Ο παπα-Λευτέρης Νουφράκης και η λειτουργία στην Αγια-Σοφιά

Αναδημοσίευση απο τις εκδόσεις "Καίρατος"

"Εάν επιλάθωμαί σου Ιερουσαλήμ (Αγια-Σοφιά), επιλησθείη η δεξιά μου κοληθείη η γλώσσα μου τω λάρυγγί μου, εάν μη σου μνησθώ"(Ψαλμ. 136, 6)

Του Αντώνη Ε. Στιβακτάκη

Ο παπάς Λευτέρης Νουφράκης

Κάποτε μου μίλησε ο παππούς μου για ένα Κρητικό παπά, αληθινό παλικάρι, που το Γενάρη του 1919 λειτούργησε κάτω από τους χιλιόχρονους θόλους της Αγια-Σοφιάς!!
Τον γνώριζε καλά, γιατί ήταν στρατιωτικός ιερέας στη Μεραρχία που ανήκε και ο ίδιος, στη Μεραρχία εκείνη που αργότερα συμμετείχε στη Μικρασιατική Εκστρατεία κι έφτασε ως τις πύλες της Αγκυρας, ήπιε νερό από το Σαγγάριο!... Όμως αλίμονο! αυτό το δροσερό νερό μετατράπηκε λίγο αργότερα σε καυτό πύρινο ποτάμι πόνου και οδύνης, που έκαψε τις καρδιές όλων των Ελλήνων.
Στα λόγια του παππού μου δεν έδωσα τότε μεγάλη σημασία. Μου φάνηκε αυτό που μου 'λεγε απίθανο, το θεώρησα σαν ένα παραλήρημα, απομεινάρι εκείνου του αβάσταχτου, του αφάνταστου πόνου που ένιωθε ο παππούς μου, όταν αναθυμόταν τα περασμένα, όταν άκουγε τις λέξεις Ιωνία, Σμύρνη, Πέργαμος, Αϊβαλί, Τραπεζούντα, Κερασούντα, Σαγγάριος, Εσκί Σεχήρ, Αφιόν Καραχισάρ, Πόλη, Αγια Σοφιά!! Οι λέξεις αυτές είχαν πάρει στο νου και στην καρδιά του παππού μου τη θέση ό,τι πιο ιερού και πιο νοσταλγικού είχε σ' αυτή τη ζωή, ακόμη πιο ιερού και από τα ίδια τα παιδιά του, τα εγγόνια του, την ίδια του τη ζωή!
Δεκάδες φορές τον αντίκρισα με τα παιδικά μου μάτια να κλαίει - πολλές φορές ξεσπούσε σε γοερούς λυτρωτικούς λυγμούς - προσφέροντας αυτά τα άγια ονόματα, που ταυτίζονται με τη διαχρονική ιστορική πορεία και παρουσία του Γένους μας πάνω στη γη. Τότε δεν καταλάβαινα τίποτε ή σχεδόν τίποτε. Μονάχα μια ακαθόριστη απορία κυριαρχούσε στην ψυχή μου απ' αυτή την ξεχωριστή στάση του παππού μου. Λίγο αργότερα κατάλαβα την καθοριστική επίδραση αυτών των δακρύων, αυτών των λυγμών στην δική μου ψυχή. Την καταλαβαίνω τώρα, θα την αισθάνομαι πάντα να κυριαρχεί σ' όλο το είναι μου.
Ο παππούς μου βέβαια είχε δίκιο, όταν έλεγε πως τον Ιανουάριο του 1919 λειτουργήθηκε η Αγια-Σοφιά! Πρωταγωνιστής αυτού του συγκλονιστικού γεγονότος της εθνικής μας ζωής, το οποίο δυστυχώς αγνοούν πολλοί Έλληνες, ήταν ένα αληθινό παλικάρι, ένα βλαστάρι της λεβεντογέννας Κρήτης της οποίας τα ανδρεία παιδιά έδωσαν πάντα το μεγάλο παρόν σ' όλους τους αγώνες του Γένους, από τα πανάρχαια χρόνια (Ιδομενέας, Νέαρχος κ.α.) ως τις μέρες μας (Μακεδονικός Αγώνας, Δρίσκο της Ηπείρου κ.α.) Αναφερόμαστε στον παπα-Λευτέρη Νουφράκη από τις Αλώνες Ρεθύμνου, ο οποίος υπηρετούσε ως στρατιωτικός ιερέας στη Β' Ελληνική Μεραρχία, μια από τις δύο Μεραρχίες που συμμετείχαν στις αρχές του 1919 στο "συμμαχικό" εκστρατευτικό σώμα στην Ουκρανία. Η Μεραρχία αυτή στο δρόμο προς την Ουκρανία στάθμευσε για λίγο στην Κωνσταντινούπολη, την Πόλη των ονείρων του ελληνικού λαού, η οποία βρισκόταν τότε υπό "συμμαχική επικυριαρχία", ύστερα από το τέλος του Α' Παγκοσμίου Πολέμου.

