοινωνικης συνειδησης.
Δεν εχει βεβαιως η κοινωνία μια συνεκτικη θεωρηση για όλα αυτά, ουτε την απ-αλλοτριωμένη υπερ-πολιτικη ιδεολογία που θα επέτρεπε αυτή τη θεώρηση, ουτε εχει φυσικα προσδιορισει τα ειδικοτερα πολιτικα βηματα που απαιτουν οι ωριμες πολιτικές κατευθύνσεις της. Δεν εχει η κοινωνία μια τετοιου ειδους ιδεολογοπολιτικη ωριμότητα, κι ως προς αυτά δεν προηγειται πολύ των κομματων και πολιτικών ομαδων. Εχει όμως τον αδρο προσανατολισμο σε ριζοσπαστικες συστημικες αλλαγες, πάντα όμως πέρα από τυχοδιωκτισμούς, μετωπισμους και σοβιετισμούς, οντας στο σημειο αυτό πολύ μπροστά απ' την αριστερα συμπασα. Μπροστά, αλλα κι απέναντι στην αριστερα, η οποία μεσα από γυαλιά ψευδο-μαρξιστικα, διαβαζει στον ανω προσανατολισμο, την ιδεολογοπολιτικη «ανωριμότητα» της κοινωνίας κι όχι δική της βαθειά αλλοτρίωση και υστέρηση.
Κι όμως, ενας τετοιος κοινωνικός προσανατολισμος εντείνεται συνεχως, αναζητωντας την πρακτικη διεξοδο, στο ριζοσπαστισμο και τη μεταβατικη δυναμη ενός δημοκρατικού - κοινωνικου πολιτικου συστήματος, που ασφαλως ξεπερνάει την αριστερα. Αρκει εδώ η αναγνωση των εκλογικων συμπεριφορων, γενικων κι εσωκομματικων, καθως και τα πολυμορφα δημοσκοπικα στοιχεια για να καταδειχτει η πραγματικοτητα αυτή.

Στις πολιτικές ελλείψεις της κοινωνιας για τα παραπέρα σχετικα βηματα, τη βασικη αποτελει η αγνοια της αναγκης και δυνατοτητας να πραγματοποιησει αμεσα ένα σημαντικο δημοκρατικο-συμμετοχικο αλμα, περα απ' την εκχωρητικη φιλελευθερη ρεπούμπλικα. Η αγνοια της αναγκης και δυνατοτητας, να προδιαγραψει και να απαιτησει αμεσα, το αντιστοιχο πολιτικο συστημα, κι ακομα η αγνοια ότι είναι αυτό το ιδιο που θα την καταστησει αποτελεσματική μπροστα στις μεγάλες της ευθύνες, αυτες που ηδη εχει κι αποποιειται, και που στο νέο πολιτικο συστημα θα αναλάβει θεσμικα.
Κι αυτό ακριβως είναι το κεντρικο ζητημα του αναγκαιου πολιτικου της προσανατολισμου, πλαϊ στα αναγκαια βήματα γενικότερης ιδεολογικης χειραφέτησης.

Το ζητημα αυτό απαιτει ειδικοτερες καταθεσεις κι επεξεργασιες, σκληρη κριτικη του φιλελευθερου συστηματος, αλλα και σκληρη κριτικη στα αδιεξοδα και παρωχημενα της αριστερας, η οποία και παρεμποδιζει την ανω ιδεολογοπολιτικη χειραφετηση της κοινωνιας. Κριτικη από μια θεση που κατανοει ότι οι ανάγκες κατεδαφισης του πολιτικο-κομματικου τοπίου και οι αναγκες αναβάθμισής του δεν είναι διαδοχικές αλλα ταυτόχρονες, κι ετσι αντίθετες με τους αριστερούς μονοκομματισμούς και μετωπισμούς. Όλα αυτά βεβαια, προ-απαιτουν με τη σειρα τους τα αναγκαια βηματα περαιτερω ιδεολογοπολιτικης χειραφέτησης, του διασπαρτου πρωτοπόρου κοινωνικου δυναμικού.