Μια ομάδα Ελλήνων αξιωματικών με επικεφαλής το γενναίο κρητικό και μαζί του τον ταξίαρχο Φραντζή, τον Ταγματάρχη Λιαρομάτη, το Λοχαγό Σταματίου και τον Υπολοχαγό Νικολάου αγνάντευαν από το πλοίο την πόλη και την Αγια-Σοφιά, κρύβοντας βαθιά μέσα στην καρδιά τους το μεγάλο μυστικό τους, τη μεγάλη απόφαση που είχαν πάρει το περασμένο βράδυ, ύστερα από πρόταση και έντονη επιμονή του λιονταρόψυχου Κρητικού παπα-Λευτέρη Νουφράκη. Να βγουν δηλαδή στην πόλη και να λειτουργήσουν στην Αγια-Σοφιά.
Όλοι τους ήταν διστακτικοί, όταν άκουσαν τον παπα - Λευτέρη να τους προτείνει το μεγάλο εγχείρημα. Ήξεραν ότι τα πράγματα ήταν πολύ δύσκολα.
Η Αγια-Σοφιά, ήταν ακόμη τζαμί, σίγουρα κάποιοι φύλακες θα ήταν εκεί, κάποιοι άλλοι θα πήγαιναν για προσευχή, δεν ήταν δύσκολο από τη μια στιγμή στην άλλη να γεμίσει η εκκλησία. Ύστερα ήταν και οι ανώτεροί τους που δεν θα έβλεπαν με καλό μάτι αυτή την ενέργεια, η οποία σίγουρα θα προκαλούσε θύελλα αντιδράσεων από τους "συμμάχους" για την "Προκλητικότητα" της. Ίσως μάλιστα να δημιουργείτο και διπλωματικό επεισόδιο που θα έφερνε σε δύσκολη θέση την Ελληνική κυβέρνηση και τον πρωθυπουργό Ελευθέριο Βενιζέλο. Όμως ο παπα-Λευτέρης έχει πάρει την απόφασή του, ήταν αποφασιστικός και κατηγορηματικός.
- Αν δεν έρθετε εσείς, θα πάω μοναχός μου! Μόνο ένα ψάλτη θέλω. Εσύ, Κωνσταντίνε (Λιαρομάτη), θα μου κάνεις τον ψάλτη;
- Εντάξει, παππούλη, του απάντησε ο Ταγματάρχης, που πήρε και αυτός την ίδια απόφαση, κι όλα πια είχαν μπει στο δρόμο τους.
Τελικά, μαζί τους πήγαν και οι άλλοι.
Το πλοίο που μετέφερε τη Μεραρχία είχε αγκυροβολήσει στ' ανοιχτά, γι αυτό επιβιβάστηκαν σε μια βάρκα στην οποία κωπηλατούσε ένας Ρωμιός της Πόλης και σε λίγο αποβιβάστηκαν στην προκυμαία. Ο Κοσμάς, ο ντόπιος βαρκάρης, έδεσε τη βάρκα και τους οδήγησε από το συντομότερο δρόμο στην Αγια-Σοφιά. Η πόρτα ήταν ανοιχτή λες και τους περίμενε. Ο Τούρκος φύλακας κάτι πήγε να πει στη γλώσσα του, όμως τον καθήλωσε στη θέση του και τον άφησε άφωνο ένα άγριο κι αποφασιστικό βλέμμα του Ταξίαρχου Φραντζή. Όλοι μπήκαν μέσα σε ευλάβεια και προχώρησαν κάνοντας το σταυρό τους. Ο παπα-Λευτέρης ψιθύρισε με μεγάλη συγκίνηση: "Εισελεύσομαι εις τον οίκον σου, προσκυνήσω προς Ναόν Αγίον σου εν φόβω...".
Προχωρεί γρήγορα, δεν χρονοτριβεί. Εντοπίζει το χώρο στον οποίο βρισκόταν το Ιερό και η Αγία Τράπεζα. Βρίσκει ένα τραπεζάκι, το τοποθετεί σ' αυτή τη θέση, ανοίγει την τσάντα του, βγάζει όλα τα απαραίτητα για τη Θεία λειτουργία, βάζει το πετραχήλι του και αρχίζει
- Ευλογημένη η Βασιλεία του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος, νυν και αεί και εις τους αιώνας των αιώνων.