Οι παραπανω πολιτικες κατευθύνσεις, είναι και οι μονες που μπορουν να αντιμετωπισουν ειδικότερα και την οικονομικη κριση της χωρας. Και εδώ όμως υπαρχει σημαντικο ελλειμμα κοινωνικης συνειδησης.
Το αιτημα για μια «σωστη» αλλα κι «αξιοπιστη» οικονομικη πολιτικη σημερα, είναι παγκοινωνικο και μάλιστα ξεπερνα σε μεγαλο βαθμο το αιτημα για «αποτελεσματικα οικονομικα μετρα». Τι σημαινει όμως αυτό, στην ευρύτερη κοινωνικη συνειδηση; Ας πουμε, να κανουν ολοι σωστα τη δουλειά τους, να μην κλέβουν κτλ. Μ' ολες τις ειδικότερες ενστασεις για τις ελλείψεις, ασάφειες, αντιφάσεις κτλ η συνταγη αυτή εχει κάποια αξία παρέχοντας ορισμένους πραξεολογικους μπούσουλες για τον καθένα, καθως και καποια κριτηρια αξιολογησης των κυβερνησεων. Το βασικο της προβλημα ωστοσο είναι ότι παραμένει ευχολογική. Αυτό δεν σημαίνει γενικως ανεφάρμοστη - παντα ένα μερος της ευχής είναι εφαρμόσιμο, υπο πίεση εστω - αλλα ότι παραμένει, φιλελεύθερη, ρεπουμπλικανική, αλλότρια, εκχωρητική. Σημαίνει δηλαδη ότι αφορα μια συνταγη που θα εφαρμοστει ερήμην του νοικοκύρη, ετσι εξ ορισμου αναξιοπιστη, κι ετσι στο απαιτητικο σήμερα εκ των πραγματων αναποτελεσματική.

Βεβαια, στη φιλελευθερη ρεπούμπλικα που μας κουβαλα, δεν είναι τελείως απών ο νοικοκυρης ουτε όλα ολωσδιολου ανεξελεγκτα. Λίγο θεσμικα ανα 4ετια κτλ, λιγο «αγωνιστικα» χωρίς πυξιδα, υπάρχει μια καποια συνιστωσα κοινωνικης παρουσίας κι επέμβασης στις ασκουμενες πολιτικές. Η παρουσία όμως αυτή εχει πλέον καταδειχτει πολλαπλα ανεπαρκής.
Πρωτον είναι αποστασιοποιημενη, δεν εχει δηλαδη την αναγκαια αμεσοτητα ( χρονικη κ.α. ) στη λήψη και τον ελεγχο των αποφάσεων. Δευτερον είναι αντιφατικη, δεν εχει δηλαδη εσωτερικη συνέπεια, στοχευση, απολογισμο κτλ ( για πολλούς λογους ) κι ετσι πχ. μια στιγμη η κοινωνία ( ή τμηματά της ) πιέζουν προς το Α και την άλλη προς το Β, παρεχοντας περιθωρια χειρισμων αλληλοεξουδετερωσης κι εν γενει χειραγώγησης. Και τριτον και κυριώτερον, υπολείπεται των επιτακτικών αναγκών και των αμεσων κοινωνικων δυνατοτήτων. Για να το πουμε αλλοιως, δεν είναι ουτοπική κι ανωριμη η ουσιαστικότερη κοινωνική συμμετοχη-ελεγχος-ευθύνη στα τεκταινομενα, ουτοπική είναι πλεον η ρεπουμπλικανικη τηλε-εντολη και τηλε-κριτικη.

Η ουσιαστικη κοινωνικη εξοδος απ' την κριση ( βλ. και Κ.8 ), η άλλη αναπτυξη, απαιτει βαθειες δομικες αλλαγες στην ιδια την καρδια του κερδοφορικου συστηματος. Όχι φυσικα με τη μορφη του σοβιετικου καπιταλισμου ( που εχει απορριφθει απ' την κοινωνία, αν και θριαμβευει ως τωρα στην Κινα πανω σε καθημερινες εκατομβες εργαζομενων ), καθως κι όχι ερήμην των σχετικων διεθνων εξελιξεων. Ουτε με τη μορφη ενός ανανεωμενου φιλελευθερου «κοινωνικου συμβολαίου - new deal» μισθωτων-εργοδοτων-κρατους. Απαιτει ένα ειδος «αμεσου μεταβατικου παγκοινωνικου συμβολαίου», με αλληλοχρεες ελαχιστες διασφαλίσεις, με ευρεως αποδεκτες κοινωνικοπολιτικές στοχευσεις, με αναληψη ευθυνων (ιδεολογικα και θεσμικοοικονομικα) απ' ολο το κοινωνικο φασμα, με αυξημένη κοινωνικη συμμετοχη κι ελεγχο, και με ενταξη ( = στηριξη-αξιοποιηση ) της κερδοφορίας στο κοινο πλαίσιο. Κατι τετοιο προαπαιτει αντιστοιχο κοινωνικο αναπροσανατολισμο, κι αναταξη του ψευδοταξικου διεκδικητισμου σε αντιστοιχο κοινωνικο-πολιτικο κινημα, οργανικα ενταγμενο στη συνεχεια, στο μεταφιλελευθερο δημοκρατικο πολιτικο συστημα.

Δεν είναι αοριστη ευχη, η παραπανω διεξοδος, είναι μια πραγματικη δυνατοτητα, δυσκολη οσο κι αναγκαια. Το καθεστως οπου το κερδοφορικο συστημα οδηγει κι αναπαραγει την ηγεμονία του, βρισκοντας πάντα αυτό τη διεξοδο μεσα απ' τα κοινωνικα ερείπια, το καθεστως οπου η αλλοτριωμένη κοινωνία διεκδικει κι αποσπα μικρα κομματια φρούδου ευδαιμονισμού, πρεπει και μπορει να αλλαξει. Η οργανικη διανόηση οφειλει να δείξει στην κοινωνία ένα δρόμο δημοκρατικης μεταβασης στις παραπανω γενικες προδιαγραφές. Ένα δρομο οπου το επιχειρειν ( = δημιουργειν στις συνθηκες της παγκοσμιας πραγματικοτητας = συναιρειν τα οικονομικα και τα πολιτικα = δημιουργειν το Τωρα και το Αυριο = .... ) θα κινεί μαζι και θ' απ-αλλοτριωνεται. Θα κινει όχι ως ασύδοτη καρικατουρα της εργασιακης δημιουργικοτητας, αλλ' ως διαρκως απ-αλλοτριούμενο, και θ' απαλλοτριώνεται όχι ως (ψευδο)δημευομενο ντουβάρι, αλλα ως δημιουργικως κινουν. Δηλαδη οφείλει η οργανική διανόηση να χαράξει και να δείξει ένα δρομο-τροπο ζωης τοσο ρεαλιστικο και τοσο υπερβατικο.

Τίθεται, με όλα αυτά, ως αμεσο ( ως κυρίαρχο κατά τη γνωστη σε πολλούς από μας διάλεκτο ) ζήτημα, η υπερβαση του πολιτικου συστήματος στις ανω κατευθύνσεις. Η αμεσοτητα αυτή ( στην ιδια ως ανω διαλεκτο ) είναι αντικειμενικα ωριμη αν και υποκειμενικα λιγοτερο, όπως δείχνει το γενικευμενο σιχτίρ του κόσμου, υπαγορεύοντας αντιστοιχους προσανατολισμούς, εξειδικευτικα ψαξίματα, κτλ. σε οποιον εχει αυτιά να ακούσει.
Προκειται για τη μειζονα κοινωνικη συγκρουση που δεν περιορίζεται στην ενδοσυστημικη «εξυγίανση» κι «εκσυγχρονισμο» του κρατους, αλλ' ουτε οπισθέλκεται στη φαντασιακη «πραγματική αλλαγη». Πρόκειται για την ορισμένη «εδώ και τωρα» κοινωνικη απαλλοτρίωση του κράτους ή αλλοιως για την ορισμενη απ-ιδιωτευση της κοινωνίας, στους ορους της πολυκομματικης δημοκρατίας κι ως το βαθος αποφασιστικου λόγου σε κάθε ζητημα που η ιδια η κοινωνία θα κρίνει. Φυσικά για την αναγκαία αυτή Δημοκρατικη Μεταπολίτευση, αναγκαιούν εξειδικεύσεις με κυριώτερη αυτή που θα εξασφαλίσει την ιδια την εσωτερικη μετεξέλιξη του πολιτικου συστήματος.
Στο εδαφος αυτό αλλωστε, δηλ. στο εδαφος υποκειμενικου προσανατολισμου και διεκδικησης της πολιτικης αυτης αλλαγης, θα κριθει η διαμόφρωση του γενικότερου πολιτικο-κομματικου τοπίου, ιδιαίτερα του αντισυστημικου.

Ορισμενα ζητηματα σχετικά με τους αναγκαίους προσανατολισμούς και τα αντίστοιχα κοινωνικα διεκδικήματα ως προς το πολιτικό συστημα, εχουμε θίξει στο «Φορειο» ( βλ. Φυλλομαντη ). Στο ιδιο πλαίσιο, θεωρουμε ότι πρέπει να εξειδικευθουν εκείνα τα διεκδικηματα που αφορούν την αναβαθμιση της κοινωνικης παρουσίας ειδικότερα στην οικονομική πολιτικη.