- Αμήν, αποκρίνεται ο Ταγματάρχης Λιαρομάτης και η Θεία Λειτουργία στην Αγια-Σοφιά έχει αρχίσει. Μακάρι να μας αξιώσει ο Θεός να την ολοκληρώσουμε, σκέφτονται όλοι, και σταυροκοπιούνται με κατάνυξη. Οι αξιωματικοί μοιάζουν να τα 'χουν χαμένα, όλα έγιναν τόσο ξαφνικά και φαίνονται απίστευτα.
Η Θεία Λειτουργία προχωρεί κανονικά. Η Αγια-Σοφιά ύστερα από 466 ολόκληρα χρόνια ξαναλειτουργείται!! Ο παπα-Λευτέρης συνεχίζει. Όλα γίνονται ιεροπρεπώς, σύμφωνα με το τυπικό της Εκκλησίας. Ακούγονται τα "ειρηνικά", το "Κύριε ελέησον", "ο Μονογενής Υιός και Λόγος του Θεού...", που γράφτηκε από τον ίδιο τον Ιουστινιανό με την προσταγή και την φροντίδα του οποίου χτίστηκε και η Αγια - Σοφιά. Ακολουθεί η Μικρή Είσοδος, το "Τη Υπερμάχω Στρατηγώ...", ο Απόστολος από τον Ταξίαρχο Φραντζή και το Ευαγγελικό Ανάγνωσμα από τον παπα-Λευτέρη. Χρέη νεωκόρου εκτελεί ο Υπολοχαγός Νικολάου.
Στο μεταξύ η Αγια-Σοφιά αρχίζει να γεμίζει με Τούρκους. Ο παπα-Νουφράκης δεν πτοείται και συνεχίζει. Οι άλλοι κοιτάζουν σαστισμένοι πότε τον ατρόμητο παπά και πότε τους Τούρκους που μέχρι εκείνη τη στιγμή παρακολουθούν σιωπηλοί μη μπορώντας ίσως να πιστέψουν στα μάτια τους, γιατί αυτό που γινόταν εκείνη την ώρα μέσα στην Αγια-Σοφιά, ήταν πραγματικά κάτι το απίστευτο.
Μετά το Ευαγγέλιο ακολουθεί το Χερουβικό από τον Ταγματάρχη Λιαρομάτη, ενώ ο παπα-Λευτέρης τοποθετεί το αντιμήνσιο πάνω στο τραπεζάκι, για να κάνει την Προσκομιδή. Οι Τούρκοι συνεχώς πληθαίνουν. Οι ώρες είναι δύσκολες, αλλά και ανεπανάληπτες, επικές. Ο παπα-Νουφράκης συνεχίζει. Βγάζει από την τσάντα ένα μικρό Αγιο Ποτήριο, ένα δισκάριο, ένα μαχαιράκι, ένα μικρό πρόσφορο κι ένα μικρό μπουκαλάκι με νάμα. Με ιερή συγκίνηση και κατάνυξη κάνει την προσκομιδή, ενώ ο Λιαρομάτης συνεχίζει να ψάλει το Χερουβικό. Όταν ολοκλήρωσε την Προσκομιδή, στρέφεται στον Υπολοχαγό Νικολάου, του λέει ν' ανάψει το κερί για να ακολουθήσει η Μεγάλη Είσοδος. Ο νεαρός Υπολοχαγός προχωρεί μπροστά με το αναμμένο κερί και ακολουθεί ο παπάς βροντοφωνάζοντας: "Πάααντων ημών μνησθείη Κύριος ο Θεός..."
Στη συνέχεια ακολουθούν οι "Αιτήσεις" και το "Πιστεύω", το οποίο είπε ο Φρατζής .Στο μεταξύ η Αγια-Σοφιά, έχει γεμίσει με Τούρκους κι ανάμεσά τους υπάρχουν και πολλοί Έλληνες της Πόλης, που βρέθηκαν εκεί αυτή την ώρα και παρακολουθούν με συγκίνηση τη λειτουργία, χωρίς να τολμούν να εξωτερικεύσουν τα συναισθήματά τους "δια τον φόβον των Ιουδαίων" δηλαδή των Τούρκων. Μόνο κάποιες στιγμές δεν μπορούν να συγκρατήσουν τα δάκρυα που τρέχουν από τους οφθαλμούς τους και για να μην προδοθούν φροντίζουν και τα σκουπίζουν πριν γίνουν "πύρινο" ποτάμι και τότε ποιός θα μπορούσε να τα συγκρατήσει.

Η Λειτουργία στο μεταξύ φτάνει στο ιερότερο σημείο της, την Αναφορά. Ο παπα-Λευτέρης με πάλλουσα από τη συγκίνηση φωνή λέει: "Τα σα εκ των Σω, Σοι προσφέρομεν κατά πάντα και δια πάντα". Όλοι οι αξιωματικοί γονατίζουν και η φωνή του Ταγματάρχη Λιαρομάτη ακούγεται να ψέλνει το "Σε υμνούμεν, Σε ευλογούμεν, Σοι ευχαριστούμεν Κύριε και δεόμεθά Σου ο Θεός ημών"., Σε λίγη ώρα η αναίμακτη θυσία του κυρίου μας έχει τελειώσει στην Αγια-Σοφιά, ύστερα από 466 ολόκληρα χρόνια!! Ακολουθεί το "Αξιον Εστί", το "Πάτερ ημών"... το "Μετά φόβου Θεού πίστεως και αγάπης προσέλθετε" και όλοι οι αξιωματικοί πλησιάζουν και κοινωνούν τα Αχραντα Μυστήρια. Ο παπα-Λευτέρης λέει γρήγορα τις ευχές και ενώ ο Λιαρομάτης ψέλνει το "Ειη το όνομα Κυρίου ευλογημένον..." καταλύει το υπόλοιπον της Θείας Κοινωνίας και απευθυνόμενος στον Υπολοχαγό Νικολάου του λέει: "Μάζεψέ τα γρήγορα όλα και βάλτα μέσα στην τσάντα". ‘Υστερα κάνει την Απόλυση!
Η Θεία Λειτουργία στην Αγια-Σοφιά, έχει ολοκληρωθεί. Ένα όνειρο δεκάδων γενεών Ελλήνων έχει γίνει πραγματικότητα. Ο παπα-Νουφράκης και οι τέσσερις αξιωματικοί είναι έτοιμοι να αποχωρήσουν και να επιστρέψουν στο πλοίο. Η Εκκλησία όμως είναι γεμάτη Τούρκους, οι οποίοι έχουν αρχίσει να γίνονται άγριοι, επιθετικοί συνειδητοποιώντας τι ακριβώς είχε συμβεί. Η ζωή τους κινδυνεύει άμεσα. Όμως δε διστάζουν, πλησιάζει ο ένας τον άλλο, γίνονται "ένα σώμα", μια γροθιά και προχωρούν προς την έξοδο.
Οι Τούρκοι είναι έτοιμοι να τους επιτεθούν, όταν ένας Τούρκος αξιωματούχος παρουσιάζεται με την ακολουθία του και τους λέει: "Ντουρούν χέμεν.. (Αφήστε τους να περάσουν). Το είπε με μίσος. Θα ήθελε να βάψει τα χέρια του στο αίμα τους, όμως εκείνη τη στιγμή έτσι έπρεπε να γίνει, αυτό επέβαλαν τα συμφέροντα της πατρίδας του, δεν ήταν χρήσιμο γι αυτούς να σκοτώσουν τώρα πέντε Ρωμιούς αξιωματικούς μέσα στην Αγια-Σοφιά.
Δεν ξεχνά ότι στ' ανοιχτά της Πόλης βρίσκονται δύο ετοιμοπόλεμες Ελληνικές Μεραρχίες κι ακόμη ότι η Κωνσταντινούπολη βρίσκεται ουσιαστικά υπό την επικυριαρχία των νικητών του Α' Παγκοσμίου Πολέμου στους οποίους βέβαια δεν συμπεριλαμβάνονται οι Τούρκοι.
Στο άκουσμα αυτών των λόγων οι Τούρκοι υποχωρούν. Ο παπα-Νουφράκης και οι άλλοι αξιωματικοί βγαίνουν από την Αγια-Σοφιά και κατευθυνόμενοι προς την προκυμαία, όπου τους περιμένει η βάρκα.
Ένας μεγαλόσωμος Τούρκος τους ακολουθεί, σηκώνει ένα ξύλο και ορμά για να χτυπήσει τον παπα-Νουφράκη. Διαισθάνεται, ξέρει ότι αυτός ο παπάς είναι ο εμπνευστής, ο δημιουργός αυτού του γεγονότος.
Ο ηρωικός παπάς σκύβει για να προφυλαχθεί, αλλά ο Τούρκος καταφέρνει και τον χτυπά στον ώμο. Λυγίζει το σώμα του από τον αβάσταχτο πόνο, όμως μαζεύει τις δυνάμεις του, ανασηκώνεται και συνεχίζει να προχωρεί. Στο μεταξύ ο Ταγματάρχης Λιαρομάτης και ο Λοχαγός Σταματίου αφοπλίζουν τον Τούρκο, που είναι έτοιμος για να δώσει το πιο δυνατό κι ίσως το τελειωτικό χτύπημα στον παπά.
Ήδη, πλησιάζουν στη βάρκα. Μπαίνουν όλοι μέσα. Ο Κοσμάς μαζεύει τα σχοινιά και αρχίζει γρήγορα να κωπηλατεί. Σε λίγο βρίσκονται πάνω στο ελληνικό πολεμικό πλοίο ασφαλείς και θριαμβευτές. Βέβαια ακολούθησε διπλωματικό επεισόδιο και οι "σύμμαχοι" διαμαρτυρήθηκαν έντονα στον πρωθυπουργό Ελευθέριο Βενιζέλο, ο οποίος αναγκάστηκε να επιπλήξει τον παπα-Λευτέρη Νουφράκη. Όμως κρυφά επικοινώνησε μαζί του και "τον επαίνεσε και συνεχάρη τον πατριώτη ιερέα, που έστω και για λίγη ώρα ζωντάνεψε μέσα στην Αγια-Σοφιά τα πιο ιερά όνειρα του Έθνους μας".