Την 1η Ιουνίου κάνουμε... επανάσταση (VIDEO)

Από το Ιστολόγιο του Κώστα Αναγνωστόπουλου

Το παρόν άρθρο αποτελεί ανασκευασμένο κείμενο από βίντεο του you tube. Συμφωνούμε με το πνεύμα του και το δημοσιεύουμε βάζοντας και… ημερομηνία:

Θυμάστε τότε που ο Τράγκας είπε να μποϊκοτάρετε τα ολλανδικά προϊόντα και όλοι σας το κάνατε; Αυτό ήταν κάθε μέρα το πρώτο θέμα στις ολλανδικές ειδήσεις γιατί ένα μεγάλο μέρος της ολλανδικής οικονομίας κόντευε να καταστραφεί. Πως το ξέρω αυτό;;; Έμενα στην Ολλανδία τότε…
Είχαν πάθει πανικό….

Θέλετε τώρα να παρθούν τα μέτρα λιτότητας πίσω και να μας κάνει δώρο η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα όλο μας το δημόσιο χρέος; Θέλετε να νικήσετε τους διεφθαρμένους πολιτικούς και να έχετε κράτος δικαίου;

• Θέλετε να ποδοπατήσετε τα ΜΑΤ χωρίς να τους πετάτε πέτρες και βόμβες;

• Θέλετε να βάλετε τους υπευθύνους πολιτικούς στην φυλακή χωρίς να κάνετε επιδρομή στην Βουλή;

ΝΑ ΠΑΤΕ ΟΛΟΙ ΝΑ ΚΑΝΕΤΕ ΑΝΑΛΗΨΗ ΤΩΝ ΧΡΗΜΑΤΩΝ ΣΑΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΤΡΑΠΕΖΑ ΣΑΣ.

ΑΚΟΜΑ ΚΑΙ ΕΑΝ ΕΙΝΑΙ ΑΠΟ ΔΑΝΕΙΟ ΤΑ ΧΡΗΜΑΤΑ ΠΟΥ ΘΑ ΚΑΝΕΤΕ ΑΝΑΛΗΨΗ. ΕΑΝ ΠΑΤΕ ΟΛΟΙ ΝΑ ΤΑ ΠΑΡΕΤΕ, ΤΟΤΕ ΘΑ ΣΑΣ ΧΑΡΙΣΤΟΥΝ ΚΑΙ ΤΑ ΔΑΝΕΙΚΑ ΣΑΣ ΓΙΑΤΙ ΤΟ ΤΡΑΠΕΖΙΚΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΘΑ ΚΑΤΑΡΡΕΥΣΕΙ.

ΔΕΝ ΜΕ ΠΙΣΤΕΥΕΤΕ;;;;;

Κάντε αναζήτηση στο google: “bank run”.

Τότε θα καταλάβετε ότι ο πρωθυπουργός δεν φοβάται ούτε μολότοφ, ούτε πέτρες, ούτε βόμβες και πολύ περισσότερο δεν φοβάται το βρισίδι που τρώει κάθε μέρα. Αυτό που φοβάται, αυτό που τρέμει, αυτό που τον κάνει να μην κοιμάται, είναι ο εφιάλτης ενός “bank run”!

Τι είναι αυτό;;;

RUN=ΤΡΕΧΩ & BANK=ΤΡΑΠΕΖΑ. Δηλαδή να τρέξουν όλοι στην τράπεζα και να πάρουν τις καταθέσεις τους!

Γιατί;

Είναι πολύ απλό: Έχετε την εντύπωση ότι οι τράπεζες σας δανείζουν χρήματα που έχουν από τις καταθέσεις των άλλων; Σας δανείζουν, με τοκογλυφικό επιτόκιο και με τις πλάτες της κυβέρνησης, λεφτά που ΚΑΝΕΙΣ δεν έχει! Όταν εσύ συνάπτεις ένα δάνειο αυτοί πατάνε μερικά κουμπιά στο πληκτρολόγιο και “εξ’ ουρανού” χιλιάδες ευρώ μπαίνουν στον λογαριασμό σου. ΛΕΦΤΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΣΕ ΧΑΡΤΟΝΟΜΙΣΜΑΤΑ…