Αυτό ήταν σε γενικές γραμμές το ιστορικό της Θείας Λειτουργίας που έγινε ύστερα από 466 χρόνια στην Αγια-Σοφιά από τον ηρωικό παπα - Λευτέρη Νουφράκη. Σίγουρα οι περισσότεροι Νεοέλληνες το αγνοούμε. Το όνομα του λιονταρόψυχου Κρητικού δε λέει τίποτε στο νου και στην καρδιά μας. Κι όμως αυτός ο απλός παπάς από τις Αλώνες Ρεθύμνου σήκωσε πάνω στους ώμους του και ζωντάνεψε, έστω και για λίγο, ένα από τα πιο επικά, πιο ιερά, πιο άγια όνειρα του Γένους.
Όσο κι αν έψαξα δε βρήκα πουθενά τίποτε που να θυμίζει στους Νεοέλληνες τον ηρωικό παπά και την παράτολμη ηρωική πράξη του. Δεν υπάρχει καμία προτομή του στο χωριό του, στην πόλη του Ρεθύμνου, στον περίβολο της Ιεράς Αρχιεπισκοπής Κρήτης ή σε κάποια πλατεία της πρωτεύουσας της Ελλάδας. Κανένας δρόμος, έστω και ο πιο ασήμαντος, δε φέρει το επικό όνομά του. Καμία αναφορά δε γίνεται στη ζωή και στη δράση του στα πλαίσια της τοπικής ή της εθνικής μας ιστορίας. Τίποτε απ' όλα δεν έχει γίνει! Όχι γι αυτόν.
Αυτός το χρέος του το έκαμε χωρίς να αποβλέπει σε κανενός είδους ανταπόδοση. Αλλά για μας, για μας που έχουμε ανάγκη από τέτοια ηρωικά πρότυπα, από ισχυρά στηρίγματα, για να, μπορέσουμε να κρατήσουμε και να διασώσουμε ό,τι είναι δυνατόν από την ταυτότητά μας, από τα ιδανικά του γένους μας, από την ίδια την ψυχή μας.
Σήμερα μάλιστα που φριχτή "νέα τάξη" πραγμάτων καταδυναστεύει και απειλεί τη ζωή μας, σήμερα που κινδυνεύουμε να χάσουμε την ταυτότητά μας μέσα στο μεγάλο χωνευτήρι λαών και πολιτισμών, που λέγεται "Ευρωπαϊκή Ένωση", σήμερα που οι Λουδοβίκοι της διεθνούς σκηνής και πραγματικότητας δεν κρατάνε πια ούτε τα στοιχειώδη προσχήματα, αλλά "υπερασπίζονται" τα ανθρώπινα δικαιώματα όπου, όποτε και αν τους συμφέρει και τα καταπατούν βάναυσα και ανεπαίσχυντα, όταν η υπεράσπισή τους έρχεται σε αντίθεση με τις επιδιώξεις τους, είναι ανάγκη επιτακτική να προβάλλονται εθνικές μορφές σαν τον παπα-Λευτέρη Νουφράκη και παράτολμες ηρωικές πράξεις σαν τη Λειτουργία που τέλεσε στην Αγια-Σοφιά το Γενάρη του 1919. Είναι ανάγκη αυτές οι μορφές να υψώνονται ως σύμβολα γνήσιου και άδολου πατριωτισμού, αληθινού αγώνα κι αυτοθυσίας.
Γιατί τότε και μόνο τότε μπορούμε να ελπίζουμε ότι θα αντέξουμε ως Έθνος στις συμπληγάδες της σύγχρονης ζοφερής "νέας αταξίας" που επικρατεί στη διεθνή σκηνή χωρίς να σέβεται τίποτε καταπατώντας κάθε έννοια δικαίου, καθετί που είναι αντίθετο με τα συμφέροντά της και τις επιδιώξεις της. Τότε σίγουρα θα εξακολουθήσουμε να υπάρχουμε και να αγωνιζόμαστε με ηρωισμό και αυτοθυσία για την αλληλεγγύη, τη συναδέλφωση και την ειρηνική συμβίωση όλων ανεξαιρέτως των λαών της γης, γιατί όλοι έχουν αναμφισβήτητα τα ίδια δικαιώματα στη ζωή και στην απολαβή των αγαθών, τα οποία τόσο πλούσια σκόρπισε σ' αυτή τη γη το χέρι του Δημιουργού.

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ
1. Κυριακού Ανδρέα, Λειτουργία στην Αγια-Σοφιά το Γενάρη του 1919, στο περ. "Τα Πάτρια" 1996, 4-5, 57-61 (αναδημοσίευση από το περ. "Ορθόδοξη Μαρτυρία", Κύπρος).
2. Κουβελα Γ.Δ., η Τελευταία Λειτουργία στην Αγια-Σοφιά, στο περ. "Σύνδεσμος", 1992, 259, 82.
3. Χατζή Ν.Μ., Η τελευταία Λειτουργία στην Αγια-Σοφιά, στο περ. "Σύνδεσμος" 1992, 262-263, 133
4. Από τις διηγήσεις του παππού μου Εμμανουήλ Γ. Γελασάκη (1897-1988). (31/5)

Σημείωση Αντ. Θ.Βασιλάκη : Οπως με πληροφόρησε ο έγγονος του αδελφού του παπά Νουφράκη, σήμερα (Καλοκαίρι 2001) κατασκευάζεται προτομή του ήρωα στο χωριό του.

(Γράφει ο Αντώνης Στιβακτάκης απο αυτά που του είπε ο παππούς του και όχι ο Ανδρ. Κυριακού , όπως αυθαίρετα έγραψαν, αντιγράφοντας από εδω κάποιες ιστοσελίδες. Το κείμενο πρωτοδημοσιευτηκε. στην εφημερίδα Ηρακλείου Κρητης "ΜΕΣΟΓΕΙΟΣ") την 3/6/1998

Τό νεοτερικό πολιτικό σύστημα, ούτε αντιπροσωπευτικό είναι, και φυσικά, ούτε και Δημοκρατικό

Από το βιβλίο του Γ. Κοντογιώργη: "Η Δημοκρατία ως Ελευθερία", εκδόσεις Πατάκη.

".....Είναι όμως όντως το νεοτερικό σύστημα αντιπροσωπευτικό;
Η απάντηση στο ερώτημα αυτό προϋποθέτει- όπως και στην περίπτωση της δημοκρατίας- την αποκρυπτογράφηση της έννοιας της αντιπροσώπευσης.
Η αντιπροσώπευση ως έννοια αξιώνει πρωταρχικά τη διαφοροποίηση της ιδιότητας του εντολέως και του εντολοδόχου, ήτοι το ανήκειν αυτών σε διαφορετικούς φορείς.
Εν προκειμένω, για να χαρακτηριστεί ένα σύστημα αντιπροσωπευτικό, πρέπει η ιδιότητα του εντολέα να ανήκει στο σώμα της κοινωνίας. Πρέπει δηλαδή η κοινωνία να αποβάλει το καθεστώς του ιδιώτη και να συγκροτηθεί σε δήμο, σε διαρκή θεσμό της πολιτείας, ο οποίος να βουλεύεται για τις αρμοδιότητες που προσήκουν στην ιδιότητα του εντολέα.
Στό πλαίσιο αυτό, ο δήμος-εντολέας
- καθορίζει το περιεχόμενο της εντολής (το σκοπό της πολιτικής, το περιεχόμενο των πολιτικών που θα εφαρμοστούν),

-ελέγχει ,

-υπάγει στην διακαιοσύνη τον εντολοδόχο,

-ανακαλεί ελευθέρως την εντολή και πολλά άλλα.




Ποιό απο τα στοιχεία αυτά της αντιπροσωπευτικής αρχής κατέχει σήμερα το σώμα της κοινωνίας; Προφανώς κανένα!


-Η κοινωνία είναι ιδιώτης,
-δεν συγκροτεί δήμο,
-δεν υπάρχει ως θεσμός της πολιτείας.

Η ιδιότητα του εντολέα κατέχεται ρητά απο το κράτος, όπως και η ιδιότητα του εντολοδόχου.
Σκοπός της πολιτικής δεν είναι το κοινό/κοινωνικό συμφέρον, αλλά νεφελώδεις έννοιες, όπως το γενικό, εθνικό ή δημόσιο συμφέρον, των οποίων επιπλέον αυθεντικός εκφραστής ορίζεται το κράτος, όχι η κοινωνία.
Τέλος, είναι προφανές ότι η πολιτική πράξη και συνακόλουθα , η πολιτική τάξη τοποθετούνται υπεράνω του νόμου, δεν υπόκεινται στη δικαιοσύνη....."

Ο Τουρκικός στρατός ξαναγύρισε πίσω στην δεκαετία του 1990

Ο Τουρκικός στρατός ξαναγύρισε πίσω στην δεκαετία του 1990 (όπως φαίνεται και στην φωτογραφία) καθώς οι σωροί Κούρδων Μαχητών του PKK που έπεσαν νεκροί κατά τις τελευταίες συγκρούσεις υπέστησαν φρικαλεότητες κάτι που παραβιάζει όχι μόνο την Σύμβασης της Γενεύης αλλά και το ίδιο το δίκαιο του Τουρκικού Κράτους που απαγορεύει τέτοιου είδους πράξεις σε σώματα νεκρών. Ο Τουρκικός στρατός παραβιάζει επίσης ολοφάνερα την Συνθήκη της Γενεύης σε ότι αφορά την μεταχείριση των αιχμαλώτων πολέμου .
Χρήση Χημικών και Βιολογικών Οπλων