Γιαυτό και αν πάνε όλοι ταυτόχρονα να σηκώσουν τα λεφτά τους, οι τράπεζες θα καταρρεύσουν! ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΤΑ ΕΧΟΥΝ ΓΙΑ ΝΑ ΣΤΑ ΔΩΣΟΥΝ και σε χρεώνουν με αστρονομικά επιτόκια για λεφτά που ΕΣΥ δανείστηκες από κεφάλαια που ΑΥΤΟΙ δεν έχουν! Απλά στηρίζονται στο γεγονός ότι ποτέ δεν θα πάνε όλοι ταυτόχρονα να σηκώσουν τα λεφτά τους από τους λογαριασμούς τους…

ΑΥΤΗ ΕΙΝΑΙ Η ΑΧΙΛΕΙΑ ΠΤΕΡΝΑ ΤΟΥΣ.

Και έχει όνομα η φτέρνα! Την λένε “bank run”. Δεν απορείς πως είναι δυνατόν ΟΛΕΣ οι χώρες του πλανήτη να έχουν χρέος;;; Σε ΠΟΙΟΝ χρωστάνε; Είναι μια νόμιμη πυραμίδα-φούσκα αλλά σε παγκόσμιο επίπεδο και με την στήριξη των κυβερνήσεων. Δεν με πιστεύετε; Κάντε μια αναζήτηση στο google: “Fractional reserve banking How it works” και διαβάστε το άρθρο στην wikipedia.

Μορφωθείτε αντί να πετάτε πέτρες. Μορφωθείτε αντί να σκοτώνετε πισώπλατα όπως σκοτώνουν οι τρομοκράτες. Μορφωθείτε αντί να πετάτε μολότοφ και να σκοτώνετε αθώους ανθρώπους στην “marfin”. Με μολότοφ δεν κλείνει η “marfin”. Με μολότοφ πεθαίνουν αθώοι συνάνθρωποι μας.

Όσο περισσότερη βία χρησιμοποιείς τόσο πιο πολύ θα είσαι σκλάβος των συμφερόντων των αφεντικών σου!

ΕΑΝ ΠΑΡΕΙΣ ΤΑ ΧΡΗΜΑΤΑ ΣΟΥ ΑΠΟ ΤΗΝ ΤΡΑΠΕΖΑ ΚΑΙ ΤΑ ΒΑΛΕΙΣ ΚΑΤΩ ΑΠΟ ΤΟ ΣΤΡΩΜΑ ΣΟΥ, ΘΑ ΓΙΝΕΙΣ ΕΣΥ ΑΦΕΝΤΙΚΟ! Νομιμότατα και συνταγματικά! Θα τους νικήσεις με τα ίδια τους τα όπλα με τα οποία τώρα σου πίνουν το αίμα.


ΚΑΝΤΕ ΑΝΑΛΗΨΗ ΤΑ ΧΡΗΜΑΤΑ ΣΑΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΤΡΑΠΕΖΑ!

Ακούστε τώρα και αυτό: Θέλετε να δημιουργήσετε παγκόσμια αλλαγή; Εάν το χρέος της μικρής Ελλαδίτσας έριξε τον Dow Jones, η ανάληψη των χρημάτων σας από τις τράπεζες θα τον καταποντίσει!

ΕΛΛΗΝΕΣ ΕΙΝΑΙ ΕΥΚΑΙΡΙΑ ΤΩΡΑ ΠΟΥ ΟΛΟΣ Ο ΠΛΑΝΗΤΗΣ ΜΑΣ ΚΟΙΤΑΕΙ!

Πάρτε τα χρήματα σας από τις τράπεζες και γίνετε εσείς, η αρχή του ντόμινο που θα αλλάξει τον κόσμο! Αυτόν που έχτισαν οι αρχαίοι Έλληνες τον κατέστρεψαν οι τράπεζες και οι διεθνώς διεφθαρμένοι πολιτικοί. Ας συντονιστούμε λοιπόν όλοι σε μια ημερομηνία-επανάσταση:

ΘΑ ΠΑΡΟΥΜΕ ΤΑ ΧΡΗΜΑΤΑ ΜΑΣ ΑΠΟ ΤΙΣ ΤΡΑΠΕΖΕΣ ΤΗΝ 1/6/2010 (τρίτη, πρώτη Ιουνίου) ΚΑΙ ΘΑ ΤΟΥΣ ΝΙΚΗΣΟΥΜΕ!!!