Πληθαίνουν επίσης οι καταγγελίες για χρήση βιολογικών όπλων από τον Τουρκικό στρατό καθώς μετά τον βομβαρδισμό από τουρκικά μαχητικά αεροπλάνα περιοχών του όρους Καντίλ σε πολλά άτομα εντοπίσθηκαν διάφορες παθήσεις όπως διαταραχές στην όραση,πόνοι στο στήθος και προβλήματα στην ομιλία καθώς και στο φυσικό περιβάλλον οι καταστροφές είναι μεγαλύτερες από τις πρόσφατους βομβαρδισμούς .Τέλος στελέχη του Κουρδικού Κόμματος BDP της Επαρχίας Σιίρτ οργάνωσαν συνέντευξη τύπου κατά την διάρκεια της οποίας καταγγέλθηκε το γεγονός ότι ο Τουρκικός στρατός χρησιμοποιεί χημικά όπλα καθώς οι σωροί των Κούρδων Μαχητών που φονεύσθησαν κατά την διάρκεια των τελευταίων συγκρούσεων ήταν παραμορφωμένα φρικτά σε τέτοιο βαθμό ώστε να είναι αδύνατη η αναγνώριση τους .

Το Κουρδιστάν και πάλι «Ζώνη Ασφαλείας».
Σύμφωνα με την ιστοσελίδα του τουρκικού Γενικού Επιτελείου οι περιοχές που περικλείονται από τα όρη Küpeli , Cudi , Yazlıca , Mehmet Yusuf ve Meydan , Çağlayan-Pirinçeken και Balkaya στις Επαρχίες της Σιίρτ , Χακάρι και Σιρνάκ ορίστηκαν ως « στρατιωτικές ζώνες ασφαλείας », για την περίοδο 16 Ιουλίου και 16 Σεπτεμβρίου 2010.Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, οι εν λόγω περιοχές θα είναι κλειστές σε κάθε είσοδο πολιτών και μεταξύ αυτών συμπεριλαμβάνονται και οι δημοσιογράφοι .Παράλληλα με την συνεχιζόμενη στρατιωτική δράση (βομβαρδισμοί από πυροβολικό ορεινών περιοχών) συνεχίζεται η πρόκληση πυρκαγιών σε δασικές περιοχές του Κουρδιστάν με σκοπό να μην επιτραπεί η χρήση τους από Κούρδους Μαχητές ως κρησφύγετο. Οι πυρκαγιές όμως εκτός από δασικές εκτάσεις καταστρέφουν και τον πλουτοπαραγωγικό πλούτο των περιοχών κάτι που προκαλεί σημαντικές επιπτώσεις στην ζωή των χωρικών.
http://firatnews.com/

Read more: http://infognomonpolitics.blogspot.com/2010/07/1990.html?utm_source=feedburner&utm_medium=feed&utm_campaign=Feed%3A+InfognomonPolitics+%28InfognomonPolitics%29#ixzz0tg0n8XpF

Κατερίνα Παπαδοπούλου - "Aδά σον κόσμον αγαπώ"

Κλέφτικο

Μιά έμμετρη πρότασή μου φριχτού βασανισμού των βουλευτών που ψήφισαν υπέρ της γενοκτονίας νέων, γυναικών και γέρων Ελλήνων..

Στό ιστολόγιο της Cynical



Κατόπιν σκέψης εμβριθούς γεμάτης φαντασία,
Πασπαλισμένης με θυμό, με σαδισμό και βία,
Ιδού, παρουσιάζω σας, των βάσανων το μείζον
Από αηδία, σαδισμό, και σιχασία σφύζον

Δεν σας μιλώ για φάλαγγα, μέγγενη στο κεφάλι,
Γαργαλητό ολοήμερο, με γάτα στο τσουβάλι,
Ζεματιστά ολόφρεσκα αυγά στις αμασχάλες,
Κινέζικο μαρτύριο μες της βροχής τις στάλες,

Ούτε σας λέω στους όνυχες να μπήξετε καλάμι,
Ουδέ βελόνες καυτερές στου πέους το κεφάλι,
Τσιγάρα να μην σβήσετε σε στήθη γυναικεία,
Ούτε να υποχρεώσετε σ’ αιώνια ορθοστασία.

Μηδέ να τους συσφίξουμε με την γροθιά τ’ αρμίδια,
Καλίγωμα παλουκωτό , γδάρσιμο σε λουρίδια,
Κάψιμο σε ψηλή φωτιά, και ρώσικη ρουλέτα,
Εμβύθιση σ απόπατο, φαΐ απ την τουαλέτα.

Μόν λέω να τους βάλουμε στο μέγιστο μαρτύριο,
Στο πιο φριχτό κι απάνθρωπο γι αυτούς βασανιστήριο,
Μ΄αυτό που θα τινάζαν τα μυαλά τους στον αέρα:
ΝΑ ΕΡΓΑΣΤΟΥΝΕ ΤΙΜΙΑ ΜΟΝΑΧΑ ΜΙΑ ΜΕΡΑ.

Η φωνή της Ιστορίας: TA ΟΘΩΜΑΝΙΚΑ ΕΓΓΡΑΦΑ ΜΙΛΑΝE

Από την εφημερίδα των Πομάκων "Ζαγάλισα"

Οι Τούρκοι πάντα θεωρούσαν τους Πομάκους ως ξένους. Αυτή είναι μια αλήθειααπό την εποχή που οι Οθωμανοί κατέκτησαν τα Βαλκάνια. Το ρητό «μισιρ ουνουντάν λοκμά, πομακτάν μπέη ολμάζ» δηλαδή «από καλαμποκάλευρο λουκουμάς και από Πομάκο μπέης δεν γίνεται» το επιβεβαιώνει.

Σήμερα, θα παραθέσω ένα μοναδικό ντοκουμέντο από το΄Ιδρυμα Οθωμανικών Ερευνών του καθηγητή ιστορίας Doç.Dr. Said Öztürk, ο οποίος στηριζόμενος στην πολύχρονη μελέτη οθωμανικών αρχείων, συμπεραίνει χωρίς καμιά αμφιβολία ότι οι Πομάκοι δεν είναι Τούρκοι. Στα πρώτα χρόνια της οθωμανικής κατάκτησης, πριν δηλαδή οι Πομάκοι εξισλαμιστούν, ανήκαν στην κατηγορία «Gayr-ı Müslimlerin etnik» μαζί με άλλους χριστιανικούς λαούς (φωτο 1) (δημοσιεύθηκε και στο διαδίκτυο http://www.osmanli.org.tr/dosyaara.php?bolum=4&id=264).

Σε προηγούμενα φύλλα της εφημερίδας μας είχαμε αποδείξει ότι πολλοί Πομάκοι της Θράκης δέχθηκαν το Ισλάμ όχι από τουςΟθωμανούς, όπως η εθνικιστική προπαγάνδα υποστηρίζει, αλλά από τους Horasan Erenleri (με ιρανικές ρίζες, πριν εμφανιστούν οι Οθωμανοί στη Θράκη).

Σε άλλο έγγραφο ντοκουμέντο από το Κρατικό Αρχείο της Τουρκίας (φωτο 2), ο Μιτχάτ, πασάς των Παραδουνάβιων περιοχών (Σιλίστρα, Νις και Βίντιν της Βουλγαρίας) λέει τα εξής για τους Πομάκους: «Πρέπει να

διευκρινίσουμε ότι από τους Βούλγαρους υπάρχουν ένα εκατομμύριο μωαμεθανοί. Αυτοί δεν είναι ούτε Τάταροι, ούτε Τσερκέζοι. Αυτοί οι μουσουλμάνοι δεν ήρθαν από την Ασία. Είναι σαν τους Βούλγαρους που ασπάστηκαν το Ισλάμ στο πέρασμα των χρόνων και μεταξύ αυτών υπάρχει ένα τμήμα που μιλάει μόνο «βουλγαρικά» (σσ. εννοεί Πομακικά)».

Συγκλονιστικό είναι και το οθωμανικό έγγραφο για τους Πομάκους της περιοχής Λόβετς της Βουλγαρίας (Lofça την εποχήτης τουρκοκρατίας), όπου έχουμε νεότερους εξισλαμισμούς στην περίοδο πλέον της Οθωμανικής αυτοκρατορίας. Σε φορολογικούς καταλόγους διαπιστώνεται ότι οι Πομάκοι κάτοικοι του χωριού Γκότσε Ντέλτσεφ (παλιό Νευροκόπι), αλλαξοπίστησαν (φωτο 3). Έτσι, διαβάζουμε για τον Μεχμέτ, γιό του Στάντσο, για τον Φουάτ που είχε πατέρα τον Μπίλκο, για τον Καραγκιόζ που είχε πατέρα τον Ράτσο, για τον Χασάν που είχε πατέρα τον Γιώργο. Αλλά και σε πολλές άλλες περιπτώσεις, όσοι ασπάζονταν το ισλάμ έπαιρναν το όνομα Αμπντουλλάχ (ο γιός του Θεού).

Στην ελληνική Θράκη τώρα, σύμφωνα μετην διασωθείσα προφορική παράδοση των γερόντων Πομάκων της ορεινής Ξάνθης, αλλά και με βάση τα γλωσσολογικά στοιχεία, τα τελευταία χωριά που δέχθηκαν το Ισλάμ, ήταν το Δημάριο και κατόπιν το Ωραίον. Γι αυτό άλλωστε και στο Δημάριο συναντώνται σήμερα ονόματα όπως Κόντο, Φούρνο, Κατάντσο, Πάντσο, Πούντσο, Τράϊλο, Τάρο, Κάμο, Χούντσο, Ίλτσοκ.ά. που δεν έχουν καμία σχέση με τα αραβικά ή τα νεότερα τουρκικά.

Άρθρο του ΙμάμΑχμέτ

(τεύχος 39, Μάρτιος 2010)